RSS Feed

«ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ» – ΕΚΔ. ΠΟΛΙΣ

του Π. Μουρουζίδη

13/10/2013, εφημερίδα ΠΡΙΝ

«ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ»
του Στ. Ζουμπουλάκη, εκδ. Πόλις

b185814Η ανίχνευση των αντιφάσεων ανάμεσα στη φυσιογνωμία και τη στάση των δρώντων υποκειμένων, έχει νόημα στο βαθμό που η ανάδειξή τους συντείνει στην ανασύνθεση αυτών των υποκειμένων και στον επαναπροσδιορισμό της στάσης τους.
    Στην προκειμένη περίπτωση, η αντιφατική στάση της Εκκλησίας και των εκπροσώπων της στην πολιτικη συγκυρία (βλ αντικρουόμενες δηλώσεις Αμβρόσιου – Παύλου για τη ΧΑ), έχει νόημα στο βαθμό που ο χαρακτήρας και η φυσιογνωμία του υπό διαμόρφωση αντιφασιστικού μετώπου απευθύνεται, εκτός από την αριστερή αμφισβήτηση, και στο δημοκρατικό ριζοσπαστικό δυναμικό.
    Το βιβλίο του Στ. Ζουμπουλάκη «Χρυσή Αυγή και Εκκλησία» από τις εκδόσεις Πόλις, αποτελεί μία συλλογή άρθρων που αφορούν κυρίως την αντιφατική σχέση Εκκλησίας και Χρυσής Αυγής. Αποτελεί μία προσπάθεια να προσεγγιστούν και να ερμηνευτούν, από δημοκρατική θρησκευτική σκοπιά, οι λόγοι για τους οποίους, παρά τα όσα τραγικά έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια με αποκορύφωμα τη δολοφονία του Π. Φύσσα, η Εκκλησία τηρεί ουδέτερη, στην καλύτερη περίπτωση, στάση απέναντι στην εγκληματική δράση της ναζιστικής οργάνωσης.
    Μαζί με τα έξη σύντομα άρθρα που εξετάζουν τη σχέση της Εκκλησίας με τη Χρυσή Αυγή, παρατίθενται και άρθρα σχετικά με τα φονταμελιστικά χαρακτηριστικά της Εκκλησίας τα οποία και την καθιστούν, σύμφωνα με το συγγραφέα, ευεπήφορη είτε σε δράσεις τύπου Corpus Christi και έκθεσης Outlook, είτε σε δηλώσεις συμπαθείας της ΧΑ ιεραρχών, όπως οι κ.κ. Αμβρόσιος και Αντρέας. Αυτό ακριβώς το φονταμενταλιστικό πνεύμα είναι εκείνο, σύμφωνα με το συγγραφέα, που εμποδίζει την Εκκλησία, πλην ελαχίστων ιεραρχών, από το να αποδοκιμάσει απερίφραστα τη Χρυσή Αυγή και τη δολοφονική δράση της.
    Ο συγγραφέας, χωρίς να αποκρύπτει τη φιλοσοφική-πολιτική του προτίμηση στο συντηρητικό χώρο, αποδίδει την απήχηση της ΧΑ στην όξυνση του μεταναστευτικού προβλήματος, το οποίο κακώς έχει καταπέσει στην αποκλειστική αρμοδιότητα δεξιάς-ακροδεξιάς. Σαφώς, η αντιμνημονιακή και πομπώδης επιθετική φρασεολογία της ΧΑ στα πλαίσια της οικονομικής κρίσης, λειτούργησε προωθητικά για αυτήν, ενώ καταλυτικός ήταν ο ρόλος του ΛΑΟΣ στην αποενοχοποίηση και νομιμοποίηση της ακροδεξιάς στη λαική συνείδηση. Συνειδητοποιώντας πλέον οδυνηρά πως η ΧΑ ήρθε για να μείνει, η μόνη στάση απέναντί της, δεν μπορεί να είναι άλλη από την αποκάλυψή της ιδεολογίας και της δράσης της.
    Ξεχωριστό παράδειγμα στην ανάλυση του κλίματος που διατρέχει την Εκκλησία, αποτελεί η αντιμετώπιση της βλασφημίας και των νόμων που αποτρέπουν απ’ αυτήν ή την τιμωρούν. Στα πλαίσια της εκκοσμίκευσης της Εκκλησίας, η βλασφημία ποινικοποιήθηκε, κάτι σαφώς αναχρονιστικό στα πλαίσια της σύγχρονης αστικής δημοκρατίας και του μη θρησκευτικού χαρακτήρα του κράτους. Ο συγγραφέας παρατηρεί πως όσοι δε δέχονται τη βλασφημία, είναι αυτοί που συνήθως δε δυσκολεύονται να απειλήσουν, να δείρουν να κάψουν ή και να δολοφήσουν ακόμη όσους τολμήσουν να ζητήσουν την κατάργηση των σχετικών διατάξεων.  Πρόκειται για τον τρόπο με τον οποίο κάθε θρησκεία ή θρησκευτική σέχτα πολεμάει η μία την άλλη. Εν τέλει, η δια νόμου απαγόρευση της βλασφημίας δεν προστατεύει “ούτε το Θεό, ούτε το θρησκευτικό αίσθημα”, αλλά είναι απλώς νομικό όπλο στα χέρια φονταμενταλιστών και σκοταδιστών και αποσκοπεί αποκλειστικά στην ήττα των αντιπάλων.
    Παρά τον δολίως συγκαλυμένο παγανισμό της ΧΑ και τη ρητή θέση, παλιότερα διατυπωμένη, πως ο χριστιανισμός είναι η αιτία διάλυσης του “αρχαίου ρωμαλέου” κόσμου και της φυλετικής οργάνωσής του, η ΧΑ δεν καταγγέλεται. Και αυτό έχει να κάνει με την ιστορία της Εκκλησίας, τη σύνταξή της με το κράτος ενάντια κύριο εχθρό του, τον «άθεο μπολσεβικισμό», και στη συστημική της συγκρότηση, όταν κυρίως μετά το τέλος του εμφυλίου, η Εκκλησία γίνεται συστατικό στοιχείο του  δωσιλογικού κομμουνιστοφαγικού κράτους και των ξερονησιών. Δεν είναι σύμπτωση πως η Εκκλησία είναι ο μόνος θεσμός που δε γνώρισε αποχουντοποίηση. Όπως τονίζει χωρίς περιστροφές ο συγγραφέας, αν θέλει να κηρύσσει πειστικά “το μήνυμα της αγάπης” η Εκκλησία, είναι υποχρεωμένη σε αυτοκριτική και ρητή καταγγελία του ναζισμού, των κοινωνικών συνεπειών του μνημονίου, χωρίς ίσες ποιητικορητορικές αποστάσεις πλέον. Όσον αφορά τη γνωστή πλέον θεωρία των δύο άκρων, ο συγγραφέας την καταγγέλει ρητά μιάς και πρακτικά ενισχύει τη ναζιστική βία, αν και ασπάζεται την άποψη της Άρεντ  περί ολοκληρωτισμών. Η κόκκινη γραμμή που ενώνει τη φονταμενταλιστική ορθοδοξία με τη ΧΑ δεν είναι άλλη από το κοινό μίσος απέναντι στον “μπολσεβικισμό” και στον “εβραισμό”, τους μεγάλους “εχθρούς και διαφθορείς” της ανθρωπότητας.
    Θέση του συγγραφέα είναι πως το αντιφασιστικό μέτωπο χρειάζεται ευρεία συμπαράταξη στην οποία σοβαρό ρόλο καλείται να παίξει ο συντηρητικός πνευματικός και πολιτικός κόσμος, ώστε να μη μετεξελιχθεί σε μπραν ντε φερ αριστεράς-ΧΑ.
  Μακράν του να αποτελεί φιλοσοφική ανίχνευση ή θεωρητική διατύπωση προτάσεων, η σύντομη και μάλλον πρόχειρη επιχειρηματολογία του βιβλίου πάνω σε τρέχοντα θεωρητικά ζητήματα της πολιτικής επικαιρότητας, αποτελεί μία μάλλον ανεπαρκή αποτύπωση δημοκρατικών ευαισθησιών, απόπειρα θεωρητικού εκσυγχρονισμού-“αποφονταμενταλισμού” της Εκκλησίας κι αλλαγής πλεύσης της απέναντι στα κοινωνικά ζητήματα και ιδιαίτερα πάνω στο φλέγον ζήτημα του φασισμού, στα πλαίσια πάντα του κυρίαρχου αστικού Λόγου.

    Η εξουσιαστική συγκρότηση, το παρελθόν της εκκλησίας και η σύμφυσή της με το κράτος, ως αιτία της σκοταδιστικής και συχνά φιλοφασιστικής στάσης της, δεν αρκεί ως ερμηνεία, όταν το περιεχόμενο παραμένει εκτός κριτικής, αναπόφευκτο ίσως στα πλαίσια των περιορισμένων άρθρων της συλλογής.
    Το ριζοσπαστικό φορτίο της θρησκείας, ως κριτική του “άκαρδου κόσμου” από την άλλη, δε συνιστά χειραφετιτική προοπτική μεν, όμως δεν αποτελεί και εξ ‘ορισμού χρώμα στην ακροδεξιά παλλέτα, όπως δείξανε και τα θρησκευτικά κινήματα της Λ. Αμερικής. Και η ανάδειξη αυτών των αντιφάσεων είναι υποχρέωση της μαρξιστικής “αμείλικτης” κριτικής και δη των δυνάμεων που προσβλέπουν στη σύμπηξη του αντιφασιστικού μετώπου.
Advertisements

About Η Κόκκινη Σημαία

στην υπόθεση του νέου κομμουνιστικού προγράμματος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: