RSS Feed

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΦΡΑΣΕΟΛΟΓΙΑ Ή ΚΟΜΜΟΥΝIΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΕΞΟΡΜΗΣΗ ΜΕ ΣΧΕΔΙΟ;

του Παύλου Μουρουζίδη

εφημερίδα ΠΡΙΝ, 1/04/2012

Κομμουνιστική φρασεολογία 

ή

κομμουνιστική επανεξόρμηση με σχέδιο;

H αίσθηση, καταρχήν, που αποκομίζει κανείς διαβάζοντας το κείμενο «για το υποκείμενο της αντικαπιταλιστικής πάλης και της κομμουνιστικής απελευθέρωσης στη νέα εποχή» της ΠΕ του ΝΑΡ, είναι η εύστοχη και εύγλωττη ανάδειξη της διαλεκτικής σχέσης των τριών πρωτοποριών ανάμεσά τους (κόμμα – μέτωπο – πτέρυγα).

Δεδομένης της κρίσης που πέρασε το ΝΑΡ, η κατάληξη και συμφωνία στο συγκεκριμένο κείμενο καθώς και η σύγκρισή του με ανάλογα προηγούμενα ντοκουμέντα της ΠΕ, αποτελεί σοβαρό βήμα αναμφίβολα.

Επειδή, από την άλλη, οι ατελείωτες, σχοινοτενείς  «περιγραφές» καταστάσεων ή φαινομένων δεν είναι καινοφανείς στα ντοκουμέντα του ΝΑΡ και υποκρύπτουν μάλλον θεωρητική αδυναμία, τα ερωτήματα ξανατίθενται αναπόφευκτα:

Η περιγραφή κι ανάδειξη της διαλεκτικής σχέσης μπορεί να είναι εύστοχη και αποτελεί μια πολλή καλή, ίσως, θεωρητική τεκμηρίωση της έννοιας του «κόμματος» με την ευρεία-ιστορική έννοια.

Όμως, το οτι περιγράφεται η ώσμωση κι αλληλεπίδραση των τριών πρωτοποριών μεταξύ τους, δε σημαίνει ότι αυτές κατοχυρώνονται μόνο και μόνο επειδή αυτές είναι επιθυμητές.

Η ηγεμονία είναι κάτι που κατακτιέται και οι ωσμώσεις σε ένα βαθμό είναι αναπόφευκτες, έτσι κι αλλιώς. Ακόμα και το πιο αρτηριοσκληρωτικό «ΚΚ» του πλανήτη, υπόκειται στη διαλεκτική, είτε την αναγνωρίζει είτε όχι.

 Δεύτερον, ο νόμος της διαλεκτικής  περί ενότητας των αντιθέτων αναγνωρίζει την ύπαρξη πρωταρχικού και καθοριστικού πόλου· εφόσον αναγνωρίζεται ως πρωταρχική η σημασία του «κόμματος», αυτό πρέπει και να αποδεικνύεται μέσα από συγκεκριμένες προτάσεις-μορφοποιήσεις κλπ. Παρότι δηλ., αναγνωρίζεται η πρωταρχικότητα του «κόμματος» στην έκβαση της αντικαπιταλιστικής πάλης και της επιδιωκόμενης επανάστασης, η έμφαση στο κείμενο δίνεται μάλλον σε ετεροκαθορισμούς και πολλά «δεν» παρά σε θετικές προτάσεις, μέτρα, καθήκοντα, δεσμεύσεις κ.λπ. Παρ’ ότι που και που αχνοφαίνονται αχτίδες ελπίδας για το πώς οργανώνεται η κομμουνιστική επανεξόρμηση έμπρακτα, [όπως πχ στο σημείωμα του Γραφείου της ΠΕ για τη σύσταση Ιδεολογικής  Επιτροπής μετά από 22 χρόνια (!!!), για την οποία καθυστέρηση δε θα ακουστεί αυτοκριτική προφανώς], όποιος έχει καθαρή πρόταση για το πώς θα βγει το καράβι από την ξέρα, μπορεί να διατυπώσει και σχέδιο με στόχους, κόμβους, καθήκοντα και δεσμεύσεις που θα διαμορφώνουν και θα προάγουν ακόμα και τον τελευταίο σύντροφο! Η πικρή εμπειρία της «χαμένης» γενιάς των συντρόφων που στρατεύτηκαν στο εγχείρημα το ’90, μάλλον κάτι έχει να πει γι’ αυτό…

Η επισήμανση αυτή βέβαια δεν υπονοεί πως το ζήτημα θα είχε λυθεί με κάποια απόφαση την οποία αρκεί να την παλέψουμε με σθένος. Έχει να κάνει με εγγενείς αδυναμίες του ΝΑΡ, με τη θεωρητική μας ατροφία, κυρίως εξ’ αιτίας της βιαστικής και άκριτης αποκαθήλωσης των λενινιστικών «εικονισμάτων», σκέψης και κληρονομιάς, με τον εν γένει σκεπτικισμό απέναντι στην ανάπτυξη του μαρξισμού, παράλληλα και σε αντίφαση με το μεγαλεπήβολο του όλου εγχειρήματος της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης, τις αντικειμενικές δυσκολίες της νέας εποχής, τα νέα ζητήματα που ανακύπτουν, με την κοινωνική μας σύνθεση.

Η αναθέρμανση της «κομμουνιστικής» φρασεολογίας είναι καταρχήν καλοδεχούμενη, παρότι προέρχεται καμιά φορά από συντρόφους που μέχρι πρότινος μιλούσαν δημόσια για την ιστορική χρεωκοπία του κομμουνισμού (!) και πλέον περιγράφουν τον κομμουνισμό ως αξιακό κοινοτισμό αλληλεγγύης. Αν η επανάκαμψη αυτή προέρχεται από πολιτικό υπολογισμό, σαν πρόσκαιρο μέτρο κι αντίβαρο στον αναρχοαυτόνομο λόγο και πρακτική των προσφάτως αποχωρησάντων σ/φων, και όχι από ουσιαστική στράτευση στην υπόθεση του κομμουνισμού της νέας εποχής, μένει να αποδειχθεί έμπρακτα. Η αυτοκριτική εδώ ίσως να έπειθε περισσότερο. Την ουσιαστική αυτοκριτική τη χρειάζεται όχι μόνο το ΝΑΡ και η νΚΑ, αλλά κι ολόκληρη η Αριστερά, όχι ως αυτομαστίγωμα ή για αυτοδικαίωση, αλλά για ουσιαστική και έμπρακτη υπέρβαση των προηγούμενων λαθών.

Δε γνωρίζουμε τις συζητήσεις στην ΠΕ και στο Γραφείο και ως εκ τούτου μπορεί να αδικούμε την όλη συζήτηση και την εν γένει ενθαρρυντική κινητικότητα κι αλλαγή πλεύσης της τελευταίας τριετίας, αλλά τελικά, πολιτική κάνει κανείς με «μορφές» και συγκεκριμένες αποφάσεις που διαμορφώνουν συνειδήσεις, «υλοποιούν» τη θεωρία και τη δοκιμάζουν έμπρακτα προς διόρθωση.

Πρακτικά κι εν ολίγοις, θα τεθεί θέμα κομμουνιστικής μετονομασίας; Θα ξανασυζητηθούν καταστατικό, οι σχέσεις μέλους νεολαίας-«κόμματος»; Ή θα ντύσουμε τον οργανωτικό φιλελευθερισμό του ΝΑΡ με έναν «συγκεντρωτισμό» χωρίς δημοκρατία α λα ΚΚΕ;

Advertisements

About Η Κόκκινη Σημαία

στην υπόθεση του νέου κομμουνιστικού προγράμματος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: