RSS Feed

ΤΟ ΚΚΕ ΚΑΙ Η ΗΤΤΑ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ

του Αλέκου Αναγνωστάκη

εφημερίδα ΠΡΙΝ, 06/09/2009

Εξήντα χρόνια μετά το τέλος του ηρωικού ταξικού αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας είναι ανάγκη να συζητηθούν οι βαθύτερες στρατηγικές και πολιτικές αιτίες που οδήγησαν στην ήττα του «δεύτερου αντάρτικου». Η πολιτική γραμμή του ΚΚΕ για «ειρηνική ομαλή εξέλιξη» έδωσε πολύτιμο χρόνο στο στρατόπεδο της αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού να αναδιοργανωθεί και να επικρατήσει.
60 χρόνια από το τέλος του ΔΣΕ

■ ΑΠΟ ΤΑ ΟΠΛΑ ΣΤΗΝ ΕΔΑ
Σεπτέμβρης τον 1949. Μετά την ήττα τον αντάρτικου στρατού (Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας – ΔΣΕ) ο τότε γενικός γραμματέας της ΚΕ τον ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης έφτασε στη Σοβιετική Ένωση. Στη διάρκεια της συνάντησης με την ηγεσία του ΚΚΣΕ συζητήθηκαν τα αίτια της ήττας και τα νέα καθήκοντα που πρόβαλλαν για τη λειτουργία και δράση του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα. Μετά τη συζήτηση ο Ν. Ζαχαριάδης συντάσσει ένα κείμενο το οποίο έκτοτε συνήθιζε να ονομάζει «το Ντοκουμέντο της Μόσχας», όπου ανέλυε τα αίτια της ήττας του ένοπλου αριστερού κινήματος στην Ελλάδα και τόνιζε τα νέα καθήκοντα του ΚΚΕ. Το κείμενο, στο τέλος του οποίου υπάρχει γραμμένη με το χέρι τον Στάλιν η λέξη «πράβλινο», δηλαδή σωστό, υποβλήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 1949 στην 6η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής τον ΚΚΕ στην Αλβανία, όπου και είχε περάσει ο κύριος όγκος των μαχητών και υποστηρικτών του ΔΣΕ.
Οι θέσεις που είχαν διατυπωθεί στο «Ντοκουμέντο της Μόσχας» πέρασαν σχεδόν αυτούσιες στις αποφάσεις της Ολομέλειας, όπου διαβάζουμε μεταξύ άλλων: « (….) Με βάση την καινούργια κατάσταση που δημιουργείται, μπροστά στο κόμμα προβάλλουν τ’ ακόλουθα βασικά καθήκοντα: να σταματήσει σήμερα τον ένοπλο αγώνα, αφήνοντας μόνο μικρά παρτιζάνικα τμήματα, σαν μέσο πίεσης για όσο το δυνατόν περισσότερο εκδημοκρατισμό της πολιτικής ζωής τον τόπον. Να μεταφέρει το κέντρο βάρους της δουλειάς του στην οργάνωση και καθοδήγηση των οικονομικών και πολιτικών αγώνων όλων των στρωμάτων τον εργαζόμενου λαού. Με βάση το πρόγραμμα για τη δημοκρατικοποίηση της Ελλάδας το ΚΚΕ πρέπει, σε στενή συνεργασία με το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας, που πάλεψε μαζί μας στα βουνά, να δημιουργήσει πλατύ δημοκρατικό συνασπισμό. Ο συνασπισμός αυτός θα ενώνει όλον τον εαμικό κόσμο, όλους τους δημοκράτες, όλους εκείνους που δέχονται ένα μίνιμουμ πρόγραμμα δημοκρατικοποίησης της Ελλάδας. Το Κόμμα πρέπει, χρησιμοποιώντας τις δυνατότητες που υπάρχουν, να βγάλει στην Αθήνα νόμιμη, περιοδική, μαζική πολιτική εφημερίδα. Χωρίς αναβολή το Κόμμα πρέπει να προετοιμάσει και να στείλει στις μεγάλες πόλεις ολόκληρη σειρά κομματικά στελέχη για την εξασφάλιση της εφαρμογής της καινούργιας γραμμής». Εικοσιένα μήνες μετά την απόφαση της ολομέλειας της ΚΕ, τον Αύγουστο του 1951, ιδρύεται η ΕΔΑ και ένα χρόνο αργότερα, στις 24 Αυγούστου του 1952 εκδίδεται η Αυγή.
Το τέλος τον εμφυλίου ήταν ταυτόχρονα και η έναρξη μιας νέας σελίδας στην ιστορία της Αριστεράς στην Ελλάδα που έφερε την υπογραφή των ηττημένων ελλήνων παρτιζάνων και της ηγεσίας τον KKE.

ΤΟ ΚΚΕ ΚΑΙ Η ΗΤΤΑ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ

Τρία χρόνια πριν από το «Ντοκουμέντο της Μόσχας», στις 15 Φλεβάρη του 1946 η 2η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ ολοκλήρωνε τις εργασίες της, προσανατολίζοντας το ΚΚΕ και στην ένοπλη πάλη. Η επιλογή της ημερομηνίας συνέπεσε με την πρώτη επέτειο από τη συμφωνία της Βάρκιζας, γεγονός που -όπως έχει υποστηριχτεί από τον Ζαχαριάδη- είχε συμβολικό χαρακτήρα, δηλαδή το σπάσιμο των δεσμών του κόμματος με την πολιτική και τις υπο¬χρεώσεις που υπαγόρευε αυτή η συμφωνία. Ανάμεσα λοιπόν στον Φλεβάρη του ’46 και τον Σεπτέμβρη του ’49 γράφεται η τρίχρονη ιστορία του μεγαλυτέρου μέχρι τώρα, αντιφατικού, αδιέξοδου, ωστόσο εργατικού, προδρομικού επαναστατικού εγχειρήματος για τον κοινωνικοοικονομικό, σε τελευταία ανάλυση, μετασχηματισμό της χώρας, του ένοπλου αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας.
Οκτώ μήνες μετά τη δεύτερη ολομέλεια, στις 21 Οκτωβρίου 1946, πραγματοποιείται στην Ανθρακιά Γρεβενών σύσκεψη των αρχηγών διάφορων αντάρτικων ομάδων, που έχουν γίνει καταφύγιο των καταδιωκόμενων αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης, προκειμένου να υπάρξει συντονισμός και ενιαία καθοδήγηση. Η σύσκεψη επαναλαμβάνεται στις 28 Οκτωβρίου στην Τσούκα των Αντιχασίων. Σ’ αυτή τη δεύτερη σύσκεψη, στην οποία πήραν μέρος οι καπετάνιοι του Αρχηγείου Ανταρτών, με επικεφαλής τον Μάρκο Βαφειάδη.
Η απόφαση αυτή θέτει ουσιαστικά τις βάσεις, για τη δημιουργία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και την έναρξη του «δεύτερου αντάρτικου». Δηλαδή το πέρασμα και στην ένοπλη πάλη ή ακριβέστερα «το πέρασμα στην προοδευτική ανάπτυξη του ένοπλου αγώνα» (2η ολομέλεια).
«Το ξεδίπλωμα της ένοπλης αντίστασης στην ένοπλη τρομοκρατία της αντίδρασης αποτελεί πρόσθετο δυναμικό μέσο πίεσης στον αντίπαλο για ειρηνική, ομαλή εξέλιξη και μονάχα στην πορεία της πάλης, ε¬φόσον η εξέλιξη αυτή θα γινόταν ολοκληρωτικά δύσκολη και αδύνατη, ο ένοπλος αγώνας θα περάσει από την άμυνα στην «επίθεση», αναφέρει στο κλείσιμο της 2ης ολομέλειας ο Ν. Ζαχαριάδης.

• Η ηγεσία του ΚΚΕ καθυστέρησε την ένοπλη πάλη, μιλώντας για ομαλό εκδημοκρατισμό

Η ηγεσία του ΚΚΕ αντιμετώπιζε τον ένοπλο αγώνα ως το Σεπτέμβρη του ’47 αποκλειστικά ως μέσο πίεσης, ίσης βαρύτητας με τους μαζικούς, λαϊκούς αγώνες, με τελικό στόχο την ειρηνική διευθέτηση -για την οποία έτρεφε φρούδες ελπίδες- του ελληνικού ζητήματος. Αξίζει εδώ να σημειωθεί πως στο ανολοκλήρωτο τελικά Σχέδιο Προ-
λήνων εργαζομένων. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος έφερε, στην Ευρώπη κυρίως, ορισμένες αλλαγές που ανοίγουν την προοπτική για δυνατότητα ειρηνικού περάσματος στο σοσιαλισμό». (Επίσημα Κείμενα ΚΚΕ, τόμος 6ος, σελ. 421).
Δεν είναι μάλιστα λίγοι αυτοί που ισχυρίζονται πως το αντάρτικο επιβλήθηκε στην ηγεσία του ΚΚΕ εξαιτίας ακριβώς της πολιτικής των διώξεων και συντριβής του κόμματος και του ΕΑΜικού κινήματος που ακολουθούσε η τότε ελληνική κυβέρνηση. Οι 1.192 νεκροί (ανάμεσα τους και η νεαρή δασκάλα Ειρήνη Γκίνη, που ήταν η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε από στρατοδικείο, από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους), οι 6.413 τραυματίες, οι 70.000 συλληφθέντες, οι 165 βιασμένες γυναίκες, οι 572 επιδρομές σε τυπογραφεία ΕΑΜικών εντύπων, οι 20.000 οπλοφορούντες παρακρατικοί σε 166 παρακρατικές οργανώσεις που αλλολοδιαπλέκονταν με το κράτος, ένα μόλις χρόνο από τη συμφωνία της Βάρκιζας, συνθέτουν ένα σοβαρό πολιτικό και κοινωνικό ζήτημα που επιζητούσε λύση. Ωστόσο οι διώξεις αυτές καθ’ αυτές δεν οδηγούν σε ένοπλο αντάρτικο αν πρωτίστως και κυρίως δεν υπάρχουν οι βαθύτεροι, ουσιαστικότεροι όροι και οι προϋποθέσεις γι’ αυτό.
Άλλοι επίσης ισχυρίζονται πως η ηγεσία του ΚΚΕ πέρασε σε ελεγχόμενο και προοδευτικά αναπτυσσόμενο αντάρτικο τόσο

πης που είχε καταλάβει ο κόκκινος στρατός και από τα πάνω -με αδύναμο για τέτοιους στόχους αριστερό κίνημα- επιχειρούσε αλλαγές.
Και οι δύο ισχυρισμοί έχουν ισχυρή βάση. Περισσότερο δε αφού όλες οι αποφάσεις της τοτινής ηγεσίας του ΚΚΕ για την περίοδο ’45-’47 στηρίζονται στο «η ανώτατη και πιο επιτακτική ανάγκη της χώρας είναι σήμερα: Ησυχία, Ενότητα, Ομόνοια, Δουλειά, Ανόρθωση» (Απόφαση του Π.Γ., Ριζοσπάστης 2/6/1945).
Και οι δυο όμως ισχυρισμοί απο¬τελούν σοβαρούς αλλά δευτερεύοντες όρους στη γένεση, δημιουργία και ανάπτυξη του ένοπλου παρτιζάνικου αγώνα στην Ελλάδα.
Το «δεύτερο αντάρτικο» είχε πηγή και μήτρα τον τη δυναμική της ηττημένης ένοπλης ΕΑΜικής επανάστασης που ήθελε να νικήσει, γιατί αν και ηττημένη ένοιωθε ακόμη ισχυρή. Γεγονός που επιδρούσε σε όλο τον κομματικό μηχανισμό και στην ηγεσία του. Στην ουσία το δεύτερο αντάρτικο επιβλήθηκε στην ηγεσία του ΚΚΕ «από τα κάτω», από τους αντάρτες πού ‘χαν κρυμμένα τα όπλα παρά τη συμφωνία παράδοσης της Βάρκιζας και στις διώξεις απαντούσαν. Και «απαντούσαν καλά». Ισχυροποιήθηκε από τις τοποθετήσεις των καπετα¬ναίων στις συσκέψεις των Αντιχασίων και των Γρεβενών.
Συσπείρωσε στις γραμμές του 20.000 μαχητές, από τους οποίους οι 5.000 περίπου ή¬ταν γυναίκες με πυρήνα λειτουργίας του τη «δημοκρατική συνέλευση της διμοιρίας».
Τα ιστορικά δεδομένα αποκαλύπτουν πως από τη στιγμή που πέρασαν στον ένο¬πλο αγώνα ηγεσία και βάση αγωνίστηκαν με αυτοθυσία και ηρωισμό για τη νικηφόρα έκβαση του. Γι’ αυτό το «δεύτερο αντάρτικο» αποτέλεσε βάση κάθετου και έντονου διαχωρισμού αλλά και πηγή έμπνευσης αξιόλογων και πολλών καλλιτεχνών και διανοουμένων της εποχής με αποκορύφωμα το γνωστό γάλλο ποιητή Πολ Ελυάρ, που φορώντας τη στολή του έλληνα αντάρτη ανεβαίνει στο Γράμμο και απευθύνει έκκληση στους στρατιώτες του εθνικού στρατού να αυτομολήσουν και να ενταχθούν στο Δημοκρατικό Στρατό…
Το ΚΚΕ, από τον Σεπτέμβρη του ’47, «χωρίς αδυνάτισμα των επίμονων προ-σπαθειών του ΚΚΕ, ολόκληρου του ΕΑΜ και των άλλων κομμάτων της δημοκρατικής Αριστεράς, που κατευθύνονται προς την ειρήνη και το δημοκρατικό συμβιβα¬σμό που θα οδηγούσε τη χώρα σε ελεύθερες εκλογές», τροποποιεί σοβαρά την πολιτική του. Η απόφαση της τρίτης Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής (Σεπτέμβρης 1947) μετατοπίζει το κέντρο βάρους στην ένοπλη δράση και με στόχο πλέον την κατάληψη της εξουσίας, τον ορισμό Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης στις αξιόλογης έκτασης ελεύθερες περιοχές, που είχε υπό τον έλεγχο του. Σ’ αυτές επιχειρεί την ανάπτυξη των θεσμών των λαϊκών συμβουλίων και λαϊκής δικαιοσύνης και διακηρύσσει ταυτόχρονα στόχους για την εθνικοποίηση των ξένων εταιρειών, των τραπεζών, της βαριάς βιομηχανίας, την αγροτική μεταρρύθμιση και τη δημιουργία γερού λαϊκού στρατού. Άμεσος στρατηγικός στόχος του ΔΣΕ ορίζεται η «απελευθέρωση ολόκληρης της Μακεδονίας – Θράκης με κέντρο τη Θεσσαλονίκη». Και γι’ αυτό σαν προϋπόθεση τίθεται η μετατροπή του Δημοκρατικού Στρατού σε υπολογίσιμο τακτικό στρατό με τριπλασιασμό της δύναμης του (από 20.000 σε 60.000) ως την Άνοιξη του 1948.
Μελετώντας όμως κάποιος τις εξελίξεις σε αυτό το χρονικό διάστημα δεν δυσκο¬λεύεται να διαπιστώσει μια καθοριστικής σημασίας δωδεκάμηνη καθυστέρηση στο πέρασμα στον ένοπλο αγώνα: από τον Οκτώβρη του ’45, που λαμβάνει χώρα το 7ο συνέδριο του ανολοκλήρωτου προγράμμα¬τος του ΚΚΕ, ως τον Οκτώβρη του ’46 που δημιουργείται το στρατηγείο του ΔΣΕ. Στην καθυστέρηση αυτή προστίθενται επιπλέον άλλοι έντεκα μήνες, -σύνολο 22 μήνες!- ως το Σεπτέμβρη του ’47, οπότε το ΚΚΕ περνά από «τη βαθμιαία ανάπτυξη του ένοπλου αντάρτικου ως μέσο πίεσης για «δημοκρατικό συμβιβασμό» στον ένοπλο αγώνα με σκοπό την κατάληψη της εξουσίας».
Για το ζήτημα της καθυστέρησης και τις επιπτώσεις της, το ίδιο το ΚΚΕ σημειώνει: «Δεν ξεκίνησαν αποφασιστικά το νέο ένοπλο αγώνα με αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος (…) Δεν είχε ξεκαθαρίσει για αρκετό διάστημα την κύρια μορφή του αγώνα αν ήταν ένοπλη ή ειρηνική (…) με αποτέλεσμα να υπάρχει σύγχυση και ξέκομμα της πρωτοπορίας από τις πλατιές λαϊκές μάζες (…) Χάθηκε έτσι ο πιο πολύτιμος και κατάλληλος χρόνος που έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην ήττα του ΔΣΕ και στο να καταφερθεί αποφασιστικό χτύπημα στον αντίπαλο, προτού ακόμα προφτάσει να οργανωθεί, να ενισχυθεί και να βοηθηθεί από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό».
Η αλήθεια αυτών των επισημάνσεων έχει ομολογηθεί και από την αντίπαλη πλευρά. Γράφει ο Ευάγγελος Αβέρωφ: «Αν το 1946 και 1947 όσοι πίστευαν στο ΚΚΕ είχαν καταταγεί στο Δημοκρατικό Στρατό, οι μαχητές του θα είχαν ταχύτατα υπερβεί τις 50.000. Εάν κατά το 1947 ο Μάρκος διέθε¬τε 50.000 μαχητός, το τέλος του αγώνος θα ήταν διαφορετικό».
Το ζήτημα επομένως δεν είναι να κατα¬γραφεί, αλλά κυρίως να ερμηνευθεί τόσο το περιεχόμενο, οι στόχοι και η άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτούς καθυστέρηση όσο και η αλλαγή γραμμής στα τέλη του ’47.

Ο στρατηγικός αφοπλισμός των ΚΚ
ΑΠΟ ΤΗ ΔΕΚΑΕΤΊΑ ΤΟΥ ’30 ΟΔΗΓΟΥΝΤΑΙ ΣΕ ΓΡΑΜΜΗ ΦΙΛΟΛΑΪΚΟΤΕΡΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Το τέλος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου θα βρει τα κομμουνιστικά κόμματα εξαιρετικά ενισχυμένα. Όμως και παρά το ότι μια ορισμένη τακτική αντιφασιστικής ενότητας ήταν α¬ναγκαία στη διάρκεια του πολέμου, τα ΚΚ λυγίζουν το ραβδί προς τα «δεξιά». Υποτιμούν τόσο την ταξική πάλη μέσα στα μπλοκ της Αντίστασης όσο και τον ίδιο τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.
Το τότε ευρωπαϊκό κομμουνιστικό κίνημα με τη στρατηγική που έχει χαράξει από τα μέσα της δεκαετίας του 1930 του αντιφασιστικού λαϊκού μετώπου για την απόκρουση του ναζισμού και την πολιτική των συμμαχιών με τη σοσιαλδημοκρατία και τη δημοκρατική πτέρυγα της αστικής τάξης, την πολιτική του «εθνικού» του πλέον ρόλου, οδηγείται στην πράξη σε συμφωνίες με τις «προοδευτικές» αστικές δυνάμεις -που το ηγεμονεύουν-στην άσκηση φιλολαϊκότερης διαχείρισης του αστικού κράτους. Διαλύουν την Κομμουνιστική Διεθνή και υποτάσσουν τις μεταπολεμικές προοπτικές και δυνα¬τότητες εργατικής εξουσίας στις ανάγκες των Συμμάχων και της ΕΣΣΔ.
Η στρατηγική αυτή συνοδεύεται ήδη από το ’45 με την ενίσχυση της εκδοχής του «ειρηνικού περάσματος» στο σοσιαλισμό, την απομάκρυνση από τις «επα-ναστατικές χίμαιρες», τη μετατόπιση στον αγώνα για «ειρήνη και δημοκρατία», που παγιώνεται αργότερα θεωρητικά το 1956 με το 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ και λειτουργεί ως μήτρα του ευρωκομμουνισμού.
Η πολιτική αυτή αποθαρρύνει τα εγχειρήματα κατάληψης της εξουσίας μετά την αποχώρηση των ναζί από τις κατεχόμενες χώρες, όπου οι κομμουνιστές είναι κοινωνικά ισχυροί (Ελλάδα, Γιουγκοσλαβία, Γαλλία, Ιταλία), εκτός από εκεί που οι κομμουνιστές συγκροτούν αρκετά νωρίς μια διαφορετική ανεξάρτητη στρατηγική και επιτυγχάνουν (Γιουγκοσλαβία, Κίνα). Πρόκειται για την αρχή ενός στρατηγικού βαθέματος προς τον ειρηνικό δρόμο, τη στροφή προς ένα «νέου νέου τύπου» θεσμικό κομμουνιστικό κόμμα.
Έτσι στη μεταπολεμική Γαλλία και Ιταλία, σε μια περίοδο που το εργατικό κίνημα είναι πολύ ισχυρό και που υπάρχουν ακόμη στις δομές της Αντίστασης έμβρυα εργατικής εξουσίας, τα ΚΚ α¬ποκηρύσσουν τα όργανα λαϊκής εξουσίας για χάρη της ειρηνικής εξέλιξης, της «δημοκρατίας» και της «εθνικής συμφιλίωσης».
Στην Ελλάδα αυτή η επιλογή επικαθορίζει την πολιτική του ΚΚΕ. Γι’ αυτό η ηγεσία του ακολουθεί ανάλογη πολιτική παράδοσης της εξουσίας στους αστούς πολιτικούς και στη Βρετανία (Λίβανος, Καζέρτα, 1944), καθυστερεί καθοριστικά τον ένοπλο αγώνα και όταν εξαναγκάζεται στη γεμάτη αυτοθυσία ένοπλη εξέγερση, βασικό στόχο έχει το πέρασμα σε ομαλές δημοκρατικές εξελίξεις.

Ο ΗΡΩΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΔΣΕ
Αντιμέτωπος με δύο αυτοκρατορίες

■ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ

Η αλλαγή πολιτικής το φθινόπωρο του ’47 επιβάλλεται στο ΚΚΕ από τη νέα κατάσταση που δημιουργείται στην Ελλάδα. Το φθινό¬πωρο του 1946 η Μ. Βρετανία, η οποία το 1944 είχε αποστείλει 80.000 άνδρες (πέντε μεραρχίες!!!), για να αντιμετωπίσει την ΕΑΜική επανάσταση, ομολόγησε αδυναμία στήριξης του ελληνικού μετώπου.
Ο παγκόσμιος ηγεμόνας άλλαζε. Οι ΗΠΑ, ο νέος ηγεμόνας, εξαγγέλλουν στις 12 Μάρτη 1947 το γνωστό Δόγμα Τρούμαν, με το οποίο σηματοδοτούνταν η έναρξη της αμερικανικής στρατιωτικής και οικονομικής επέμβασης στην Ελλάδα. Δαπανούν δυο δισεκατομμύρια δολάρια για την αντιμετώπιση των ελλήνων παρτιζάνων. Εγκαινιάζουν ένα νέο είδος πολέμου με τη μετακίνηση πληθυσμών ολόκληρων ορεινών κυρίως χωριών (700.000 στη Βόρεια Ελλάδα και 300.000 στην Πελοπόννησο), το βομβαρδισμό με ναπάλμ ανταρτών και ο-ρεινών χωριών, τη δημιουργία «στρατοπέδων αναμόρφωσης» (Μακρόνησος, 1947) και τη συγκέντρωση σε 53 παιδουπόλεις 20.000 παιδιών, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν ποικιλότροπα. Οι ΗΠΑ μαζί με τις κυβερνήσεις του Κέντρου και των Λαϊκών επιδιώκουν την εξόντωση και ολοκληρωτική συντριβή της δυναμικής της ΕΑΜικής επανάστασης και του Δημοκρατικού Στρατού. Οι ψευδαισθήσεις τώρα πλέον για συμβιβασμό και «ειρηνική διευθέτηση του ελληνικού ζητήματος» κονιορτοποιούνται.
Αλλά και οι συσχετισμοί, πρωτίστως στο εσωτερικό μέτωπο, έχουν αλλάξει. Ο «εθνικός στρατός», κυρίως, έχει πλέον προλάβει να αναδιοργανωθεί. Αλλά και διεθνώς, με βάση και πρόσχημα την εκλογή ελληνικής κυβέρνησης με τις εκλογές του 1946, το βαλκανικό κλιμάκιο του ΟΗΕ ανακοινώνει προς κάθε κατεύθυνση πως τυχόν αναγνώριση της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης του βουνού θα θεωρηθεί πως «στρέφεται ευθέως εναντίον της νόμιμης ελληνικής κυβέρνησης». Η διεθνής επομένως βοήθεια, που ήταν έτσι κι αλλιώς αδύναμη εξ αιτίας των πολλαπλών μετώπων (Κίνα, κεντρική .Ευρώπη, Γιουγκοσλαβία), της ανάγκης επούλωσης των πληγών του πολέμου και της ίδιας της πολιτικής της ΕΣΣΔ, δυσκόλευε περισσότερο.
Ο εμφύλιος πόλεμος, με την ανάμειξη δύο αυτοκρατοριών για την αντιμετώπιση των ανταρτών, τα 154.000 συνολικά θύματα και αγνοούμενους, τα 47.000 κατεστραμμένα σπίτια και τα 1.650 σχολεία, σταμάτησε το Σεπτέμβρη του ’49.
Αλλά, σε αντίθεση με ότι συμβαίνει στους τακτικούς πολέμους, η ακριβής ημερομηνία έναρξης και κυρίως λήξης των εμφυλίων πολέμων παραμένει άγνωστη, αφού ο αγώνας διαρκεί έως τη συντριβή του αντιπάλου. Οι επίσημες εκτελέσεις συνεχίστηκαν από τους νικητές ως το 1952. Οι δολοφονίες όμως, οι φυλακίσεις, εξορίες, διακρίσεις και διωγμοί των ηττημένων συνεχίστηκαν στην ουσία ως το 1974. Τότε παραδόθηκαν και οι δυο τελευταίοι επικηρυγμένοι κρητικοί αντάρτες….
Στο ίδιο διάστημα ένα εκατομμύριο έλληνες εργάτες πήραν το δρόμο της ξενιτιάς. Εργάτες, φύση, περιβάλλον και πόλεις πλήρωσαν και πληρώνουν ακριβά την καπιταλιστική ανάπτυξη. Ωστόσο το ερώτημα «τι θα συνέβαινε σήμερα αν τότε νικούσε ο ΔΣΕ», ποια η επίδραση στο ευρωπαϊκό και διεθνές εργατικό κίνημα, απαιτεί ξεχωριστή συλλογική προσέγγιση.
Πριν ένα χρόνο ο Δήμος Πρεσπών αποφάσισε να αναστηλώσει – αναπαλαιώσει το αμπρί του Ζαχαριάδη και το νοσοκομείο του Δημοκρατικού Στρατού «για την ανάπτυξη του τουρισμού» στην περιοχή. Κάτι σαν τουριστική ατραξιόν.
Είναι επομένως η έμπρακτη, καθοριστική και για την Αριστερά, η εργατική παρέμβαση στο παρόν που ενεργοποιεί και φωτίζει ανάλογα το παρελθόν. Μόνο σε αυτό το πλαίσιο, οι δικοί μας -με τους σπουδαίους στόχους, την πολιτική ανεπάρκεια, αυτοθυσία και λάθη- μεγάλοι ιστορικοί σταθμοί, όπως ο ένοπλος παρτιζάνικος αγώνας του Δημοκρατικού Στρατού, βασικά πεδία πλέον της σημερινής ταξικής αντιπαράθεσης, μπορεί να ενισχύουν την επαναστατική πλευρά της ιστορίας σε αντίθεση με όσους προεξοφλούν από καιρό την εξάντληση της.

Advertisements

About Η Κόκκινη Σημαία

στην υπόθεση του νέου κομμουνιστικού προγράμματος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: