RSS Feed

ΕΠΟΧΗ ΝΕΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΩΝ ΠΡΟΚΛΗΣΕΩΝ

του Κώστα Τζιαντζή 

28-06-2009, εφημερίδα ΠΡΙΝ

ΕΠΟΧΗ ΝΕΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΩΝ ΠΡΟΚΛΗΣΕΩΝ

ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΡΕΥΜΑ

Κ. Τζιαντζής

Τα αποτελέσματα των πρώτων εκλογών στις συνθήκες της κρίσης αποτυπώνουν (με μεγάλη, ωστόσο, σχετικότητα) και τις «κρίσιμες» αντιφάσεις των γενικότερων πολιτικών συσχετισμών στη χώρα μας και σε διεθνές επίπεδο. Η βασική νέα πλευρά αυτών των συσχετισμών αξίζει να αναδειχτεί και να διερευνηθεί ξανά και ξανά. Πρόκειται για τις αυξανόμενες διαφοροποιήσεις απέναντι στην συντριπτική αστική πολιτική-πολιτιστική υπεροχή σε βάρος του εργατικού κινήματος που, παρ’ όλα τα πρώτα ρήγματα, εξακολουθεί ακόμα να σφραγίζει την ιστορική περίοδο των δύο τελευταίων δεκαετιών και συνδέεται με την σαρωτική επέλαση του σύγχρονου καπιταλισμού και τις πολλαπλές καταρρεύσεις του «αντίπαλου δέους».

Αυτή η χαρακτηριστική αστική πολιτική «παντοδυναμία» που σημαδεύει και «νοθεύει από την κούνια της» μια συνολική εποχή νέων επαναστατικών προκλήσεων αμφισβητείται, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, από ένα ανερχόμενο, πολυδαίδαλο ρεύμα πολιτικής απονομιμοποίησης, αποσταθεροποίησης και διεκδίκησης. Το ρεύμα αυτό διαμορφώνεται κυρίως με βάση την χρόνια επιδείνωση της κατάστασης της εργατικής τάξης, της εργαζόμενης και σπουδάζουσας νεολαίας, τους μεγάλους μετασχηματισμούς τους και τις γενικότερες πολιτικές εμπειρίες και αντιφάσεις τους. Παραμένει το πιο ελπιδοφόρο στοιχείο των εξελίξεων. Πρόκειται για ένα εν δυνάμει ανατρεπτικό ρεύμα που διαθέτει υπέρτερη αντικειμενική προοπτική με βάση την απογείωση των θεμελιακών ταξικών αντιθέσεων, αλλά και ξεκινάει αναγκαστικά από την πιο χαμηλή ιστορική «πολιτική βάση». Εξακολουθεί έτσι να βρίσκεται ακόμα σε μια ιδιόμορφη εξάρτηση απέναντι στις πολλαπλές εκστρατείες τρομοκράτησης, χειραγώγησης εκτόνωσης και ανασύνθεσης του αστικού συστήματος. Είναι ένα ρεύμα που τείνει να διαχωρίζεται αλλά και να επανασυνδέεται πολύπλευρα με την κυρίαρχη λογική του κοινωνικού τρόμου, των ατομικών λύσεων και της πολιτικής προσαρμογής. Είναι ένα ρεύμα αναγκασμένο να διατρέχει, να δοκιμάζει ξανά και να συμπυκνώνει στον ιστορικό χρόνο εργατικές εμπειρίες πολλών ιστορικών περιόδων και κυρίως να τις συνδυάζει με τις εκρηκτικές ανάγκες και τις μεγάλες δυνατότητες μιας εξαιρετικά πρωτότυπης εποχής.

Αυτά τα διπλά χαρακτηριστικά αναδείχτηκαν και στη χώρα μας στην καταλυτική έκρηξη του Δεκέμβρη, αλλά όχι μόνο. Η κρίσιμη συνισταμένη αυτού τον ελπιδοφόρου αντιφατικού ρεύματος είναι βέβαια η διατηρούμενη στρατηγική και πολιτική ανεπάρκεια του ταξικού εργατικού κινήματος και των αριστερών – «πρωτοποριών» συνολικά, παρ’ όλες τις διαφορές τους, όσον αφορά την συμβολή τους στον αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό του, στην διεύρυνση και στην ανεξάρτητη πολιτική και στρατηγική συγκρότηση του, στην ενίσχυση της ενωτικής αγωνιστικής αλληλεπίδρασης του με τις ανάγκες της εργαζόμενης πλειονότητας μέσα στις καθοριστικές συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης.

Στο πλαίσιο της αδυναμίας του καπιταλισμού να διαμορφώσει μια μακρά περίοδο οικονομικής ευφορίας ωριμάζει μια ιστορική αναμέτρηση ανοιχτή σε πολλαπλές και απρόβλεπτες διαφοροποιήσεις και παραλλαγές, αλλεπάλληλα αγωνιστικά επεισόδια και μεταστροφές που θα περιστρέφονται αμείλικτα γύρω από δύο ενδεχόμενα: είτε μια νέα εργατική επανάσταση προς τον κομμουνισμό είτε μια καταστροφική πορεία της ανθρωπότητας και του κοινωνικού ανθρώπου.

ΝΕΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Παρ’ όλες τις αλληλοσυγκρουόμε­νες εξαγγελίες ανύψωσης του η­θικού της αγοράς από μέρους των κάθε λογής μεγαλόσχημων οικο­νομικών παραγόντων και των διεθνών οργανισμών οι ενδείξεις σταδια­κής ανάκαμψης από την κρίση παραμένουν εξαιρετικά πενιχρές. Απ’ την άλλη μεριά αυξάνονται ειδικά για την Ευρωπαϊκή οι­κονομία και την Ιαπωνία οι προβλέψεις συρρίκνωσης κοντά στο «πλην» 5% και στο «πλην» 7% αντίστοιχα για το 2009, γεγονός που δείχνει το βάθεμα της κρίσης στην «πραγματική οικονομία» όπως εκφράζεται κυρίως σ’ αυτές τις κατ’ εξοχήν περιοχές βιομηχανικής παραγωγής και εξαγωγής, πράγμα που επιδρά ιδιαίτερα στις ιδιομορ­φίες της δικής μας χώρας που φτά­νουν μέχρι και σε απειλή χρεοκο­πίας και ενός είδους Αργεντινοποίησης. Ο ΟΟΣΑ προειδοποιεί ότι οι ό­ποιες τάσεις ανάκαμψης θα ‘ναι «αργές και εύθραυστες» με παράλλη­λη εκτίναξη της ανεργίας τουλάχι­στον για την επόμενη πενταετία σε εφιαλτι­κά επίπεδα.

Εν τω μεταξύ το βάθεμα της κρίσης στην πραγματική οικονομία διαμορφώνει συνθήκες νέας φούσκας στον χρηματοπι­στωτικό τομέα με αποτέλεσμα την εξοργι­στική κλιμάκωση των ενέσεων ρευστότητας στο τραπεζικό σύστημα ειδικά στον Ευρω­παϊκό χώρο. Η προσπάθεια «μετασχηματι­σμού» της κρίσης από χρηματοπιστωτική και παραγωγική σε «κυρίως δημοσιονομι­κή», με βάση τα ελλείμματα απ’ τις τερά­στιες παροχές στο κεφάλαιο, σφραγίζει την αστική στρατηγική για μια δεκάχρονη του­λάχιστον περίοδο απότομης και απόλυτης

επιδείνωσης και εξαθλίωσης των εργατι­κών αμοιβών και των συνθηκών ζωής των καταπιεζομένων σε παγκόσμια κλίμακα.

Η σημερινή κρίση αποτελεί μια πρώτη μόνο εκδήλωση ενός ανώτερου κύκλου ι­στορικής κρίσης του καπιταλισμού, κλονι­σμού του ρόλου της «ανταλλακτικής αξίας» και του χρήματος, της καπιταλιστικής ατο­μικής ιδιοκτησίας. Είναι κρίση δυνητικής δομικής αποσταθεροποίησης των κυρίαρ­χων κοινωνικών σχέσεων, της αστικής πολι­τικής ηγεμονίας και κυριαρχίας που δεν «χωράνε» την εκτίναξη των κατακτήσεων του κοινωνικού πολιτισμού, την ποσοτική και ποιοτική ανάπτυξη της σύγχρονης ερ­γατικής τάξης, τις ανώτερες, εν δυνάμει, πολιτικές και πολιτιστικές ανάγκες και δυνατότητες της.

Ανάγκη σύνδεσης της επαναστατικής κομμουνιστικής στρατηγικής με την αντικαπιταλιστική τακτική

Ανεξάρτητα από τις πολλαπλές σκοπι­μότητες των αστικών εξαγγελιών η κρίση με την σημερινή έκφραση της σταδιακά, αργά η γρήγορα, πρόκειται να «ξεπερα­σθεί» μόνο και μόνο για να «επιστρέψει» με νέες μορφές και με μεγαλύτερη έντα­ση στα πλαίσια αυτού του νέου ιστορικού κύκλου.

Ωστόσο οι τάσεις αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής ανάπτυξης της εργατι­κής αντίστασης και πάλης δεν εξαρτώνται αυτόματα από την βασική οικονομική πλευ­ρά της κρίσης, αλλά συνδέονται διαλεκτικά με τις πολλαπλές εκφράσεις και διακυμάνσεις του συνολικού ιστορικού χαρακτήρα της, με την εξέλιξη της ταξικής πάλης και την συνειδητή παρέμβαση του επαναστατι­κού υποκειμενικού παράγοντα. Άλλωστε όπως έχει παρατηρηθεί ιστορικά και όπως εμφανίζεται και στην πρώτη φάση της ση­μερινής συγκυρίας, είναι οι κληρονομημέ­νοι συσχετισμοί, το «πάγωμα», ο κοινωνικό φόβος και η αγωνία της απότομης επιδεί­νωσης που βαραίνουν συνήθως σε πρώτο ε­πίπεδο, μέχρις ότου διαμορφωθούν οι συν­θήκες «του δεν πάει άλλο» που σφραγίζουν κατά κανόνα τα «μακρά κύματα» των οι­κονομικών και δομικών κλονισμών σαν κι’ αυτό που ξετυλίγεται μπροστά στα έκθαμ­βα μάτια της σύγχρονης κοινωνίας.

Απέναντι σ’ αυτή την προοπτική το βασι­κό για τον καπιταλισμό και την αστι­κή στρατηγική δεν είναι μόνο η κυ­ρίως ή όσο το δυνατόν «ανώδυνη» κοινωνικά και πολιτικά διέξοδος α­πό τη σημερινή πρωτοφανή υφεσιακή συγκυρία. Το βασικό για τον κα­πιταλισμό είναι να διαμορφώσει πα­ραγωγικές κοινωνικοπολιτικές και γεωστρατηγικές προϋποθέσεις για να μπορέσει να κατακτήσει μια νέα και ανώτερη αν εί­ναι δυνατόν μακρά περίοδο δυναμικής άν­θισης και ανάπτυξης της κερδοφορίας και «διαιώνισης» της αναπαραγωγής του. Ας σημειωθεί ότι τέτοιες σχετικά μακρόχρονες ανοδικές περιόδους ο καπιταλισμός γνώρι­σε ιστορικά μόνο δύο. Την πρώτη του πε­ρίοδο στο αρχικό του στάδιο μέχρι την αντι­δραστική τομή και την κρίση του τέλους του 19ου αιώνα και την δεύτερη στην «χρυσή ε­ποχή» μετά τις τεράστιες καταστροφές και το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου, μια περίοδος που παρατάθηκε «πολιτικά» πα-ρά την κρίση του 1973 μέχρι περίπου το 1997 με βάση την καπιταλιστική ανασυ­γκρότηση και την στρατηγική ήττα του εκ­φυλισμένου πλέον εργατικού και κομμουνι­στικού κινήματος.

Μια τέτοια όμως προοπτική με βάση τη σημερινή ποιοτική εκτίναξη όλων των θεμελιακών του αντιφάσεων είναι καθα­ρά ουτοπική.

Ο καπιταλισμός ωστόσο θα κυνηγήσει ως το τέλος το νέο καπιταλιστικό όνειρο οργανώνοντας πρωτοφανείς στρατηγικές αναδιαρθρώσεις στο τεχνολογικό και παραγωγικό του μοντέλο, στην παραπέρα καθήλωση και διαστρέ­βλωση των παραγωγικών δυνάμεων, στην ανασυγκρότηση όλων των κοι­νωνικών και εργασιακών σχέσεων και βασικά στο δομικό κατακερμα­τισμό και στην διάσπαση της εργατι­κής τάξης, στο συνολικό πολιτικό ε­ποικοδόμημα και στις διεθνείς γεωστρατηγικές σχέσεις που εγκυμο­νούν εφιαλτικές καταστροφές για την εργατική τάξη και τους λαούς. Σ’ αυτά τα πλαίσια ωριμάζει μια κορυ­φαία καμπή στην ιστορία των ταξι­κών αγώνων μια ιστορική αναμέ­τρηση ανοιχτή σε πολλαπλές και α­πρόβλεπτες διαφοροποιήσεις και παραλλαγές αλλεπάλληλα αγωνιστι­κά επεισόδια και μεταστροφές βίαι­ες καπιταλιστικές επιθέσεις και εν­διάμεσες ανακωχές που θα περι­στρέφονται αμείλικτα γύρω από δύο βασι­κά, αντίθετα και ασυμφιλίωτα ενδεχόμενα. Είτε μια νέα εργατική επανάσταση προς τον κομμουνισμό που θα ξεπερνάει και θα ολοκληρώνει όλες τις μέχρι τώρα επανα­στάσεις, είτε μια αδύνατον να υπολογισθεί σήμερα καταστροφική πορεία της ανθρω­πότητας και του κοινωνικού ανθρώπου που θα «ξεπερνάει» όλες τις μέχρι τώρα κατα­στροφές και όλες τις ήττες.

Μπροστά σ’ αυτήν την προοπτική η Αριστερά και ειδικά οι επαναστατικές της δυνάμεις είναι υποχρεωμένες να επανατο­ποθετήσουν σε νέες αφετηρίες μια διπλή’ αλληλένδετη προσπάθεια σύνδεσης της ε­παναστατικής κομμουνιστικής στρατηγι­κής με την αντικαπιταλιστική τακτική. Η προσπάθεια αυτή αφορά πρώτον μια πιο συγκεκριμένη πολιτική αποσαφήνιση του άμεσου αντικαπιταλιστικού προγράμματος που θα επιδιώκει υλικά τακτικά ρήγματα στην συνέχεια των βασικών νόμων της κα­πιταλιστικής κυριαρχίας και ειδικά στο νό­μο της σχετικής (και απόλυτης σήμερα) ε­ξαθλίωσης των εργαζομένων και της νεο­λαίας, στο νόμο της αστικής πολιτικής ηγε­μονίας απέναντι στον ανεξάρτητο πολιτικό ρόλο του μαζικού κινήματος και στο νόμο του συνδυασμού των εθνικών και διεθνών πλευρών της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα που θα μπορεί να προωθεί την πιο πλατειά αγωνι­στική ενότητα, να αποσπά νίκες και κατα­κτήσεις προς όφελος των εργαζομένων, να κλονίζει την καπιταλιστική στρατηγική και να προωθεί έμπρακτα με την ίδια την πεί­ρα των εργαζομένων την επαναστατική α­ναγκαιότητα και δυνατότητα προς τον κομμουνισμό. Στην παραπάνω βάση η πο­λιτική μάχη θα δοθεί σε τέσσερις βασικούς άξονες: στο κοινωνικό ζήτημα, στα πεδία της αντικαπιταλιστικής αναδιανομής του εισοδήματος (με την απότομη μείωση των κερδών απέναντι στην μείωση των αμοι­βών), γενικότερα στα ζητήματα της εργα­σίας, των απολύσεων της ανεργίας, της ασφάλισης, των ιδιωτικοποιήσεων, της περι­βαλλοντικής αναβάθμισης, της παιδείας της υγείας κλπ. Στο ζήτημα της Δημοκρα­τίας και των ελευθεριών που απαιτεί η ε­ποχή μας με βασικό μέτωπο την πολιτική συγκρότηση του ανεξάρτητου μαζικού κι­νήματος των εργαζομένων και την ντε φά­κτο επιβολή του υπέρτατου «δίκαιου του αγώνα». Στο ζήτημα της ΕΕ, του πολέμου, της αποδέσμευσης από τους ιμπεριαλιστι­κούς οργανισμούς. Στο ζήτημα του γενικό­τερου πολιτιστικού πολέμου απέναντι στην σκοταδιστική εκστρατεία του κεφαλαίου, στην αναγέννηση ενός νέου εργατικού διαφωτι­σμού, στην τομή όσον αφορά τον ενωτικό πολιτισμό του τα­ξικού και επαναστατικού αγώ­να, της εργατικής, επαναστατι­κής και κομμουνιστικής οργά­νωσης.

Η προσπάθεια αυτή προϋ­ποθέτει παράλληλα μια όσο το δυνατόν πιο άμεση τομή στην προγραμματική στρατηγική και πολιτική φυσιογνωμία και συσπείρωση των κομμουνιστι­κών δυνάμεων της εποχής μας, όλων των ρευμάτων όλων των γενιών και «όλων των όπλων». Υπάρχει αναγκαιότητα και δυ­νατότητα, μέσα από μεγάλες α­μοιβαίες προσπάθειες των α­νεξάρτητων πρωτοπόρων κομ­μουνιστών όλων των ρευμάτων και όλων των κομμάτων και ειδικά της επαναστατι­κής αριστεράς που επιδιώκουν να προωθή­σουν μια τομή στο πρόγραμμα του κομμου­νισμού και της επαναστατικής πάλης της ε­ποχής μας, να συμβάλλουν στην συγκέ­ντρωση των δυνάμεων ενός νέου κόμματος του επαναστατικού κομμουνισμού και της εργατικής χειραφέτησης από κάθε κατα­πίεση. Να συμβάλουν έτσι στην άμεση υλι­κή προβολή της αναγκαιότητας και της δυ­νατότητας των λύσεων της επανάστασης προς τον κομμουνισμό στα κρίσιμα πολιτι­κά μέτωπα της σημερινής ιστορικής αναμέ­τρησης και στη γονιμοποίηση της σχετικά αυτοτελούς αντικαπιταλιστικής πολιτικής γραμμής.

Το καθοριστικό και άμεσο καθήκον

ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ, ΑΝΩΤΕΡΗ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ,

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

 Το πιο καθοριστικό και ταυτό­χρονα το πιο άμεσο καθήκον των επαναστατών, ιδιαίτερα στην κατάσταση της εμφανι­ζόμενης νέας ιστορικής κρί­σης του συστήματος, είναι να υπερασπίζο­νται την δυνατότητα και την προοπτική μιας νέας και ανώτερης από κάθε άλλη φο­ρά, επανάστασης προς τον κομμουνισμό. Μιας επανάστασης που θα στηρίζεται στις ποιοτικά προωθημένες απαιτήσεις, τις ι­στορικές εμπειρίες και τις κατακτήσεις του κοινωνικού και εργατικού πολιτισμού της εποχής μας. Αυτό το καθήκον δεν σημαίνει ότι ευτελίζεις την επανάσταση σε ζήτημα άμεσης επιβολής, σε προγραμματικό ελιξήριο «για όλες τις χρήσεις», όταν δεν υπάρ­χουν ακόμα οι επαναστατικές συνθήκες και οι συσχετισμοί. Όταν κορυφώνεται, ό­πως συμβαίνει σήμερα, η αντίθεση ανάμεσα στις νέες αντικειμενικές αναγκαιότητες-δυνατότητες και στην ανετοιμότητα και στην καθήλωση του υποκειμενικού παρά­γοντα και του συνολικού εργατικού κινή­ματος. Αντίθετα σημαίνει ότι η μετασχημα­τισμένη στρατηγική της επανάστασης γίνεται οδηγός για δράση, «παίκτης – προπονη­τής», για το σχετικά αυτοτελές άμεσο πολι­τικό πρόγραμμα, για την ενωτική αντικαπι­ταλιστική πάλη και την ανατροπή της εξο­ντωτικής επίθεσης του κεφαλαίου, για την επιβίωση και τις ελευθερίες των εργαζομέ­νων. Αυτό το καθήκον σημαίνει συμβολή στη προσπάθεια κατάκτησης του δικού τους εργατικού «επαναστατικού δρόμου» με την αγωνιστική εμπειρία και με την σκέ­ψη τους. Σημαίνει σε κάθε περίπτωση αυ­τοτελής αντικαπιταλιστική πολιτική γραμ­μή και πάλη σε περιεχόμενο και μορφή, γύ­ρω απ’ όλα τα μεγάλα προβλήματα της επι­βίωσης της ελευθερίας και της συνολικής χειραφέτησης σε αντιπαράθεση με τα σύγ­χρονα δόγματα, την στρατηγική, τις κυβερ­νήσεις, τους θεσμούς και την ηγεμονία της αστικής πολιτικής και των μορφών της. Ση­μαίνει διαπάλη για ηγεμονία της αντικαπιταλιστικής πολιτικής «μέσα απ’ την αγωνι­στική ενότητα» σ’ ένα μετασχηματιζόμενο μαζικό πολιτικό κίνημα των εργαζομένων και της νεολαίας, και όχι το αντίστροφο. Σημαίνει πάλη για την συγκρότηση της νέ­ας ευρύτερης εργατικής κομμουνιστικής πρωτοπορίας με βάση τις γνώσεις και τις δυνατότητες της εποχής μας για τον ριζικό μετασχηματισμό και την ενιαία δράση του πολιτικού μαζικού εργατικού κινήματος. Σημαίνει Κόμμα για το εργατικό κίνημα και όχι εργατικό κίνημα για το κόμμα. Ση­μαίνει πάλη για υλικές – πολιτικές κατακτή­σεις, για μικρές και μεγάλες νίκες, για φω­τεινά μονοπάτια στην εμπειρία των εργα­ζομένων, που να μπορούν να μετατρέπουν και τις ήττες σε ανώτερη σκέψη και πράξη. Σημαίνει μέτωπο απέναντι στον πολιτισμό της ατομικής ιδιοκτησίας των ιδεών, της πολιτικής και των κοινωνικών ανθρώπων μέσα στο εργατικό και κομμουνιστικό κίνη­μα. Η ελπιδοφόρα προσπάθεια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οι ευρύτερες δυνάμεις της κομμουνιστικής και επαναστατικής α­ριστεράς και της αντικαπιταλιστικής πάλης θα συμβάλλουν καταλυτικά και στην συ­γκρότηση του πόλου της επαναστατικής αντικαπιταλιστικής αριστεράς και στην συ­γκέντρωση των δυνάμεων του νέου προ­γράμματος και του επαναστατικού κόμμα­τος και στην οικοδόμηση του αυτοτελούς πολιτικού μετώπου του μαζικού κινήματος.

ΤΑΚΤΙΚΗ – ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Κοινή δράση της Αριστεράς

ΜΑΖΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

 Η πιο χαρακτηριστική εκδήλωση των διαστρε­βλώσεων της επαναστατικής τακτικής-στρατηγικής, από μέρους της συμβιβασμένης Αριστε­ράς, αλλά και γενικότερα της μη επαναστατικής Αριστεράς, είναι η άρνηση, στην ουσία με διά­φορες μορφές, της πολιτικής συγκρότησης του εργατικού και γενικότερου «λαϊκού» κινήματος, του λεγόμενου «μαζικού κινήματος», του «αγώνα που συνεχίζεται». Είναι η άρνηση τους να προω­θήσουν την θεωρία και την πρακτική του «κυ­ρίαρχου» πολιτικού ρόλου του, της αυτοτέλειας του απ’ τους θεσμούς της αστικής εξουσίας, αλ­λά με άλλο τρόπο και της «κυρίαρχης» σχετικής του αυτοτέλειας απ’ τα επαναστατικά κόμματα και τις πρωτοπορίες. Είναι η αδυναμία τους για τη σύνδεση περιεχομένου- μορφής της αντικα-πιταλιστικής πολιτικής της επαναστατικής τακτικής και στρατηγικής. Όπως το περιεχόμενο των αντικαπιταλιστικών διεκδικήσεων, έτσι, αντίστοιχα, και οι μορφές τους δεν θεωρείται ότι μπο­ρούν να «υλοποιηθούν» σχετικά, στις σημερινές συνθήκες σε σύγκρουση με το νόμο της ηγεμο­νίας της αστικής πολιτικής, χωρίς κάποιου εί­δους συμμετοχή στην αστική εξουσία για την ρεφορμιστική αριστερά, χωρίς επαναστατική κατάσταση και επαναστατική εξουσία για τις πιο αριστερές τάσεις. Έτσι το λεγόμενο μαζικό κίνη­μα συνεχίζει να διατηρείται καθηλωμένο στον «οικονομικό αγώνα», σε διαρκή ακρωτηριασμό στα όρια της πολιτικής εργολαβίας της ταξικής πάλης από τις όποιες κομματικές πρωτοπορί­ες, γεγονός που υποβαθμίζει τόσο το μαζικό κί­νημα όσο και τον αποφασιστικό ρόλο των πρωτοποριών. Συγκροτείται, τελικά, σε μια νεφελώ­δη κατάσταση πολιτικής και οργανωτικής «εικο­νικότητας», υποκριτικής ενότητας και αντίστοιχης πολυδιάσπασης, αδιέξοδων η υπόγειων α­νταγωνισμών που εκπροσωπούν και διαιωνί­ζουν την αστική κατεύθυνση. Αντίθετα η προώ­θηση της αυτοτελούς συγκρότησης του εργατικού μαζικού κινήματος, ο κυρίαρχος ρόλος του στον καθορισμό του «προγράμματος» του εργα­τικού αγώνα μέσα από μια όχι πλασματική ενό­τητα και διαπάλη των διαφορετικών πρακτικών, η συγκεκριμένη επίδραση του στον πολιτικό συ­σχετισμό, αποτελούν τον βασικό «υλικό» τρόπο την βασική μορφή αντικαπιταλιστικής κατάκτη­σης συνολικών κοινωνικών και πολιτικών θέσε­ων της εργατικής τάξης στις διάφορες καμπές της ταξικής πάλης. Η επίσημη Αριστερά, τροπο­ποιεί, όταν το κάνει, την δράση της «στα μου­γκά» όσον αφορά, την γενική πολιτική γραμμή και πολύ περισσότερο την πολιτική του μαζικού κινήματος. Συνήθως αυτοδικαιώνεται, γιατί στην «αυτοκριτική» της επικρατεί το γνωστό αστικό «επικοινωνιακό» (τηλεοπτικό) σχήμα «τα καινού­ρια προβλήματα ρίχνουν στη λήθη τα παλιά». Ποιος θυμάται σήμερα τις υποκλοπές η το σκάν­δαλο του χρηματιστηρίου, ποιος θυμάται τις αλ­λεπάλληλες «συγκυβερνήσεις» με τον ρεφορμισμό του συνόλου της κυρίαρχης αριστεράς στην ΓΣΕΕ απ’ όλους όσους σωστά διαμαρτύρο­νται για την ρεφορμιστική κατάντια του σημερι­νού συνδικαλιστικού κινήματος;

Η βασική αιτία γι’ αυτή τη στάση της Αριστε­ράς είναι η άρνηση της, ακόμα και στις σημερι­νές συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης, να προχωρήσει σε ριζικές τομές στην πολιτική και την στρατηγική της και ιδιαίτερα σε πολιτικές τομές γύρω απ’ τον πολιτικό ρόλο του εργατι­κού μαζικού κινήματος, και την ενωτική συμβο­λή σ’ αυτή την επιτακτική κατεύθυνση. Αντίθε­τα σήμερα περισσότερο από ποτέ το μαζικό κί­νημα αποτελεί το καθοριστικό πεδίο άσκησης της εργατικής πολιτικής. Είναι το βασικό πεδίο μιας ντε φάκτο επιβολής του «αγωνιστικού δι­καίου» των εργαζομένων και της νεολαίας, σε διαρκή «παραβίαση», σύγκρουση και υπέρβα­ση, απέναντι στους βασικούς νόμους της καπι­ταλιστικής κυριαρχίας. Αυτό είναι, το κορυφαίο δημοκρατικό «Σύνταγμα» της ταξικής πάλης, ο καταστατικός χάρτης των συγχρόνων ελευθεριών, ο ανώτερος δείκτης ωριμότητας της ερ­γατικής τάξης και η συμπυκνωμένη υλική μορ­φή της «δημοκρατίας» ειδικά στη σημερινή ε­ποχή. Γι’ αυτό το πεδίο κυρίως θα κριθεί η κοι­νή δράση της Αριστεράς και η ανταπόκριση στις ενωτικές επιταγές του πρωτοπόρου κό­σμου του αγώνα για την ανατροπή της νέας καπιταλιστικής σταυροφορίας.

Advertisements

About Η Κόκκινη Σημαία

στην υπόθεση του νέου κομμουνιστικού προγράμματος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: