RSS Feed

ΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΡΗΞΗ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2008

του Μουρουζίδη Παύλου

Θεσ/νίκη, Μάρτιος 2009

Η έκρηξη του Δεκέμβρη,

 το νέο κύμα εξεγέρσεων κι επαναστατικών γεγονότων

και η νέα κομμουνιστική προοπτική

Είναι κοινή πλέον η διαπίστωση πως μεσούσης της οικονομικής και πολιτικής κρίσης, οξύνονται και θα οξυνθούν περαιτέρω οι αντιθέσεις.  Αντιπαραθέσεις και ανταγωνισμοί οξύνονται, όχι μόνο μέσα στην κοινωνία (στην πανταχού παρούσα, βουβή, μισοσυνειδητή για την ώρα, καθημερινή ταξική πάλη), μα και στο εσωτερικό όλων των κομμάτων, ενώ παράλληλα οξύνονται οι αντιθέσεις μεταξύ της Αριστεράς – των διακηρυγμένων στόχων της και της πρακτικής της – και της κοινωνίας όπου απευθύνεται.

Μια νέα και ακόμη πιό βίαιη φάση γενικευμένης επίθεσης του κεφαλαίου για να ξεπεράσει την κρίση του έχει ξεκινήσει διεθνώς και οδηγεί σε μια κατάσταση αποσταθεροποίησης και νέας κρίσης, συγκρούσεων, πολέμων και εξεγέρσεων.

Ο εικοστός αιώνας σημαδεύτηκε από το πρώτο «κύμα» της  μεγάλης Οκτωβριανής επανάστασης, ένα κύμα που νικήθηκε, αφήνοντας την επαναστατική κοινωνία και το κράτος της πρώτης σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής απόπειρας, απομονωμένο και κάτω από τεράστιες ιμπεριαλιστικές πιέσεις, για να ηττηθεί και να εκφυλισθεί τελικά από τις εσωτερικές του αντιθέσεις.

Το δεύτερο «κύμα» των εθνικοαπελευθερωτικών επαναστάσεων που ακολούθησε το τέλος του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου ως τη δεκαετία του ’70, αποκρούστηκε από τις κεϋνσιανές παραχωρήσεις και καθηλώθηκε από τη ρεφορμιστική στρατηγική και τακτική του εργατικού κινήματος, για να ηττηθεί στη συνέχεια από τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα.

Η νέα καμπή που εγκαινιάστηκε από την εξέγερση των Ζαπατίστας, το «λαό του Σιατλ» και το κραχ των «Τίγρεων του Ειρηνικού» το ’99 και κορυφώνεται τα τελευταία χρόνια, δεν αφήνει περιθώρια ούτε για πολλαπλές αναγνώσεις, ούτε για αναμονή.

Ο καιρός έχει αλλάξει με εξώφθαλμο τρόπο, χρόνια τώρα.

Όπως εύστοχα επισημαίνουν πολλοί σύντροφοι, ένας «νέος γύρος» εξεγέρσεων, επαναστατικών γεγονότων και επαναστατικών κρίσεων έρχεται!

Πρόβλεψη που δεν αποτελεί διακαή πόθο ή εμμονή, τη στιγμή που μελέτη του υπ. Άμυνας της Μ. Βρεττανίας δημοσιευμένη στο Monthly Review του φθινοπώρου, προβλέπει για τις επόμενες δύο δεκαετίες «εξεγέρσεις και σημαντική άνοδο του Μαρξισμού στην Ευρώπη». Μόνο που η πορεία αυτή δεν θα είναι μια εξέλιξη διαρκούς ανόδου, αλλά θα περάσει από εξάρσεις και υφέσεις, ήττες, αλλά πάνω από όλα, νίκες και κατακτήσεις. Σε αυτή την πορεία εντάσσεται και η νεανική έκρηξη του Δεκέμβρη.

Εμείς έχουμε καθυστερήσει να αντιληφθούμε αυτή την αλλαγή και να προχωρήσουμε στις αναγκαίες αναπροσαρμογές και στη «μεγάλη τομή» με επαναστατική, εργατική και κομμουνιστική κατεύθυνση, γεγονός που βάζει το εγχείρημά μας σε μια μεγάλη δοκιμασία με κρισιακά χαρακτηριστικά.

Για να κατανοήσουμε όμως την τωρινή κατάσταση που εγκυμονεί μαζικά επαναστατικά γεγονότα και για να ανταποκριθούμε επιτυχώς στην πρόκληση των επαναστατικών δυνατοτήτων της εποχής μας, πρέπει να ξαναδούμε τα συμπεράσματα που μας έδωσε η ιστορία του προηγούμενου αιώνα, ν’ αποφύγουμε την ιστορική αμνησία και τον αντιθεωρητικό εμπειρισμό που συχνά προκύπτει και από τη, σοβαρή μεν αλλά μονομερή, συνδικαλιστική ή μονοθεματική δουλειά που αναπτύσσουμε μερικές φορές.

Για να ερμηνεύσουμε σωστά, χωρίς δογματισμούς ή αφορισμούς την κοινωνική πραγματικότητα και να δούμε την παρέμβασή μας σ’ αυτήν, πρέπει να ξαναθυμηθούμε πως «χωρίς επαναστατική θεωρία δεν υπάρχει επαναστατική πράξη», να συζητήσουμε και να αναπτύξουμε στα σοβαρά, την καινοτόμα μεθοδολογία και τις ιδέες του Λένιν που, όπως και νά ‘χει, «έτυχαν» ευρείας εφαρμογής κι επιβεβαίωσης στον αιώνα που πέρασε.

Όλη η εμπειρία του τελευταίου αιώνα καταδεικνύει ότι η θεωρία της Οκτωβριανής επανάστασης είναι ιστορικά δικαιωμένη και αναντικατάστατη. 

Σε πολλούς από εμάς, ο Δεκέμβρης μάς θύμισε έντονα την περίοδο της δολοφονίας Τεμπονέρα, όχι κύρια για τη δολοφονική δράση κράτους-παρακράτους, όσο για την σύμπτωση των απόψεων που αναπαράγονται μετά από την έκρηξη ενός τόσο εντυπωσιακού, δυναμικού και μαζικού  κινήματος, καθώς και την πανομοιότυπη επενέργειά τους πάνω στην Αριστερά και στο ΝΑΡ ιδιαίτερα. Όπως τότε που ακούγονταν πυκνά-συχνά: «κάτι να κάνουμε» (αντί του Λενινιστικού «τι να κάνουμε»), «είμαστε εκτός πραγματικότητας, το κίνημα δε μας χρειάζεται για να κατέβει στο δρόμο», (άρα να διαχυθούμε στο κίνημα) και μέχρι πιό πρόσφατα: «είμαστε ακτιβιστές», έτσι και τώρα ξανακούγονται οι ίδιες παλιές απόψεις που εμφανίζονται ως «νέες», όπως ότι «οι βεβαιότητες καταρρίπτονται», «πρέπει να ξεχάσουμε ό,τι ξέραμε» κ.α. Για να ακολουθήσει την ανώριμη αισιοδοξία του Δεκέμβρη, η αδικαιολόγητη απογοήτευση του Φλεβάρη, που δε βλέπει ότι ο Δεκέμβρης είναι ένας νέος, μεγάλος σταθμός στη διαλεκτική πορεία που αναφέραμε.

Είκοσι σχεδόν χρόνια μετά το εκπαιδευτικό κίνημα Τεμπονέρα (το οποίο αποτέλεσε σοκ κι αφετηρία μιας περιόδου υπόκλισης στο αυθόρμητο από μεριάς μας), με πανομοιότυπο τρόπο δυστυχώς, ο Δεκέμβρης επενεργεί διαλυτικά σε ορισμένες απόψεις και πρακτικές και στέλνει συντρόφους μας, πολύ λογικά, , στην αγκαλιά του «κοινωνικού δυναμικού της εξέγερσης», στον «εναλλακτικό αντικαπιταλιστικό τρόπο ζωής και πολιτισμό», «αντιθεσμικά», «αδιαμεσολάβητα» και πάνω απ’ όλα με το γνωστό αντιδιαλεκτικό-ιδεαλιστικό φετιχισμό των μορφών, δηλ., «αμεσοδημοκρατικά», με «αντι-βία» και «αντι-πληροφόρηση», με νέες «πρωτοβουλίες και μορφές αυτοοργάνωσης κι αυτόνομης συγκρότησης», για τη νέα ουτοπία που περιγράφεται σα «ζωή χωρίς καπιταλισμό», αλλά ποτέ και πουθενά δεν περιγράφεται σαν κομμουνισμός, μιας και ο κομμουνισμός (κι ο … ολοκληρωτισμός που συνεπάγεται) ως γνωστόν, … απέτυχε ιστορικά.

Πρόκειται για μια γραμμή που δεν πιστεύει ότι μπορεί η εργατική τάξη να επιβάλει μαζικές υλικές νίκες και κατακτήσεις στο έδαφος ακόμη και της καπιταλιστικής κυριαρχίας, πολύ περισσότερο μια ανατροπή της νέας, τρομερής επίθεσης. Γι’ αυτό αρκείται σε «κατακτήσεις», «ανατροπές» και «συγκρούσεις» για τον μικρόκοσμο της ομάδας, της «κατάληψης», της «συνέλευσης» ή της «αντιπληροφόρησης» κάποιων πρωτοποριών που βαφτίζονται «κίνημα», ενώ η εργατική τάξη θα συνθλίβεται σε μια «ζωή με καπιταλισμό» στην πιο βάρβαρη, μάλιστα, μορφή του. Ακόμη χειρότερα, με τη λογική της «εξουσίας των αντι-θεσμών του κινήματος», αναπαράγει τη λογική παλιών ρευμάτων περί «αυτόνομων αντιεμπορευματικών νησίδων» κομμουνισμού ή αναρχίας. Έτσι βγάζει την επανάσταση, την εργατική εξουσία και δημοκρατία από την πόρτα για να βάλει από το παράθυρο την πολιτική των μεταρρυθμίσεων εντός του συστήματος τις οποίες, κατά τα άλλα, ξορκίζει.

Αιτία για όλα αυτά είναι η απουσία σαφούς κομμουνιστικού επαναστατικού προγράμματος στρατηγικής και τακτικής, με τη σχετική αυτοτέλεια αναμεταξύ τους, που να μας ενώνει στο σκοπό και τα μέσα.

Αυτή η απουσία μάλιστα τείνει να παγιωθεί με άλλοθι την επίκληση του «συλλογικού» Λένιν και της αέναης μεταβατικότητας του ΝΑΡ, (δηλ., του πολυσυλλεκτικού χαρακτήρα του ΝΑΡ και της «χαλαρής», οριζόντιας δημοκρατικής του οργάνωσης).

Κατά συνέπεια, δεν υπάρχει μια αντίστοιχη ενωμένη ηγεσία που να έχει ρόλο αποφασιστικό κι ελεγχόμενο από τη βάση. Και γι’ αυτό δεν υπάρχει σαφές σχέδιο και οι σταθμοί του, γι’ αυτό υπάρχει αντίστροφη σχέση «κόμματος»-μετώπου-κινήματος με το «κίνημα» μπροστά, γι’ αυτό το ΠΡΙΝ δεν είναι όργανο-εργαλείο πολιτικής γραμμής και δράσης, γι’αυτό οι αποφάσεις της Π.Ε. είναι θολές και διαβάζονται αμφίσημα, γι’ αυτό δεν έχουμε ένα σοβαρό μάχιμο μαρξιστικό περιοδικό.

Επιβεβαιώνεται ξανά πως εφ’όσον δεν υπάρχει στοιχειώδης πολιτική-θεωρητική-οργανωτική συγκρότηση κι ωριμότητα, εφόσον οι παιδικές αρρώστιες του αριστερισμού θεριεύουν αντί να ξεπερνιούνται, ξαναγεννώντας τις δεξιές αποκλίσεις, εφ’όσον δεν υπάρχει εντέλει το σύγχρονο επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα που θα μπολιάζει το μέτωπο, το κίνημα και θα μπολιάζεται από αυτά, ώστε να αυτοαναιρούνται σε ανώτερο επίπεδο σύνθεσης και τα τρία (στη διαλεκτική τους σχέση όπου αναγκαστικά η «επαναστατική συνείδηση στην τάξη θα έρχεται απ’έξω»), τότε το κίνημα, αφήνοντας βέβαια παρακαταθήκες, θα γυρίζει ηττημένο σπίτι του. Και στο «κόμμα» θα κυριαρχεί η αυθόρμητη συνείδηση του καθηλωμένου ορίζοντα στα καθημερινά, μικρά, τοπικά ή συνδικαλιστικά, δηλαδή στον ορίζοντα της αστικής πραγματικότητας.

Αντί η έκρηξη του Δεκέμβρη με τα εξεγερτικά χαρακτηριστικά της, καθώς και οι εξεγέρσεις που έρχονται, να επενεργούν σαν τροχιοδεικτικές βολές που θα διορθώνουν και θα «ξανασετάρουν» μια κομμουνιστική κατεύθυνση και μια πολιτική αντικαπιταλιστικής ανατροπής, θα επενεργούν καθηλωτικά στη σκέψη και στη δράση των πρωτοπόρων αγωνιστών και των οργανώσεών τους.

Έτσι όμως είναι αδύνατον να παραχθεί μάχιμη πολιτική γραμμή που θα δοκιμάζεται. Οι ηρωικές προσπάθειες μεμονομένων συντρόφων, δε θα βγάζουν εσαεί το ΝΑΡ στον αφρό, αυτάρεσκο κι επιβεβαιωμένο.

Απότοκα όλων αυτών είναι οι διαδοχικές κρίσεις που κατατυραννούν το ΝΑΡ οι οποίες επιστρέφουν και πάλι, αποδεικνύοντας ότι δεν αποσοβήθηκαν με το διώξιμο ή την αποχώρηση κάποιων «κακών» πρώην συντρόφων, αλλά εδράζονται στην προγραμματική αμορφία, τα κενά, τις αντιφάσεις και τα λάθη, που δεν ξεπεράστηκαν όπως αποδεικνύεται στην πράξη.

Αντίθετα, χρειάζεται συνειδητή προετοιμασία του προγράμματός μας, της στρατηγικής και της τακτικής,  της επαναστατικής οργάνωσης.

Οι μεγάλες προσδοκίες, τα «χαμένα όνειρα» κι ο κομμουνισμός «ο κρυφός πόθος της ανθρωπότητας», είναι αυτά που μας φέρνουν μαζί στα αμφιθέατρα στους δρόμους και στις ο.β.ες, είναι αυτός που τον ξεχνάμε στην πράξη όταν προσπαθούμε να «συνδιαμορφώσουμε από τα κάτω», δηλ., να μινιμάρουμε με το μισοσυνειδητό, εις βάρος του πολιτικού, θεωρητικού, προγραμματικού λόγου, της στοχευμένης προοπτικής.

Μιας προοπτικής για την οποία ο κόσμος περιμένει να ακούσει από μας. Αντίθετα, στην ερώτησή που μας απευθύνεται «- υπάρχει προοπτική;», αντί να προτείνουμε και να επιμείνουμε θαρρετά, εμείς ντροπαλά κι αμήχανα ψελλίζουμε: «- δεν υπάρχει;»

Θεωρώ πως πέρα από τη σημαντική συμβολή μας στην περίοδο μετά τη συγκυβέρνηση Τζανετάκη, πέρα από το αντάρτικο και τη ζωογόνα αμφισβήτηση της περιόδου εκείνης, το όραμα, η καινούρια κομμουνιστική στρατηγική και η προοπτική είναι αυτό που υποτιμούμε, και εμείς και όλη η επαναστατική Αριστερά, και είναι αυτός ο κύριος λόγος, τελικά, (παρά τις ιδιαιτερότητες με τις οποίες εκφράζεται), που έχει μαζικοποιήσει τις γραμμές της αναρχίας, όπως επίσης είναι αυτό που δίνει και τις ψήφους στο «μ-λ» ρεύμα.

 «Ο ατίθασος πύργος» λοιπόν, πρέπει να γίνει και να βαφτεί κόκκινος για να μετατραπεί σε ανατρεπτικό ρεύμα στην κοινωνία.

Κάτι που χωρίς να κλείνει τη συζήτηση, εννοείται, πρέπει να παίρνει σάρκα και οστά και να αντικατοπτρίζεται σε ονόματα και σύμβολα. Όπως για παράδειγμα στο πρόγραμμα – που καθυστερεί δραματικά- και στην αλλαγή ονόματος του ΝΑΡ σε «κομμουνιστική επαναθεμελίωση» π.χ., ή στο όνομα της αντικαπιταλιστικής συμμαχίας, π.χ. «Αντικαπιταλιστική συμμαχία για τη νέα κομμουνιστική προοπτική».

Για όλους αυτούς τους λόγους, για τον κομμουνιστικό μετασχηματισμό του ΝΑΡ που αποτελεί αναγκαιότητα εν τέλει, για τον κομμουνιστικό πόλο μέσα στην αντικαπιταλιστική συμμαχία του αναβαθμισμένου ΜΕΡΑ με το ΕΝΑΝΤΙΑ, η σωστή στιγμή είναι τώρα!

Για τη νέα κομμουνιστική προοπτική του 21ου αιώνα!

                                                                                 συντροφικά,

                                                                         Μουρουζίδης Παύλος

Advertisements

About Η Κόκκινη Σημαία

στην υπόθεση του νέου κομμουνιστικού προγράμματος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: