RSS Feed

ΕΝΙΑΙΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ

του Γιώργου Λαουτάρη

14-02-‘09, εφημερίδα ΠΡΙΝ

Για την ενωτική υπέρβαση της σημερινής κρίσης

Ποιό είναι το στοίχημα για το 3ο Συ­νέδριο της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση;

Να αποτελέσει το πρώτο, σταθερό βήμα σε μια πο­ρεία για την υπέρβαση της πανθο­μολογούμενης, πλέον, κρίσης που μαστίζει την οργάνωση μας. Πρέπει και μπορούμε να υπερβούμε θετικά και ενωτικά τα εκφυλιστι­κά φαινόμενα μιας αντιπαράθεσης χωρίς αρ­χές, η οποία ήδη βγαίνει προς τα έξω, με με­γάλους κινδύνους. Να υπερβούμε την κατά­σταση μιας οργάνωσης χωρισμένης σε στρα­τόπεδα, με τους κρίκους της συντροφικής αλ­ληλεγγύης υπό απειλή να σπάσουν, ραγίζο­ντας την αυτοπεποίθηση, το ηθικό και την αι­σιοδοξία των συντρόφων, μπροστά σε μια κρίσιμη αναμέτρηση για τη νεολαία και το ερ­γατικό κίνημα. Και για να την υπερβούμε, χρειάζεται να φωτίσουμε αυτοκριτικά τις βα­θύτερες αιτίες της κρίσης μας.

Η θεμελιώδης αιτία της κρίσης μας πρέπει να αναζητηθεί στο χαμηλό επίπεδο της ιδεο­λογικής μας συγκρότησης και στην υποτίμηση της αναγκαίας συμφωνίας των μελών μας πά­νω στο σκοπό της κομμουνιστικής απελευθέ­ρωσης, σε ένα σύγχρονο πρόγραμμα επανα­στατικής στρατηγικής και τακτικής. Λείπει μια συνεκτική άποψη και μια ενιαία αντίληψη πάνω στα ζητήματα του προγράμματος και των μέσων που θα έχουμε για να φτάσουμε στο σκοπό μας, στοιχεία που καθορίζουν τη φυσιογνωμία μιας 0ργάνωσης, καθώς και τη συντροφική αλληλεγγύη των μελών της και την ενότητα τους στη δράση.

Μπροστά στις μεγάλες δυσκολίες που πα­ρουσιάζει η κατάκτηση μιας ενότητας σε ένα επαναστατικό σχέδιο για την εποχή μας, οδη­γηθήκαμε στη συνειδητή υποβάθμιση αυτού του πρωταρχικού καθήκοντος. Στο πλαίσιο ε­νός αντι-ιεραρχικού δήθεν πλουραλισμού, δεν κάναμε τα απαραίτητα βήματα στο βάθε­μα της συμφωνίας μας. Έτσι εκείνο που ξεκί­νησε ως αδυναμία ή ως αδιαμόρφωτο ρεύμα, σήμερα έγινε συγκροτημένη άποψη και οργα­νωμένη «τάση». Που φτάνει τώρα στο ακρό­τατο όριο απόρριψης συνολικά της ανάγκης για ενιαία κομμουνιστική αντίληψη, στο όνο­μα μιας περιχαρακωμένης τάσης για την «κομμουνιστική επαναθεμελίωση». Πρόκει­ται όμως για μια επαναθεμελίωση που οδηγεί στην αποδόμηση του μαρξισμού και του κομ­μουνισμού σε αυτόνομες «απο-εμπορευματοποιημένες» και αυτοδιαχειριζόμενες νησίδες μέσα σε μια θάλασσα εμπορευματοποίησης για τους άλλους. Η αντίληψη αυτή οδηγεί σε ένα υβρίδιο «τρία σε ένα»: Πόλος, σχήματα και συνδικαλισμός. Όλα μαζί, με αναρχικά ρεύματα, κάτω από την ηγεμονία ιδεών του Νέγκρι και του Χόλογουεϊ, αντί για μάχιμη συμμετοχή και συμβολή στο μετασχηματισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε πόλο της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς με την ηγεμονία ενός σύγχρονου κομμουνιστικού προγράμματος.

Με τη λογική αυτή δεν προχωράμε στην υ­πέρβαση της μεταβατικότητας του εγχειρήμα­τος μας, αλλά στην κατοχύρωση μιας συνε­χούς αποδόμησης του ενιαίου χαρακτήρα της οργάνωσης. Έτσι, τα γραφεία γίνονται απα­ραίτητος χώρος μόνο για την αποθήκευση των υλικών μας, την ώρα που όλα κρίνονται και α­ποφασίζονται από κλειστές ομάδες, στο όνο­μα του κινήματος και των μετώπων μας. Η ά­ποψη αυτή ευθύνεται δυστυχώς και για το μα­ρασμό του συντροφικού πολιτισμού, κάτι που επιστρέφει τώρα σαν μπούμερανγκ εναντίον της με μια περιχαράκωση και πολεμικό κλίμα.

Η θεωρητική, προγραμματική και οργα­νωτική αμορφία, στη χειρότερη περίπτωση, α­ναπαράγει τις παθογένειες του αντιεξουσιαστικού χώρου, που διαιρείται σαν την αμοιβά­δα, έχοντας προφανή αδυναμία να μετασχη­ματιστεί σε κάποιον ανώτερο πολιτικό οργα­νισμό, ικανό να φέρει σε πέρας ένα επανα­στατικό σχέδιο. Σε άλλη περίπτωση, η εργατι­κή δημοκρατία εκφυλίζεται και επικρατεί ένα οργανωτικό μοντέλο σαν αυτό του Συνασπι­σμού, όπου η πολιτική γραμμή παράγεται ως αποτέλεσμα ισορροπιών και διαγκωνισμού μεταξύ τάσεων, παραγόντων και ομάδων πίε­σης και όπου δεν υπάρχει καμία αυτοτέλεια της οργάνωσης νεολαίας από το κόμμα, στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης «ισοτιμίας».

Η απάντηση μας δεν μπορεί να είναι ούτε ένας σκληρός ούτε ένας λάιτ «δημοκρατικός συγκεντρωτισμός της πράξης», με μια απλή ε­πίκληση των «οργανωτικών αρχών» ή της α­πολύτως αναγκαίας ενότητας στη δράση, για κάποια αξιοπρεπή εμφάνιση της οργάνωσης στα μέτωπα και στα κινήματα που ξεσπούν. Κατ’ αυτό τον τρόπο αναπαράγεται η γνωστή κινεζική ρήση για την οικονομία, αυτή τη φο­ρά στην οργανωτική πολιτική: Δεν έχει σημα­σία αν ο γάτος είναι άσπρος ή μαύρος, αρκεί να πιάνει ποντίκια – αρκεί να γίνεται κίνημα, στη δική μας περίπτωση. Τη μέθοδο αυτή δεν τη γνωρίσαμε μόνο από το «παραδοσιακό» κομμουνιστικό κίνημα, αλλά και στη δική μας οργάνωση: Η κρίση της Θεσσαλονίκης το 2001-03, που οδήγησε σε αποχώρηση πολλούς συντρόφους, οφείλεται στην οργανωτίστικη απάντηση που έδωσαν και οι δύο πλευρές τό­τε, η οποία όμως δεν απέτρεψε νέα εκφυλι­στικά φαινόμενα, όπως τα σημερινά.

Ο μόνος δρόμος για την υπέρβαση της ση­μερινής κρίσης είναι μια κοπιαστική, αλλά σπουδαίας σημασίας διαδικασία για τον κομ­μουνιστικό, εργατικό μετασχηματισμό της ορ­γάνωσης μας, ως συμβολή στη μετατροπή και μετονομασία του ΝΑΡ σε σύγχρονη οργάνω­ση της κομμουνιστικής απελευθέρωσης, με ε­νιαία αντίληψη και ενότητα δράσης για το σκοπό, το πρόγραμμα, τα μέσα και τις οργα­νωτικές αρχές.

Advertisements

About Η Κόκκινη Σημαία

στην υπόθεση του νέου κομμουνιστικού προγράμματος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: