RSS Feed

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Μ. ΦΕΡΑΝΤΟ – ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ – ΙΤΑΛΙΑ

συνέντευξη στους Γ. Ελαφρό – Θ. Κάππο

25/05/2008, εφημερίδα ΠΡΙΝ

Συναντήσαμε τον Μάρκο Φεράντο, εκπρόσωπο του νεοσύστατου ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος των Εργαζομένων (PCL), με την ευκαιρία μιας αστραπιαίας επίσκεψής του στην Αθήνα, για να συμμετάσχει σε εκδήλωση του ΕΕΚ. Μέλος της διοίκησης (ΠΓ) της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, αποχώρησε μαζί με άλλα μέλη, όταν αποφασίστηκε η συμμετοχή στην κυβέρνηση Πρόντι. Σήμερα, μιλά για την ελπίδα της αντίστασης και της αντεπίθεσης της Αριστεράς.

 

Εργατική αντιπολίτευση στον Μπερλουσκόνι – Καμιά συμμετοχή σε κυβέρνηση

–             Πώς αποτιμάτε το εκλογικά αποτέλεσμα;

– Ήταν εντελώς αρνητικό για την Αριστε­ρά. Μετά από χρόνια κυριαρχίας της κε­ντροαριστεράς είναι σαν να βρισκόμαστε πάλι στο σημείο μηδέν. Και αυτό, γιατί οι α­ριστερές δυνάμεις συμμετείχαν στη διαχεί­ριση της εξουσίας, με αρνητικά αποτελέ­σματα για τους εργαζόμενους. Ταυτόχρονα, αυτή ακριβώς η πολιτική των κεντροαριστε­ρών δυνάμεων έδωσε τη δυνατότητα στον Μπερλουσκόνι να δημαγωγήσει λέγοντας ότι μπορεί να τα καταφέρει καλύτερα από τον Πρόντι. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης Πρόντι η εργατική τάξη δεν είχε καμιά υποστή­ριξη, ενώ ξεκίνησε και μια ρατσιστική επίθεση εναντίον των τσιγγάνων, των ξένων, των μεταναστών. Συνεχίζοντας σε αυτό το δρόμο, ο Μπερλουσκόνι, χρησιμοποιώντας λαϊκίστικες υποσχέ­σεις και ρατσιστική πολιτική κατάφερε να ξανακερδίσει ψήφους που είχε χά­σει. Σήμερα, η κυβέρνηση Μπερλου­σκόνι κλιμακώνει την επίθεση τόσο στην εργατική τάξη, όσο και τους μετα­νάστες.

– Το ποτήρι για την Αριστερά ήταν πολύ πικρό…

– Είναι η πρώτη φορά από την ίδρυση της ιταλικής δημοκρατίας, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που δεν εκπροσω­πείται στο ιταλικό κοινοβούλιο η Αρι­στερά. Οι δυνάμεις που συμμετείχαν στην Αριστερά – «Ουράνιο τόξο», δη­λαδή η Κομμουνιστική Επανίδρυση, το Κόμμα των Ιταλών Κομμουνιστών (Ντιλιμπέρτο), οι Πράσινοι και η Δημοκρα­τική Αριστερά, είχαν αθροιστικά περί­που 12% στις προηγούμενες εκλογές. Τώρα έπεσαν στο 3%. Δεν έπιασαν το μέτρο -4% για τη Βουλή και 8% για τη Γε­ρουσία- για να εκλέξουν βουλευτή ή γερου­σιαστή. Κι αυτό γιατί η Αριστερά έκανε τα πάντα για να κτυπήσει τους εργαζόμενους.

– Πού κατευθύνθηκαν οι ψήφοι που χάθη­καν;

– Ένα μέρος (γύρω στο 30%) απογοητεύτη­κε και απείχε, ένα μέρος έδωσε «χρήσιμη ψήφο» ενάντια στον Μπερλουσκόνι στο Δη­μοκρατικό Κόμμα του Βελτρόνι και ένα μέ­ρος (περίπου 400. 000 ψήφοι) κατευθύνθηκε προς τα ψηφοδέλτια της άκρας Αριστεράς, στο Κομμουνιστικό Κόμμα των Εργαζομέ­νων και στην Κριτική Αριστερά.

–   Πάμε προς έναν ιδιότυπο δικομματισμό, α­μερικανικού τύπον, στην Ιταλία;

Μετά τις εκλογές, τα δύο μεγαλύτερα κόμ­ματα (Μπερλουσκόνι και Βελτρόνι) ξεκίνη­σαν μια διαδικασία προς το αμερικανικό μο­ντέλο. Το πρώτο βήμα έχει γίνει: Εξαφάνιση της Αριστεράς από το κοινοβούλιο. Από ’κει και πέρα, τα δύο μεγάλα κόμματα προχω­ρούν σε μυστικές επαφές για αλλαγές στο κοινοβουλευτικό επίπεδο και συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, έτσι ώστε να φτάσουμε στο αμερικανικό μοντέλο. Αλλά τίποτα δεν είναι σίγουρο. Ο διπολισμός φαίνεται να κυριαρ­χεί, αλλά το μεγαλύτερο κομμάτι της Αριστε­ράς είναι μέσα στην κοινωνία, είναι μέσα στην εργατική τάξη, παρεμβαίνει. Γι’ αυτό είμαι σίγουρος ότι στις ευρωεκλογές του 2009 ένα μεγάλο κομμάτι της «χρήσιμης ψή­φου» θα επιστρέψει στην Αριστερά. Αλλά σε ποια Αριστερά; Ποιος ξέρει πως θα είναι η Αριστερά μετά από ένα χρόνο;

–   Ποια είναι η εκτίμηση σας για το αποτέλε­σμα τον Κομμουνιστικού Κόμματος Εργαζο­μένων;

–   Είναι ένα αποτέλεσμα μικρό αλλά ενθαρ­ρυντικό. Το 0, 6% που πήραμε είναι πολύ μι­κρό ποσοστό, αλλά οι 210. 000 ψήφοι είναι μια δύναμη που θα μετρήσει στην κοινωνία και στους αγώνες. Εμείς ελπίζουμε ότι θα δώσει ώθηση στη συσπείρωση δυνάμεων. Το αποτέλεσμά μας αποτέλεσε μια έκπληξη για τα ΜΜΕ, καθώς αγωνιστήκαμε χωρίς χρηματοδότηση, χωρίς στήριξη από εφημε­ρίδες και κανάλια. Μην ξεχνάτε ότι είμαστε ένα κόμμα τριών μηνών, δεν μας ήξερε κα­νείς! Μετά τις εκλογές επιδρούμε πια σημα­ντικά στην ιταλική κοινωνία και ειδικά στους εργαζόμενους και την Αριστερά. Σε αυτό βοηθάει και η σύνθεση της εκλογικής μας δύναμης. Έχει προέλευση κομμουνιστι­κή, εργατική, λαϊκή, από χαμηλότερα κοι­νωνικά στρώματα. Είναι μια ψήφος πιο συ­μπαγής. Είναι διαφορετικές από τις ψήφους που πήρε για παράδειγμα η Κριτική Αρι­στερά, που είναι σαφώς πιο κινηματικοί. Στο Τορίνο, για παράδειγμα, τα καλύτερα αποτελέσματά μας τα είχαμε στις ζώνες των εργατών της Φίατ. Στην περιοχή της Ρώμης, είχαμε καλύτερα αποτελέσματα στα εργατι­κά προάστια, κοντά στη βιομηχανική ζώνη του Λάτσιο.

–   Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας και η πο­λιτική σας πρόταση;

– Το πρώτο καθήκον είναι η οικοδόμηση του κόμματός μας, του PCL. Αποτελούμε πλέον σημείο έλξης. Ήδη καταγράφεται μεγάλη οργανωτική ανάπτυξη και εξάπλωση σε όλη τη χώρα. Η κρίση της ιταλικής Αριστεράς α­πελευθερώνει δυνάμεις που αναζητούν μια άλλη προοπτική. Μας προσεγγίζει κόσμος από την Κομμουνιστική Επανίδρυση και το Κόμμα των Ιταλών Κομμουνιστών. Το καρά­βι το δικό τους βουλιάζει και βλέπουν εμάς σαν σανίδα σωτηρίας. Η μαζική μας πολιτι­κή πρόταση αυτή είναι η αναγέννηση της τα­ξικής πάλης, η δημιουργία ενός μεγάλου μα­ζικού κινήματος, που θα αντιπαλέψει από ε­παναστατική σκοπιά την κυβέρνηση, σε μια στιγμή μάλιστα που η κυβέρνηση Μπερλου­σκόνι δεν έχει καμία αντιπολίτευση, κινείται ανενόχλητη.

–   Τι εννοείτε;

–  Το Δημοκρατικό Κόμμα του Βελτρό­νι, το οποίο ζήτησε ψήφο για να μην βγει ο Μπερλουσκόνι, έκανε την προη­γούμενη βδομάδα το εξής απίθανο: Χειροκρότησε την παρουσίαση της κυ­βέρνησης Μπερλουσκόνι στη Βουλή, σε μια κίνηση ενδεικτική των νέων συ­ναινετικών σχέσεων, μιας καλύτερης «ατμόσφαιρας» μεταξύ των δύο μεγά­λων αστικών δυνάμεων. Ταυτόχρονα, η εργατική συνομοσπονδία CGlL έκανε δώρο στον Μπερλουσκόνι τη συναίνε­σή της στη μείωση του ποσοστού των αυξήσεων που προέβλεπε η συλλογική σύμβαση, προς όφελος των βιομηχάνων φυσικά. Και το κάνει αυτό για να μην μείνει έξω από το νέο κλίμα συναί­νεσης. Το ίδιο έπραξαν και οι άλλες δύο συνομοσπονδίες. Επίσης τα κόμμα­τα που συμμετείχαν στο Ουράνιο Τόξο βρίσκονται σε εμφύλιο πόλεμο, μπρο­στά στα συνέδριά τους.

–   Πώς συγκεκριμένα προωθείτε την α­ντιπολίτευση στην κυβέρνηση;

–   Θέλουμε να ενώσουμε τον κόσμο της Αριστεράς, πέρα από άλλες διαφορο­ποιήσεις, στην αντιπολίτευση στην κυ­βέρνηση, προβάλλοντας άμεσα αιτήμα­τα πάλης. Απαιτούμε, για παράδειγμα, άμεση αύξηση 300 ευρώ στο μισθό ό­λων των εργαζομένων και την κατάρ­γηση όλων των αντεργατικών νόμων της τε­λευταίας δεκαετίας, ανεξάρτητα από το ποια κυβέρνηση τους ψήφισε. Προτείνουμε επίσης μια εργατική συνδιάσκεψη όλων των δυνάμεων της εργασίας, με εκλεγμένους α­ντιπροσώπους μέσα από τους τόπους δου­λειάς (τα μεγάλα εργοστάσια, τα γραφεία, τις μονάδες κ.λπ. ) ειδικά εκείνους που σή­κωσαν το βάρος της αντίθεσης στα αντιασφαλιστικά σχέδια της κυβέρνησης Πρόντι και του «Όχι» στο σχετικό δημοψήφισμα. Αυτή η εργατική συνδιάσκεψη μπορεί να μετατραπεί σε κέντρο της αντίστασης στην κυβέρνηση, διαμορφώνοντας και μια νέα εργατική πλατφόρμα διεκδίκησης. Οι αντι­πρόσωποι θα εκλεγούν από συνελεύσεις μέ­σα στα εργοστάσια, ανεξάρτητα από τα συνδικάτα που ανήκει ο κάθε εργάτης, έτσι ώστε να εκφραστεί ενωτικά η βάση των με­γάλων εργοστασίων, να βγουν στο προσκή­νιο οι πρωτοπόρες δυνάμεις. Μια άλλη πρό­ταση, κάπως «προβοκατόρικη», είναι να συ­γκροτηθεί ένα «κοινοβούλιο» των εργαζο­μένων και του λαού. Τώρα που το εκλογικό και πολιτικό σύστημα εκπαραθύρωσε την Αριστερά από το κοινοβούλιο, αφήνοντας μέσα σε αυτό μόνο τις φωνές υπέρ του κε­φαλαίου και των αφεντικών, χρειάζεται να εκφραστεί η φωνή των εργαζομένων αλλού. Σε ένα άλλο «κοινοβούλιο», με εκλεγμένους «βουλευτές» από κόμματα, οργανώσεις, κι­νήσεις κ.λπ., το οποίο μπορεί να συμβάλει στον αγώνα κατά της κυβέρνησης Μπερ­λουσκόνι.

Πόλεμος για τις καρέκλες και όχι την πολιτική στην Επανίδρυση

– Ποιες τάσεις διαμορφώνονται μέσα στην Επανίδρυση και στους Ιταλούς Κομμουνιστές μετά την εκλογική συντριβή;

– Η συζήτηση είναι πολύ σύνθετη και κάθε σύντομη παρουσίαση έχει τον κίνδυνο της α­πλοποίησης. Η Κομμουνιστική Επανίδρυση προχωρά σε Συνέδριο τον Ιούλη με πέντε τά­σεις. Στις δύο πιο βασικές ηγούνται στελέχη που αντιμάχονται για την ηγεσία, με πολύ οξυμένο τρόπο μάλιστα, αλλά στην ουσία αποτε­λούν συνέχεια της αποτυχημένης γραμμής του Μπερτινότι, που παραιτήθηκε. Από τη μια εί­ναι ο Νίκι Βέντολα (θεωρείται πολιτικός γκουρού του Μπερτινότι) και από την άλλη, ο πρώην υπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης του Πρόντι, Πάολο Φερέρο. Η τρίτη τάση, γνωστή με το όνομα «Ερνέστο», που εκδίδει και το ο­μώνυμο περιοδικό, είναι καθαρά σταλινική, δίνει βάρος στα σύμβολα του κομμουνισμού, αλλά πολιτικά δεν έχει διαχωριστεί αποφασι­στικά. Έχουν μάλιστα συμμετάσχει και σε το­πικές κυβερνήσεις (Εμίλια Ρομάνα), όπου συγκυβερνούν με το Δημοκρατικό Κόμμα. Υπάρχει ακόμα και η τάση του Μάρτσο Μαρτέλο, που είναι τροτσκιστές αλλά σεχταριστές.

Στους Ιταλούς Κομμουνιστές, ο Ντιλιμπέρτο μιλά για την ενότητα των κομμουνιστών. Αλλά σε ποια γραμμή; Σαν κι αυτή που οδήγη­σε στην υποστήριξη Πρόντι; Είχαν υπουργούς στην κυβέρνηση. Ο ίδιος ο Ντιλιμπέρτο ήταν υπουργός Δικαιοσύνης, όταν η πρώτη κυβέρ­νηση Πρόντι μαζί με το ΝΑΤΟ βομβάρδιζε τη Γιουγκοσλαβία. Ψήφισαν όλους τους νόμους της κυβέρνησης Πρόντι. Τι μπορεί να εκφράσουν; Υπάρχει σφυρί και δρεπάνι, αλλά κομ­μουνισμός καθόλου. Το PCL έχει άλλο κύρος, που του επιτρέπει να παρέμβει στην κοινωνία.

Και στην άκρα Αριστερά ποια είναι η κατά­σταση;

– Εμείς θέλουμε να διαχωρίσουμε τη θέση μας από την Κριτική Αριστερά και τις πολιτικές της επιλογές. Μην ξεχνάμε ότι η Κριτική Αρι­στερά, έδωσε 23 φορές «ψήφο εμπιστοσύνης» στην κυβέρνηση Πρόντι, ψήφισε την πρώτη επαναχρηματοδότηση των ιταλικών στρατιωτι­κών δυνάμεων στο Αφγανιστάν, ψήφισε το 2006 νόμο που έδινε 10 δισ. ευρώ στις μεγάλες επιχειρήσεις και άλλον που αύξησε 17% τις στρατιωτικές δαπάνες. Το Μάη του 2007 έδω­σε πάλι ψήφο υπέρ της κυβέρνησης Πρόντι, έ­χοντας αποχωρήσει από την Κομμουνιστική Επανίδρυση. Αρνούνται την ανάγκη ενός πραγματικού κομμουνιστικού κόμματος, κα­λυπτόμενοι κάτω από τον μανδύα ενός συγκε­χυμένου αντικαπιταλιστικού χώρου (κόμματα, επιτροπές κ.λπ.). Δυστυχώς, η ηγεσία της Κρι­τικής Αριστεράς έχει πάρα πολλές ευθύνες.

– Πώς βλέπετε μια αντεπίθεση της Αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος στην Ευ­ρώπη;

– Πρώτο ζήτημα είναι η άρνηση συμμετοχής ή συναίνεσης σε οποιαδήποτε αστική κυβέρνη­ση σε εθνικό ή τοπικό επίπεδο. Δεύτερο, η συ­μπύκνωση των εργατικών διεκδικήσεων στο στόχο της επαναστατικής κυβέρνησης και της εργατικής εξουσίας. Τρίτο, η δημιουργία κομ­μουνιστικών και εργατικών κομμάτων που θα υπερασπίζουν απόλυτα τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και θα έχουν στενούς δε­σμούς μαζί της.

Advertisements

About Η Κόκκινη Σημαία

στην υπόθεση του νέου κομμουνιστικού προγράμματος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: