RSS Feed

Ο ΝΤΑΝΙΕΛ ΜΠΕΝΣΑΙΝΤ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΛΙΓΚΑΣ

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

 18/05/2008, εφημερίδα ΠΡΙΝ

Σε προηγούμενο σημείωμα, η  στήλη είχε εκφράσει, μαζί με την  εκτίμηση της για τη συμβολή της  Επαναστατικής Κομμουνιστικής  Λίγκας (LCR) της Γαλλίας στη θεωρία και πράξη της ευρωπαϊκής ριζοσπα­στικής Αριστεράς, τις επιφυλάξεις της για την απόφαση περί δημιουργίας νέου, ευρύ­τερου αντικαπιταλιστικού κόμματος.

Στην πρόσφατη, ενδιαφέρουσα ομιλία του με αφορμή τα 40 χρόνια από το Μάη του ’68, ο ιστορικός ηγέτης της Λίγκας, Αλεν Κριβίν, έδωσε την οπτική και τις εξηγήσεις του για το εν λόγω εγχείρημα. Παρότι δεν πεισθήκαμε για την αναγκαιότητα μιας τέτοιας τομής στο οργανωτικό – συμβολικό επίπεδο, ακούσαμε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα για τα πολιτικά κίνητρα και την προγραμματική βάση της πρωτοβουλίας. Εξίσου ενδιαφέρουσα είναι πρόσφατη συνέντευξη ενός άλλου ιστορικού στελέχους  της Λίγκας, του Ντανιέλ Μπενσαίντ. Ο μαχό­μενος θεωρητικός αφήνει α­νοιχτό το ενδεχόμενο να προκύψει πολυτασικό κόμμα ή μέτωπο αριστερών πολιτικών οργανώσεων, κατά το πρότυ­πο του Αριστερού Μπλοκ στην Πορτογαλία. Η διαφορά είναι, βέβαια, κρίσιμη. Σε κά­θε περίπτωση, ο Ντανιέλ Μπενσαίντ ξεκαθαρίζει ότι αυτό που χρειάζεται είναι «μια οργάνωση μαχητών, όχι απλώς οργάνωση οπαδών που περιμένουν τη μέρα του συνεδρίου» και ότι «δεν θα πρέπει να μπερδεύουμε τον πλουραλισμό με τον εκλεκτικισμό». Τονίζει σχετικά ότι ένα υ­περβολικά «πλατύ» πρόγραμμα, στο όνομα της συγκέντρωσης, όσο γίνεται περισσότε­ρων δυνάμεων «έχει οδηγήσει πολλές φορές όχι σε πιο μαζικές και ισχυρές, αλλά σε πιο στενές και αδύναμες οργανώσεις. Δυστυ­χώς, αυτό επιβεβαιώθηκε πολλές φορές με­τά το ’68».

Διεισδυτικός εμφανίζεται ο Μπενσαίντ όταν ασκεί κριτική στην «κοινωνική αυταπά­τη» που διαδόθηκε τη δεκαετία του ’90, παίρνοντας τη θέση της «πολιτικής αυταπά­της», που υπέτασσε τα πάντα είτε στις εκλο­γές, είτε στο επαναστατικό κόμμα. Όταν μι­λάει για κοινωνική αυταπάτη, εννοεί «τη λο­γική που αντιπαραθέτει την καθαρότητα της κοινωνικής πάλης στις βρώμικες πλευρές της πολιτικής στράτευσης». Η διαλεκτική του Μπενσαίντ, γενίκευση της διαλεκτικής του πραγματικού κινήματος, υποστηρίζει ότι οι κοινωνικοί αγώνες προσκρούουν αναπό­φευκτα σε πολιτικά όρια και, στο βαθμό που δεν μπορούν να τα υπερβούν, αναδιπλώνο­νται άτακτα σε εκλογικά αναχώματα του ελά­χιστου κοινού παρονομαστή: Αντι-Λεπέν μέ­τωπο, αντι-Σαρκοζί μέτωπο, μέτωπο απο­κλειστικά στη βάση του «όχι» στο δημοψήφι­σμα για το Ευρωσύνταγμα κ.λπ. Μήπως δεν εκφράζεται κάτι ανάλογο και στην Ελλάδα με την «κοινωνική αντιπολίτευση» διαφόρων Φόρουμ και δικτύων να καταλήγουν (βεβαί­ως, «κριτικά») στο Συνασπισμό – συγγνώμη, θέλαμε να πούμε στον ΣΥΡΙΖΑ;

Σαφείς είναι οι διαχωριστικές γραμμές που χαράσσει ο Μπενσαίντ και στο ιδεολογι­κό πεδίο, απέναντι στα ρεύματα του «αριστε­ρού μεταμοντέρνου», της «πολιτικής του κατακερματισμού, ενός παρόντος συρρικνωμέ­νου, χωρίς παρελθόν και χωρίς μέλλον, ενός κακώς νοούμενου ρεαλισμού της πράξης,του εδώ και τώρα, που θυσιάζει τη στρατηγι­κή στην τακτική, το σκοπό στο κίνημα». Τέ­λος, ιδιαίτερα επίκαιρη, για τις καθ’ ημάς συ­ζητήσεις, βρήκαμε την παρακάτω αναφορά σε ένα αιώνιο ζήτημα – κλειδί της αριστερής στρατηγικής:

«Δεν υπάρχει αντίθεση αρχής ανάμεσα στη μεταρρύθμιση και την επανάσταση. Οι μεταρρυθμίσεις δεν είναι καθ’ εαυτό ρε­φορμιστικές, ανεξάρτητα από τη δυναμική τους και τους συσχετισμούς δύναμης. Αντί­θετα, υπάρχει στρατηγική αντίθεση ανάμε­σα σε έναν αποκρυσταλλωμένο ρεφορμισμό, που βλέπει τον καπιταλισμό ως αξεπέ­ραστο ορίζοντα του καιρού μας και περιο­ρίζει τις φιλοδοξίες στη διόρθωση του. Και στη θέληση να αλλάξουμε τον κόσμο, αντι­παραθέτοντας παντού μια λογική αλληλεγ­γύης, δημόσιων αγαθών, κοινωνικής ιδιο­ποίησης απέναντι στην κυρίαρχη λογική του εγωιστικού, υπολογισμού, του ιδιωτικού συμφέροντος, του πολέμου όλων εναντίων όλων… Παρακολουθούμε, ενδεχομένως, το τέλος ενός ιστορικού κύκλου των κινημάτων χειραφέτησης. Αλλά δεν ξεκινάμε από το μηδέν. Ο εικοστός αιώνας συνέβη και θα ήταν ανόητο να αγνοήσουμε τα μαθήματα του … Στη διαλεκτική του παλιού και του καινούργιου, σύμφωνα με τη φόρμουλα του Ντελέζ που μου είναι προσφιλής, ξαναξεκινάμε πάντα από τη μέση»!

Advertisements

About Η Κόκκινη Σημαία

στην υπόθεση του νέου κομμουνιστικού προγράμματος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: