RSS Feed

ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ ΝΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΘΟΥΜΕ

του Αλέκου Αναγνωστάκη

25/11/2007, εφημερίδα ΠΡΙΝ

Hεκλογική ήττα έκλεισε ένα κύκλο

  Χρέος μας να ανταποκριθούμε στα επαναστατικά καθήκοντα που θέτει η στιγμή

 ΝΑΡΤο ΝΑΡ δημιουργήθηκε τόσο α­πό την ιστορική κρίση του κομμου­νιστικού κινήματος, ήττας των προ­τύπων και παραλλαγών του, όσο και ως προσπάθεια υπέρβασης αυ­τής της κρίσης και επανίδρυσης, στη νέα εποχή, του ρεύματος της κομμουνιστικής απελευθέρωσης.

Στην πρώτη φάση της ύπαρξης του, τη δεκαετία του ’90 βάρυναν ε­πάνω του τόσο η κριτική και η τάση θετικής διαφοροποίησης από το χρεοκοπημένο, όσο και τα ιστορικά του βαρίδια. Σε μια μάλιστα περίο­δο καταθλιπτικής αστικής υπερο­πλίας, έλλειψης αντίστοιχου κοινω­νικού παραδείγματος, ήττας του ερ­γατικού κινήματος, μετάλλαξης της σοσιαλδημοκρατίας και των παλιών κομμουνιστικών κομμάτων.

Η θετική αλλά ανεπαρκής επε­ξεργασία μιας συνεκτικής επανα­στατικής φυσιογνωμίας και πολιτι­κής, η συνύπαρξη από την αρχή διαφορετικών ρευμάτων ακόμη και με ανταγωνιστικά χαρακτηριστικά εδράζονται επομένως σε αντικειμε­νικά ιστορικά και κοινωνικά όρια που όμως ο ίδιος ο υποκειμενικός παράγοντας οφείλει να πάρει υπό­ψη του και αντιμετωπίσει. Στη φά­ση αυτή το ΝΑΡ δεν μπορούσε να κάνει βήματα καθοριστικής τομής στην εμφάνιση ενός διακριτού ρεύ­ματος επαναθεμελίωσης στην Ελλάδα. Οι εσωτερικές αντιφάσεις, τα κενά, οι ανεξερεύνητες περιοχές των κατ’ αρχάς θετικών στοιχείων προγραμματικών απαντήσεων, η διαφορετική ποιότητα κατανόησης και οι πολλαπλές ερμηνείες που δί­νονταν στην καθημερινή ζωή ύψω­ναν και εξακολουθούν να υψώνουν σοβαρά εμπόδια.

Η πορεία και η κρίση του ΝΑΡ και η προσπάθεια υπέρβασης της καθορίζονται από την πολιτική δια­πάλη ανάμεσα στην αναγκαιότητα -δυνατότητα μετατροπής του ΝΑΡ σε μια εργατική οργάνωση της κομμου­νιστικής επαναθεμελίωσης και στο πέρασμα σε μια οργάνωση που θα ασκεί εφ’ όλης της ύλης επαναστατι­κή πολιτική ή σε ένα καλύτερο ΚΚΕ ή στην καθήλωση του σε μια μετα­βατική οργάνωση απροσδιόριστου στην ουσία πολιτικού χαρακτήρα, παλλόμενο ανάμεσα στην επανίδρυ­ση και στον αδιέξοδο κινηματισμό.

Το φαινόμενο της γενικότερης, εντός της περιόδου, στασιμότητας του ΜΕΡΑ και του ΝΑΡ μπορεί να ερμηνευθεί -για να αντιστραφεί-σε συνδυασμό της ανάδειξης του συνόλου των ουσιαστικών κοινωνι­κών συνθηκών εργασίας και ζωής του προλεταριάτου και του εποικο­δομήματος. Άρα του Λόγου και της Πράξης των αστικών πολιτικών κομμάτων, της υπάρχουσας Αριστε­ράς και του ΝΑΡ.

Στο σύγχρονο καπιταλισμό η καθολίκευση της κοινιονικοποιημένης παραγωγής συμβαδίζει, με νέ­ους ποιοτικά οξυμένους όρους, με την καταστροφή των κοινωνικών και προσωπικών σχέσεων. Έτσι ο υλικά, κοινωνικά και διανοητικά αλλοτριωμένος προλετάριος που ε­πιπλέον ζει κάτω από τη νέου τύπου σκιά της εργοδοτικής, αστυνο­μικής και κρατικής βίας της αντι­δραστικά μετασχηματιζόμενης α­στικής δημοκρατίας, δύσκολα βρί­σκει το δρόμο προς τη συλλογική λύση της τραγωδίας του. Η πρώτη αντίδραση σε ό,τι ανεπιθύμητο του συμβαίνει είναι η μοιρολατρία, η τυφλή οργισμένη εξέγερση ή το κούρνιασμα στο υπάρχον. Εξ ου και οι πρωτόγνωρες δυσκολίες. Όμως ακριβώς γι’ αυτό και παρά τα αδιέξοδα, τα ιστορικά όρια και τη χρεοκοπία της αλλά και μαζί με όλα αυτά, έχει ιδιαίτερη σημασία το ένα εκατομμύριο ψηφοφόροι στην υπάρχουσα στάσιμη και αφομοιώσιμη Αριστερά.

Μόνο επομένως μέσα από μια μακρά, σοβαρή και σταθερή ιστορι­κή διαδρομή ταξικών αγώνων, τολ­μηρής αναζήτησης, θεωρητικής και προγραμματικής τεκμηρίωσης, αυ­τοτελούς οργάνωσης, προβολής και σύγκρουσης της εργατικής πολιτι­κής, η εργατική τάξη τείνει να μετα­τρέπεται σε τάξη για τον εαυτό της.

Και εδώ υπεισέρχεται ο αναντι­κατάστατος ρόλος, όχι της αυτοεπιβεβαιούμενης, αλλά της αναγνωρι­ζόμενης από τους ίδιους τους κατα­πιεσμένους πρωτοπορίας, οι δυνα­τότητες, οι ανεπάρκειες, οι ανεξε­ρεύνητες περιοχές, τα λάθη, ο ίδιος ο ρόλος και οι ευθύνες του κατ’ ε­ξοχήν φορέα της επαναστατικής αλλαγής.

Ωστόσο, η αυγή του νέου αιώνα σηματοδοτεί το πέρασμα σε μια νέα φάση που χαρακτηρίζεται από την καταθλιπτική ακόμη υπεροπλία της αστικής πολιτικής, την ιστορική έλ­λειψη ενός στοιχειωδώς μαζικού και συγκροτημένου σε διεθνή κλί­μακα εργατικού ρεύματος με κομ­μουνιστικό περιεχόμενο, την όξυν­ση των κοινωνικών αντιθέσεων, των βαθύτερων τάσεων επιβολής της αστικής πολιτικής. Αλλά και α­πό μια πρώτη, αδύναμη ακόμη, εμ­φάνιση των επαναστατικών, αντικαπιταλιστικών δυνάμεων και των σχέσεων προσέγγισης του κομμου­νιστικού μέλλοντος, τάσεων απονο-μιμοποίησης της αστικής πολιτικής στις εργατικές συνειδήσεις, εμφάνι­σης ενός αυξομειούμενου κινήμα­τος, επανάκτησης μιας σχετικής αυτοπεποίθησης της ευρύτερης Αρι­στεράς και ανάδυσης μαζί της όλης της αρχαίας της σκουριάς.

Η συγκεκριμένη εκλογική μάχη του 2007 έγινε εντός της νέας φά­σης. Επομένως είναι, πάντα σχετι­κά με βάση τη σχέση φάσης – περιό­δου, μη αναγώγιμη και μη συγκρίσι­μη με τις μάχες της προηγούμενης φάσης της δεκαετίας του ’90.

Η στασιμότητα του ΝΑΡ και του ΜΕΡΑ και σε αυτές τις εκλογές, η εκλογική ήττα, σε σχέση μάλιστα με τη γεμάτη αυτοθυσία μάχη που έ­δωσαν η νεολαία, τα μέλη και οι ο­παδοί, των τριακοσίων χιλιάδων ψηφοφόρων που μετατοπίστηκαν στην ευρύτερη Αριστερά και σε συνδυασμό με αντίστοιχα φαινόμε­να στασιμότητας και αντοχής στο εργατικό κίνημα, στο χώρο της ερ­γατικής νεολαίας και τις ανάλογες ανομολόγητες τάσεις στην εκπαί­δευση, σηματοδοτούν το κλείσιμο ε­νός κύκλου.

Η τολμηρή αυτοκριτική και κρι­τική προσέγγιση είναι στοιχεία που οδηγούν στην αυτογνωσία, στην τα­ξική ικανότητα και ετοιμότητα υ­πέρβασης μιας κατάστασης, διόρ­θωσης, μετασχηματισμού και κυ­ρίως ανάπτυξης. «Θα αχρηστευτείς αν δεν απομακρυνθείς από το περι­βάλλον των αστών διανοουμένων που ζεις» έγραφε ο Λένιν στον Λουνατσάρσκι στις 15 Σεπτέμβρη του 19. «Είναι ανοησία, ηλιθιότητα, διπλά ανόητο και προσποιητό αυτό που προτείνεις» του έγραφε το Μάη του ’21.

Η αυτοκριτική είναι στην ουσία το άλλο μισό του προγράμματος. Με καθοριστικό κριτήριο, όχι τις υ­ποκειμενικές φαντασιώσεις και αυτοεκτιμήσεις, αλλά την πρακτική ι­διαίτερη συμβολή στην ανάπτυξη ε­νός ευρύτερου ταξικού αντικαπιταλιστικού ρεύματος της εργατικής τάξης, στην προώθηση ουσιαστικών πολιτικών και κοινωνικών κατακτή­σεων των εργαζομένων. Δηλαδή την επαλήθευση, διάψευση ή διόρ­θωση στην πράξη αυτού που ισχυρί­ζεσαι πως είσαι.

Η προσέγγιση της Πολιτικής Επιτροπής και του γραφείου στη σκληρή ταξική πολιτική πάλη των πρόσφατων εκλογών κινείται εκτός του παραπάνω πλαισίου. Τείνει να υποτιμήσει και περιορίσει το γεγο­νός σαν ένα από όλα στη συνέχεια της ζωής του ΝΑΡ. Δεν ανταποκρί­νεται επομένως στο επαναστατικό καθήκον της στιγμής. Οργανώνεται μάλιστα ένας κύκλος συζητήσεων που αρχίζει με την αρχική τυπωμέ­νη ανακοίνωση του «γραφείου τύ­πον», συνεχίζει με την απόφαση της Πολιτικής Επιτροπής και οδηγείται σε νέα διευρυμένη Πολιτική Επιτροπή επιβεβαίωσης της πρώτης ε­κτίμησης, εμμένοντας ακίνητα επί της ουσίας στον ίδιο άτολμο πολιτι­κό πολιτισμό.

krisiΤι όμως έκλεισε; Έκλεισε η πο­λιτική και οργανωτική αμορφία του ΝΑΡ και του ΜΕΡΑ που στην πρά­ξη, ακόμη και μέσω του ονόματος, τα εμφανίζει σαν αριστερή παραλ­λαγή του ΣΥΡΙΖΑ. Έκλεισε η πε­ρίοδος του να αναζητάμε σε συ­σπειρώσεις των μαζικών χώρων χα­ρακτηριστικά κόμματος και στο κόμμα χαρακτηριστικά πολυφωνι­κής συσπείρωσης. Έκλεισε η πε­ρίοδος, αναπόφευκτης ίσως, μιας οργάνωσης, απροσδιόριστης στην πράξη πολιτικής μεταβατικότητας αντί μιας συνεκτικής, εργατικής, μαρξιστικής οργάνωσης ομοϊδεα­τών επαναστατών – μεταβατική προς το μαζικό κόμμα της κομμου­νιστικής επανίδρυσης – απελευθέ­ρωσης. Έκλεισε επομένως η υποτί­μηση στην πράξη, της επαναστατι­κής θεωρίας, τελικά της ίδιας της ε­παναστατικής οργάνωσης. Έκλεισε η μη ανάπτυξη μετώπου απέναντι στη λογική ενός ηττημένου στρατη­γικά κινήματος που, καθώς αδυνα­τεί να υψωθεί στο επίπεδο των πραγματικών, ταξικών του αντιπά­λων, κατασκευάζει αντίπαλους στα δικά του, χαμηλά όρια, καλλιεργώ­ντας νοσηρά φαινόμενα προσωπι­κών αντιθέσεων. Έκλεισε η λογική μιας βολονταριστικής Πράξης όπου όλα τα λουλούδια,μπορούν να ανθί­ζουν υποκαθιστώντας την αναζήτη­ση και υπεράσπιση της αλήθειας α­πό τον εκλεκτικισμό και τον επανα­στατικό δήθεν πολυσυλλεκτισμό.Δηλαδή η περίοδος του να «πηγαίνουμε χωρίς πυξίδα» ,όπως είπε ένας σύντροφος. Όροι που αποτελούν προυπόθεση αγωνιστικής συνάντησης, κοινής δράσης, δημιουργίας και ανάπτυ­ξης του ΑΕΜ. Ανώτερης ανάπτυ­ξης, αυτοδιόρθωσης, αυτοπεποίθη­σης και δημοκρατικής ηγεμονίας του επαναστατικού ρεύματος στα­θερού στο μετασχηματιστικό του ρόλο απέναντι στις ημισυνειδητές και αυθόρμητες τάσεις που απομα­κρύνονται με διαφορετικής ταχύτη­τας πολιτικές συνειδήσεις από την πολιτική των «επάνω».

Όροι που στο σύνολο τους μπο­ρεί ίσως να ερμηνεύσουν την ταλά­ντωση απίστευτου πολιτικού πλά­τους ανάμεσα στη διαρκή εξαφάνι­ση του ΜΕΡΑ μεταξύ των εκλογών. Απόπειρας ύστερα συνδιαμόρφωσης με το ΣΕΚ κοινής διακήρυξης. Μετά, αντί της μόνιμης, τολμηρής και σταθερής απεύθυνσης κοινής καθόδου, στη σταθερή αδιέξοδη προσπάθεια απόσπασης των ΑΡΑΝ και ΑΡΑΣ από το ΕΝΑΝΤΙΑ. Στην άτολμη, στη συνέ­χεια, πρόταση κοινής καθόδου προς όλες τις δυνάμεις της κομμου­νιστικής επαναθεμελίωσης, κομ­μουνιστικής αναφοράς και τις αντικαπιταλιστικές δυνάμεις που δεν πιστεύουν πως ο καπιταλισμός εί­ναι ο τελευταίος κοινωνικός σχημα­τισμός της ανθρωπότητας. Και τέ­λος, στην αναγκαστική επιστροφή στο ΜΕΡΑ.

Αυτή η πολιτική δεν πρέπει να ε­παναληφθεί τόσο στην επερχόμενη μάχη των ευρωεκλογών όσο και στο κίνημα.

Ένα τέτοιο ενοποιητικό ρόλο δεν μπορούσαν και δεν μπορούν να παίξουν οι δυνάμεις αυτές οι ο­ποίες πατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα εμφανίζουν ανησυχητικά στοιχεία αντίστροφης πορείας. Με εμφανέ­στερη την ΚΟΕ που επιλέγει το δρόμο της «μεγάλης πολιτικής», το δρόμο του ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή τον εγκλωβισμό στο θολό, απροσδιό­ριστο δρόμο του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της δίκαιης κοινω­νίας, των ασύνδετων προγραμμά­των πάλης επί μέρους χώρων, της συνδιαχείρησης και του νέας κο­πής κυβερνητισμού και αντιδεξιών αντινεοφιλελεύθερων μετώπων που μοναδικό του σαφές είναι όχι μόνο η άρνηση της κοινωνικής α­νατροπής αλλά και η άρνηση μιας τακτικής κλονισμού του καπιταλι­σμού εντός του καπιταλισμού και εν τέλει η νέα στρατηγικότερης σημασίας ήττα.

Η επιστροφή στο μέλλον της συλλογικής επαναστατικής προ­σπάθειας, που είναι ο μόνος πραγ­ματικά ρεαλιστικός δρόμος για την αποτροπή μιας χωρίς προηγούμενο στην ιστορία, διαρκούς και μόνιμης «καταστροφής» της εργατικής δύ­ναμης, λεηλασίας και αλλοίωσης της φύσης, του ίδιου του ανθρώπι­νου πολιτισμού είναι ο δρόμος του άλλου ΝΑΡ στη τρίτη φάση της ύ­παρξης του. Ένας τέτοιος δρόμος απαιτεί ανάλονη στράτευση, πολιτισμό και αυτονόητα συλλογικά όργανα.

Θετικά ανάλογα παραδείγματα, δε λείπουν από την ιστορία του εργατικού κινήματος.

Advertisements

About Η Κόκκινη Σημαία

στην υπόθεση του νέου κομμουνιστικού προγράμματος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: