RSS Feed

ΣΤΟΧΟΣ, Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΜΟΓΕΝΟΠΟΙΗΣΗ

του Αλέκου Αναγνωστάκη

 13/07/2003, εφημερίδα «ΠΡΙΝ»

ΣΤΟΧΟΣ, Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΜΟΓΕΝΟΠΟΙΗΣΗ

 Κατακτήσεις, ανεπάρκειες και αναγκαιότητες

• Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΝΑΡ

soma_krisi1Κομμάτια και θρύψαλα, λοιπόν, 13 χρόνια; Παρά τη θετική προσφορά του ΝΑΡ, τότε που η εκφυλισμένη Αριστερά ξάπλωνε πότε με τη ΝέαΔημοκρατία, πότε με το ΠΑΣΟΚ και πότε και με τους δυο, παρά τη θετική στάση του σε διάφορες κοινωνικές αναμετρήσεις, στη νεολαία και στην ενότητα δράσης της ριζοσπαστικής Αριστεράς, τις θετικές επεξεργασίες που αφορούν την ιστορική διαδρομή του εργατικού κινήματος και τη σημερινή πραγματικότητα του καπιταλισμού, εντούτοις δεν κατάφερε να δημιουργήσει στον ελληνικό χώρο έναν ορατό αντικαπιταλιστικό πόλο και μάλιστα με κομμουνιστικό πολιτικό χρώμα.

Σύμφωνα με τον Μαρξ, οι καπιταλιστές και οι εργάτες είναι κατ’ αρχάς εγκλωβισμένοι εξίσου στις μυθοποιημένες μορφές των κοινωνικών σχέσεων της αγοράς. Στον καπιταλιστή εκφράζεται η θετική κυρίαρχη πλευρά αυτών των σχέσεων, γι’ αυτό και αισθάνεται καλά μόνο μέσα στις αντιφάσεις τους, ενώ ο μισθωτός εργαζόμενος, εγκλωβισμένος κι αυτός στην ίδια αντεστραμμένη αντίληψη, σαν το αντικειμενικά καταπιεσμένο μέρος ωθείται μέσα από την πράξη στην αντίθεση απέναντι σε αυτές.

Σε αυτές τις συνθήκες ο ρόλος των πρωτοποριών είναι πάντα σχετικός, περιορισμένος από το συνολικό επίπεδο των κοινωνικών σχέσεων, από την κατάσταση των τάξεων, το γενικό κοινωνικό πολιτισμό. Μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα, οι πρωτοπορίες κινούνται όχι για να προσαρμοστούν σε αυτήν, όχι για να την αλλάξουν εργολαβικά, αλλά για να συμβάλουν προϋποθετικά και καθοριστικά στη μετατροπή της εργατικής τάξης σε τάξη για τον εαυτό της, σε τάξη-κόμμα, σε δύναμη δηλαδή που αποτελεί και τη βασική, συνολική, συλλογική πρωτοπορία στην κοινωνικά αναγκαία επαναστατική αλλαγή. Από την άποψη αυτή, τα επαναστατικά κόμματα αποτελούν αναγκαίες μορφές κίνησης, καθοριστικές μορφές οργάνωσης της επαναστατικής εργατικής πολιτικής. Χωρίς αυτά δεν μπορεί να αναπτυχθεί η προσανατολισμένη κίνηση ενός μέρους και στην πορεία της πλειοψηφίας των εργαζομένων ως το επίπεδο επιβολής και άσκησης της εργατικής πολιτικής. Αλλά βέβαια οι μερικές αυτές πρωτοπορίες -τα επαναστατικά κόμματα- πρέπει να αντιμετωπίζονται ως αναγκαίες μορφές κίνησης και ανάπτυξης της καθοριστικής πολιτικής παρέμβασης της «γενικής, συνολικής, συλλογικής πρωτοπορίας», της ίδιας δηλαδή της εργατικής τάξης, και όχι ως αυτοσκοπός ή ως ο αποκλειστικός φορέας και ο υλοποιός της κοινωνικής απελευθέρωσης. Η ιστορία των επαναστάσεων τελικά ή θα γραφτεί από την εργατική τάξη και τους λαούς ή δεν θα γραφτεί ποτέ.

Τα περιορισμένα σημερινά κοινωνικά όρια δεν επέτρεπαν απότομα και θεαματικά αποτελέσματα. Όμως φαίνεται πως δεν συνεπαγόταν ντε και καλά τη σημερινή κατάσταση. Το ΝΑΡ, με ιδιαίτερη σεμνότητα, ποτέ δεν ισχυρίστηκε πως αυτό θα ήταν το νέο αναγεννημένο επαναστατικό, κομμουνιστικό κόμμα, θα συνέβαλε όμως στη δημιουργία του. Και ακριβώς γι’ αυτό, το ίδιο όφειλε να δρα επί της ουσίας σαν η εικόνα από το μέλλον του ίδιου του κομμουνιστικού κόμματος της εποχής μας που ήθελε και θέλει να δημιουργήσει με ορατά στοιχεία από τα πολιτικά και οργανωτικά του χαρακτηριστικά, γεγονός που δεν έλαβε χώρα ως τώρα παρά τις διακηρύξεις και τους όρκους πίστης σε αυτό.

Παρά τις σχετικά ικανοποιητι­κές πολιτικές προσεγγίσεις, διακηρύξεις ή και πρωτοβου­λίες, η μετωπική μας πολιτική σε κλάδους, πόλεις και θέμα­τα εμφάνιζε ένα πολύχρωμο γαλαξία στη βάση «τοπικών» ή κλαδι­κών ιδιομορφιών, στη βάση των δεδομένων συ­σχετισμών ή και προσω­πικών επιλογών. Δεν εί­ναι μηδενικές οι φορές της δορυφοριοποίησής μας πότε γύρω από τον ε­αυτό μας, πότε γύρω από τη μεταρρυθμιστική Αρι­στερά (ΣΥΝ, ΚΚΕ), πότε γύρω από την κινηματική λογική, ελευθεριακή ή μη. Δυσκολεύαμε έτσι ή απωθούσαμε στο αόρι­στο μέλλον την οικοδό­μηση αντικαπιταλιστικού πόλου, κινήματος, κόμ­ματος. Μάλιστα αντί της ταυτόχρονης οικοδόμησης κινήματος, μετώπου, κόμματος (με κρίκο το κόμμα), πιεσμένοι πολύπλευρα από την κοινωνική πραγματικότητα, ρίχναμε το βάρος ή στο κίνημα ή στο μέτωπο ή σε ανά δύο συν­δυασμούς, με αποτέλεσμα να δυσκολεύ­ουμε και τα τρία.

Εμφανίστηκαν φαινόμενα υποτίμησης και ενίοτε άρνησης, όχι της ατομικής, αλλά της συλλογικής υλιστικής ιδεολογικής ανα­ζήτησης, μελέτης των κλαδικών, τοπικών και διεθνών εξελίξεων. Υποτίμησης ή και άρνησης όχι της προσωπικής, αλλά της συλλογικής μελέτης των βασικών θεωρητι­κών προσεγγίσεων του Μαρξ, του Λένιν, του Ένγκελς, των σύγχρονων μαρξιστών, αλλά και αστών διανοούμενων.. Αντικατά­στασης αυτής της αναγκαιότητας από α­νούσια θεωρητικολογία, εύκολες προσω­πικές απορρίψεις των κλασικών, ιδιόκτη­τες αναλλοίωτες αλήθειες αλλά και οικειο­ποιήσεις δήθεν μοντέρνων ή μεταμοντέρ­νων ρευμάτων.

Τραυματισμένοι από τον τρόπο που η παλιά Αριστερά για χρόνια ολόκληρα -και όχι από την αυγή της- αντιμετώπιζε την επιστήμη, την αναζήτηση, την ιδεολο­γία και την τέχνη, περικυκλωμένοι και α­ντικειμενικά επηρεαζόμενοι από την αστι­κή σκέψη, περάσαμε στο άλλο άκρο. Γι’ αυτό και δεν λειτούργησαν συλλογικά ερ­γαζόμενα σώματα (ιδεολογική επιτροπή, επιτροπή μελέτης διεθνών εξελίξεων κ.λπ.), σώματα απαραίτητα για την άσκη­ση πολιτικής και πολύ περισσότερο για την άσκηση εργατικής πολιτικής.

Ακόμα και αυτές τις πρωτότυπες προ­σεγγίσεις για τη φύση των χωρών της ανα­τολής που κατέρρευσαν, των αιτιών της ήτ­τας του εργατικού κινήματος στη Δύση, του νέου σταδίου του καπιταλισμού κ.λπ., δεν τις συζητήσαμε συντεταγμένα, δεν τις θέσα­με συλλογικά, συνολικά και οργανωμένα -με δοκιμασμένες μορφές- στην κρίση του εργατικού κινήματος και πρώτα απ’ όλα στην κρίση των εν διακηρύξει έστω επανα­στατών. Αποτέλεσμα; Να παρανοούνται α­κόμη και από συμμάχους, να μένουν μα­κριά από πρωτοπόρους εργάτες και διανοούμενους, να συκοφαντούνται, να μην ανα­τροφοδοτούνται, κρίνονται, διορθώνονται, απορρίπτονται εν μέρει ή εν όλω από τα πρωτοπόρα τμήματα του κινήματος. Και το χειρότερο: να οδηγούμαστε εντέλει στο να κρίνουμε εμείς εμάς! Με αυτονόητη τη συνεπαγωγή δημιουργίας κλειστών ρευμάτων σκέψης, «μικροϊδιοκτητών» της αλήθειας, καμιά φορά ανταγωνιστικών ή και εχθρι­κών μεταξύ τους. Κλειστά ρεύματα από τα οποία λείπει σχεδόν το κριτήριο της συλλο­γικής πράξης που επαληθεύει, διαψεύδει ή διορθώνει ό,τι συλλογικά έχει διατυπωθεί.

Ό,τι μέχρι σήμερα δημιουργήσαμε άξιζε τον κόπο. Ήταν αναγκαίο και γόνιμο. Ό,τι όμως υπάρχει σήμερα, αν μείνει κι αν εξα­κολουθεί να βαδίζει ως έχει, είναι λίγο, και το κυριότερο, μη ικανό να ανταποκριθεί στις ανάγκες μιας σύγχρονης επαναστατι­κής Αριστεράς.

Ωστόσο, οι διαπιστώσεις όταν γίνονται, είναι γιατί πίσω από την καταγραφή τους συμβαδίζουν οι νέες και παλιές ανάγκες που μπορούν και πρέπει να υλοποιηθούν, υπάρχει η ελπίδα θετικής υπέρβασης τους. Στο κάτω-κάτω μόνο η γνώση της πραγμα­τικότητας βοηθάει να την αλλάξουμε.

Σήμερα η δυνατότητα ανάπτυξης της αντικαπιταλιστικής πάλης μπορεί να συνα­ντηθεί με τη συνολική ιστορία, τις νίκες, τις ήττες του εργατικού κινήματος καθώς και με μια ολόκληρη ιστορική πορεία της εν δυ­νάμει ορθής επαναστατικής θεωρίας.

Ο καπιταλισμός είναι γυμνός και μαζί του και οι γρήγορες καταρρεύσεις των δια­φόρων μορφών πολιτικής διαχείρισης του (νεοφιλελευθερισμός κ.ά.).

Η κρίση που ζούμε είναι σκηνές από το μέλλον μιας επερχόμενης δομικής κρίσης, στην οποία μόνο ισχυροί επαναστατικοί σχηματισμοί με κομμουνιστική προοπτική, ισχυρά αντικαπιταλιστικά ρεύματα και ενι­αίο κίνημα μέσα στην πολυμορφία του μπο­ρούν να δώσουν θετικές για την ανθρωπό­τητα απαντήσεις.

Η Αριστερά ξαναβρί­σκει την αυτοπεποίθηση της, αρχίζει πάλι να εμφα­νίζεται ως αναγκαία λύση. Και σε αυτήν την ανα­γκαιότητα θα παρεμβαί­νουν όλες οι τάξεις και τα στρώματα για το ίδιο όφε­λος. Η Αριστερά όμως ή θα είναι αντικαπιταλιστι­κή με το κόκκινο, το κομ­μουνιστικό στην καρδιά της, ή δεν θα υπάρχει.

Το κίνημα ενάντια στην καπιταλιστική πα­γκοσμιοποίηση δεν υπήρ­χε, υπάρχει. Και μάλιστα με μέτωπο ενάντια σε ΗΠΑ, Ευρωπαϊκή Ένω­ση, κυβερνήσεις. Με αυτοπεποίθηση και θέ­ληση, ανιχνεύοντας τρόπους και μορφές νι­κηφόρας αναμέτρησης. Το αντιπολεμικό κί­νημα συνδέεται βαθύτερα με την κοινωνική, πολιτική μήτρα του πολέμου. Ένα ορατό ρεύμα υπεράσπισης και διεύρυνσης των δη­μοκρατικών ελευθεριών έσκασε μύτη. Ψήγ­ματα εργατικού κινήματος με ανοδική τάση δεν είναι δύσκολο να διαπιστωθούν. Βασι­κά αστικά ιδεολογήματα (κέρδος, ανταγω­νιστικότητα, χρηματιστήρια κ.ά.) χάνουν τη λάμψη τους. Ενώ στο χώρο της τέχνης, της μαρξιστικής επιστημονικής αναζήτησης τα σημάδια ξαναμιλούν για το «κάτι άλλο».

Οι αντικειμενικές προϋποθέσεις λοιπόν υπάρχουν μαζί με τις νέες δυσκολίες και δυνατότητες, που πάνε μαζί με νέες απαιτή­σεις και αυξημένες ευθύνες.

Το ΝΑΡ οφείλει να υπερβεί θετικά τον εαυτό του και μπορεί. Πολύ περισσότερο που το στρατηγικής σημασίας σχίσμα με την παλιά Αριστερά διευρύνεται. Λειτουργώ­ντας όχι μόνο προς τα μέσα, με ομφαλοσκο­πήσεις, συνέδρια και συνδιασκέψεις. Όχι μόνο προς τα έξω, το κίνημα, έτσι γενικά και αόριστα. Αλλά παράλληλα και ταυτό­χρονα. Ό,τι μέχρι τώρα επεξεργαστήκαμε συλλογικά, να το θέσουμε στην κρίση του α­ντικαπιταλιστικού κινήματος, ανεξαρτήτως με το αν διαφωνούμε ή όχι. Αυτό είναι το συλλογικό μας κεκτημένο. Όσα πολιτικά μέτωπα έχουμε κατακτήσει ή συμβάλλει (ΜΕΡΑ, ΕΑΑΚ, αντιπολεμικό, Πρωτοβου­λία Αγώνα κ.ά.) ανοιχτά, να τα υπερασπί­σουμε, να τα προωθήσουμε, να τα κρίνουμε όχι για να μείνουμε σε αυτά, αλλά για να τα ανεβάσουμε ως το επίπεδο που οι καιροί α­παιτούν. Λειτουργώντας με βάση τις αρχές που έχουμε επεξεργαστεί με τον πολιτισμό και τα «στοιχεία λειτουργίας από το μέλ­λον» του κόμματος που επιδιώκουμε. Με όργανα και σώματα εργασίας. Με ανοιχτές δημόσιες αντιπαραθέσεις, αλλά κυρίως συ­νειδητή προσπάθεια σύνθεσης και πολιτι­κής ομογενοποίησης. Προετοιμάζοντας ταυτόχρονα το 2ο Συνέδριο του ΝΑΡ, που είναι εξαιρετικά αναγκαίο στις μέρες που έρχονται και την προγραμματική διακήρυ­ξη που είναι αίτημα των καιρών.

Advertisements

About Η Κόκκινη Σημαία

στην υπόθεση του νέου κομμουνιστικού προγράμματος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: