RSS Feed

ΝΕΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

των Δημήτρη Δεσύλλα-Κώστα Τζιαντζή

4/02/2001, εφημερίδα ΠΡΙΝ

ΝΕΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΣΕ ΓΕΝΙΚΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΤΟ ΝΑΡ

ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΑΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

 Μέσα σε ένα τοπίο καταιγιστικών αλλαγών, η παλιά Αριστερά του σύγχρονου κόσμου, σε όλες τις παραλλαγές της (παραδοσιακή, εκσυγχρονιστική και κινηματίζουσα), εξακολουθεί να πορεύεται μοιραία και άβουλη, περιμένοντας το θαύμα της αναγέννησης της, που της «οφείλει» η ιστορία.

Σήμερα, επανέρχονται στο προσκήνιο, με τη μεγαλύτερη ελαφρότητα, τα κάθε είδους προοδευτικά, κεντροαριστερά, αντινεοφιλελεύθερα, «παναριστερά», αντιιμπεριαλιστικά-αντιμονοπωλιακά ή και ελευθεριακά μέτωπα που, παρ’ όλες τις διαφορές τους, χρεοκόπησαν το ίδιο περίπου, σε όλη τη διάρκεια τουλάχιστον της προηγούμενης πεντηκονταετίας.

Ανάλογα με τις ιδιαίτερες σκοπιμότητες και τις ιστορικές και ταξικές τους προελεύσεις, οι διαφορετικές παραλλαγές της κυρίαρχης Αριστεράς επιδεικνύουν την ίδια περίπου προγραμματική αφασία και χοντροκεφαλιά. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό όλων εκείνων που βολεύονται με την έλλειψη της συλλογικής μνήμης, γιατί πιστεύουν στην αυθόρμητη γενναιοδωρία του μέλλοντος ή στην απόλυτη απολίθωση τον παρελθόντος και αγνοούν την ανάγκη να οργανωθεί η πιο συνειδητή και βαθιά προγραμματική παρέμβαση για την αλλαγή τους. Έτσι επιχειρείται να εξοντωθεί ιστορικά η Αριστερά που «προβλέπει», η Αριστερά των «συνολικών προγραμμάτων» και της «στρατηγικής στο τιμόνι», που γι’ αυτό ακριβώς είναι και η Αριστερά της πιο άμεσης συνολικής πολιτικής, και κυρίως η Αριστερά που μπορεί να αλλάζει σε ανώτερο επίπεδο τη «χάρτα» των συμπερασμάτων και των πρακτικών της από τη σκοπιά της νέας κομμουνιστικής δυνατότητας.

Για μια σειρά ταξικούς λόγους η κυρίαρχη Αριστερά πολύ ρηχά αντιλαμβάνεται τη σημερινή προγραμματική «μαύρη τρύπα» του εργατικού κινήματος ως έλλειμμα κατά βάση μιας (ρεαλιστικής ή μη) πρότασης εξουσίας.

Γι’ αυτό ούτε καν προσπαθεί να αποτιμήσει με στοιχειώδη επαναστατική «αξιοπρέπεια» το χαρακτήρα, τις αιτίες και τις συνέπειες από τη στρατηγική ήττα του επαναστατικού ρεύματος και από τη ριζική μεταβολή των κοινωνικών και πολιτικών δεδομένων.

Γι’ αυτό επιμένει να «σκορπίζεται», στην άμεση συγκυρία, μαντάροντας όπως-όπως και επιλεκτικά μια σειρά ετερόκλητα αποσπάσματα από τα παλιά της προγράμματα μαζί με μια ρεπορταζιακή απαρίθμηση των νέων κινδύνων που οι ουρανοί ρίχνουν πάνω στο κεφάλι της. Η κυρίαρχη Αριστερά δεν συνειδητοποιεί το πιο άμεσο, το πιο βασικό και ταυτόχρονα το πιο μακρόπνοο καθήκον του σύγχρονου εργατικού και κομμουνιστικοί) κινήματος, που είναι η μάχη «των πολιτισμών», η μάχη «των προγραμμάτων», η μάχη των ιστορικών και συνολικών πολιτικών απαντήσεων ανάμεσα στις σύγχρονες δυνάμεις του κεφαλαίου και στις αντίστοιχες δυνάμεις της εργασίας.

Οι αναγκαιότητες και οι συσχετι­σμοί της πάλης των τάξεων δια­μορφώνουν το επαναστατικό ό­ριο κάθε εποχής. Υπάρχουν οι εποχές του «σπείρειν» και οι ε­ποχές του «θερίζειν», μέσα από τη διαρκή αλληλεπίδραση τους. Υπάρχουν οι φά­σεις όπου βαραίνει η προγραμματική και πολιτική ανασύνταξη και προπαρασκευή, καθώς και οι φάσεις των μαζικών πολιτι­κών εξορμήσεων.

Οκτωβριανή Επανάσταση

Το θεμελιακό, θεωρητικό και πολιτικό προγραμματικό άλμα του μαρξισμού στα μέσα του 19ου αιώνα (που συγκροτεί τον πυρήνα κάθε νέας προγραμματικής προ­σπάθειας) έφερε τη μαζική εξάπλωση του εργατικού, επαναστατικού ρεύμα­τος στην περίοδο της πρώτης μεγά­λης καπιταλιστικής κρίσης στα τέλη του ίδιου αιώνα. Όπως αντίστοιχα και το νέο μεγάλο προγραμματικό βήμα του Λένιν, στα χαράματα του 20ού αιώνα, σφράγισε καταλυτικά το αθάνατο παράδειγμα της Οκτωβριανής επανάστασης μέσα στον πρώτο βαθύ πολι­τικό κλονισμό του ιμπεριαλισμού. Αντίθε­τα, η ουσιαστική επικράτηση ενός νέου αντεπαναστατικού προγραμματικού πολιτι­σμού, στη δεκαετία του ’30, επέβαλε τελικά την ενσωμάτωση και την ταξική ήττα του Οκτώβρη και γενικά του επαναστατικού κινήματος, μέσα στους μεγάλους πολιτι­κούς σεισμούς του ’40-’50. Το ίδιο, τηρου­μένων των αναλογιών, συνέβη και στην πο­λυθρύλητη δεκαετία του ’60, όπου οι δομι­κές αδυναμίες μιας νέας προγραμματικής, επαναστατικής επαναθεμελίωσης επέτρε­ψαν τελικά τη συντριβή της εργατικής πολιτικής και την ολοκληρωτική επικράτηση του πιο αντιδραστικού καπιταλισμού, μέσα στις συνθήκες της βαθιάς κρίσης της τελευ­ταίας περιόδου του 20ού αιώνα.

Η σημερινή προσπάθεια για το νέο κομμουνιστικό, αντικαπιταλιστικό πρό­γραμμα καλείται να καλύψει ένα δραμα­τικό χάσμα. Πρόκειται για το χάσμα που άνοιξαν οι μεγάλες προγραμματικές και πολιτικές ήττες ή οι ανεπάρκειες του κι­νήματος, σε όλη την ιστορική του εξέλιξη, ανάμεσα στις θεμελιακές θεωρητικές και πρακτικές κατακτήσεις του επαναστατι­κού ρεύματος και στη νέα κομμουνιστική δυνατότητα της σύγχρονης κοινωνίας.

Στη νέα φάση, όσο συνειδητοποιούνται οι μακροπρόθεσμες ποιοτικές μεταβολές που επιβάλλουν οι σύγχρονες καπι­ταλιστικές σχέσεις και αποκαλύπτεται η στρατηγική και άμεση πολιτική αδυναμία της κυρίαρχης Αριστεράς, η υπόθεση μιας νέας συνολικής προγραμματικής ε­παναστατικής ανασυγκρότησης μπορεί να συσπειρώνει ευρύτερες πρωτοπόρες δυ­νάμεις. Από αυτή την άποψη η γενικότερη εργατική αντικαπιταλιστική Αριστερά μπαίνει στη φάση μιας κορυφαίας γενι­κής δοκιμασίας μέσα από την οποία κρί­νεται όχι μόνο η δική της ανώτερη προ­γραμματική και πολιτική παρέμβαση αλ­λά και η ίδια η προοπτική μιας στοιχειώδους αντίστασης και πάλης των εργαζο­μένων. Σε αυτήν τη βάση το ουσιαστικό και μακροπρόθεσμο περιεχόμενο του ρήγματος του ’89 στην ελληνική Αριστε­ρά, όχι μόνο δεν έχει κλείσει αλλά, αντί­θετα, η ολοκλήρωση του αποτελεί βασική προϋπόθεση της προοπτικής του μαχόμε­νου εργατικού κινήματος.

Ωστόσο, η ασφυκτική κυριαρχία από μέρους των σύγχρονων αστικών δογμά­των, οι παθιασμένες αντιδράσεις όλων των ρευμάτων και των παραλλαγών της κυρίαρχης παλιάς Αριστεράς και κυρίως οι θεωρητικές πολιτικές και οργανωτικές αδυναμίες των πιο συνειδητών δυνάμεων της προγραμματικής ανασυγκρότησης και ιδιαίτερα του ΝΑΡ εξακολουθούν να βαραίνουν ασφυκτικά και τελι­κά καταφέρνουν να συρρικνώνουν πολιτικά την απήχηση αυτού του ι­στορικού εγχειρήματος.

Έτσι το ίδιο το ΝΑΡ, στα 11 χρόνια της δράσης του, από τη μια μεριά με βάση τα θετικά βήματα που έχει πραγματοποιήσει και κυρίως με την προ­βολή της επιτακτικότητας ενός νέου συνο­λικού προγράμματος είναι παράγοντας ελπίδας επαναστατικής διεξόδου και προοπτικής για το σύγχρονο εργατικό και αριστερό κίνημα. Αλλά ταυτόχρονα, από την άλλη μεριά, με βάση την αδυναμία του να μετασχηματιστεί σε μια ενιαία κομμουνιστική οργάνωση ανώτερης προ­γραμματικής ενότητας και δράσης και κυ­ρίως με βάση τη μεγάλη καθυστέρηση στη συσπείρωση και στη συγκρότηση ενός αι­σθητού ευρύτερου πόλου της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς εξακολουθεί να αποτελεί μέρος του προβλήματος. Παραμένει από μια σκοπιά μέρος των αρνητικών πλευρών και των συγχύσεων της Αριστε­ράς και μάλιστα στα πιο προωθημένα και κρίσιμα μέτωπα της. Αυτή η θεμελιακή α­ντίφαση συνοδεύει το ΝΑΡ με διάφορους σταθμούς σε όλη τη διάρκεια της 10χρονης πορείας του. Αυτή αποτελεί τον πυρή­να των εσωτερικών του αντιθέσεων.

Ιδιαίτερα από την πορεία προς το 1ο Συνέδριο το ’98 και την 4η Συνδιάσκεψη, το ΝΑΡ επιχειρεί ένα άλμα προς την ποι­οτική υπέρβαση αυτής της αντίφασης. Από τότε το ΝΑΡ και η νεολαία Κομμου­νιστική Απελευθέρωση έχουν μπεί σε ένα στάδιο μιας ανώτερης και ταυτόχρονα ο­ξύτατης γενικής δοκιμασίας του χαρακτή­ρα τους, των αντοχών τους και των προο­πτικών του ιστορικού τους εγχειρήματος. Αυτή η γενική δοκιμασία που σε ένα βαθ­μό επιδιώκεται συνειδητά δεν αφορά μό­νο το ΝΑΡ, αλλά αντανακλά και ευρύτε­ρες διεργασίες, τάσεις και αναγκαιότητες για τη συγκρότηση του αντικαπιταλιστικού πόλου και την προγραμματική και πολιτική ενοποίηση των ευρύτερων εργα­τικών δυνάμεων. Η αναγκαία υπέρβαση της αντίφασης δεν ήταν κατορθωτό να πραγματοποιηθεί στην πορεία και μετά το 1ο Συνέδριο με βάση το επίπεδο συνει­δητοποίησης της από το σύνολο των δυνά­μεων του ΝΑΡ και της ν.Κ.Α. Ωστόσο, στο 1ο Συνέδριο του ΝΑΡ έγιναν σημα­ντικά βήματα προς τα εμπρός στα προ­γραμματικά πεδία της κριτικής του σύγ­χρονου καπιταλισμού, της ιστορίας του κινήματος, των βασικών αρχών της σχέ­σης στρατηγικής-τακτικής, της βαθύτερης ανάλυσης  κοινοτικής συγκρότησης της σύγχρονης εργατικής τάξης και της αναγκαιότητας ενός νέου εργατικού κινήματος. Αντίθετα, έμειναν ανοιχτές και σε ένα βαθμό οξύνθηκαν οι αντιφάσεις γύ­ρω από τα ζητήματα του άμεσου συνολι­κού πολιτικού αγώνα και της τακτικής.

Κυρίως οξύνθηκαν αρνητικά οι αντι­φάσεις στα θέματα της οργάνωσης και της θεωρίας του πολιτικού υποκειμένου, της ουσίας της εργατικής δημοκρατίας και της επιδίωξης μιας ανώτερης προ­γραμματικής συμφωνίας και ενότητας δράσης.

Σε τελική ανάλυση, στο 1ο Συνέδριο και στη μετέπειτα περίοδο, παρά τις ανα­πόφευκτες απογοητεύσεις, κατανοήθηκε πλατιά ότι ο κύκλος ενός ΝΑΡ, μιας αιω­νίως χαλαρής, ρευστής, μεταβατικής και πολύ κατώτερης από τις ανάγκες προ­γραμματικής και οργανωτικής συμφωνίας έχει ουσιαστικά ξεπεραστεί και πρέπει να κλείσει οριστικά, δημιουργικά, επανα­στατικά και προς τα εμπρός.

Η κατανόηση αυτής της αναγκαιότη­τας ενισχύθηκε ουσιαστικά με την πορεία και τις αποφάσεις της 4ης Συνδιάσκεψης του ΝΑΡ. Ανεξάρτητα από διαφορετικές απόψεις καθοριστική κατάκτηση της 4ης Συνδιάσκεψης αποτελεί το βήμα που έγι­νε στο επίπεδο του άμεσου συνολικού πο­λιτικού αγώνα. Αυτό εκφράζει η συγκε­κριμενοποίηση του στόχου του Αντικαπιταλιστικού Εργατικού Μετώπου και η συ­νολική τακτική για τη συγκρότηση ενός τρίτου αντικαπιταλιστικού  εργατικού πόλου της Αριστεράς, με υπέρταση των πιέ­σεων και των νοοτροπιών του κινηματι­κού κατακερματισμού και της πολιτικής συγκυριακότητας. Ταυτόχρονα, η 4η Συν­διάσκεψη έκανε σημαντικό βήμα για το κλείσιμο των πιο ακραίων αντιφάσεων της οργανωτικής αντίληψης και πρακτι­κής του ΝΑΡ, προωθώντας την κατεύθυν­ση της δημοκρατικής συζήτησης και ενό­τητας δράσης ως βασική πλευρά της ερ­γατικής δημοκρατίας. Με αυτόν τον τρό­πο η 4η Συνδιάσκεψη αποκατέστησε το καθοριστικό κριτήριο της πράξης για την εφαρμογή και την ανάπτυξη των επεξερ­γασιών του καθώς και για την προώθηση των θεωρητικών και οργανωτικών δημο­κρατικών όρων διεξαγωγής του επόμενου συνεδρίου του ΝΑΡ.

Είναι αλήθεια ότι ιδιαίτερα μετά την 4η Συνδιάσκεψη οξύνθηκαν σε αρνητική κατεύθυνση οι αντιπαραθέσεις γύρω από το περιεχόμενο και τις μορφές προώθη­σης της αναγκαίας υπέρβασης των αντι­φάσεων του ΝΑΡ. Ωστόσο, ανεξάρτητα από τις διαφορετικές απόψεις η συνειδη­τή επιλογή μιας δημιουργικής προγραμ­ματικής υπέρβασης της σημερινής γενι­κής δοκιμασίας του ΝΑΡ και της νεολαί­ας Κομμουνιστική Απελευθέρωση και, σε ένα άλλο επίπεδο, της ευρύτερης αντικαπιταλιστικής Αριστεράς αποτελεί τη μο­ναδική διέξοδο απέναντι σε μια πολύ­πλευρη και πολυσυλλεκτική καθήλωση, ο­πισθοδρόμηση και ενσωμάτωση. Ο βασι­κός κορμός του ΝΑΡ και της ν.Κ.Α., ανε­ξάρτητα από τις διαφορετικές οπτικές, πρέπει να ανοίξει σταθερό μέτωπο απέ­ναντι στην ακατάσχετη υποκειμενική «κρισιολογία», όπου κανείς δεν καταλα­βαίνει τι και προς τα πού κρίνεται. Πρέ­πει να αντιπαρατεθεί στη λοιδορία της α­ναγκαιότητας και της δυνατότητας για μια προγραμματική ανασυγκρότηση του ΝΑΡ και του αντικαπιταλιστικού πόλου. Πρέπει να απορρίψει την αντικατάσταση της δημοκρατικής ανοιχτής πολιτικής α­ντιπαράθεσης από ένα μπερδεμένο κάθε φορά κουβάρι πολιτικολογίας και θεωρητικολογίας, εκ του μηδενός, εκ του προ­χείρου και εκ του «σου ‘πα – του ‘πα», α­πό σκιώδεις επιθέσεις απέναντι σε γε­νιές, από την ψιθυρολογία και τη φθορά των προσώπων.

Πάνω απ’ όλα πρέπει να αντιπαρατε­θεί στη φοβία ή στην έλλειψη σεβασμού απέναντι στις αντίθετες απόψεις, που συνήθως συνδυάζεται τελικά με τον προγραμματικό αγνωστικισμό, με την ανάθε­ση του δικού μας επιτακτικού προγραμ­ματικού καθήκοντος στην ευθύνη του πα­ρελθόντος ή ακόμα χειρότερα στις καλέν­δες της ιστορίας.

Η σημερινή κορυφαία γενική δοκιμα­σία του ΝΑΡ και της νεολαίας Κομμου­νιστική Απελευθέρωση και, σε ένα άλλο επίπεδο, των ευρύτερων αντικαπιταλιστικών δυνάμεων θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό από τη νέα ποιοτικά ανώτερη απαιτητικότητα των καιρών. Αλλά, πάνω απ’ όλα, θα κριθεί από τη συνειδητή επι­λογή και πράξη κάθε πρωτοπόρας κοι­νωνικής προσωπικότητας του νέου ιστο­ρικού κομμουνιστικού εγχειρήματος της εποχής μας.

Ο ΣΥΝΟΛΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Η ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΚΑΙ Ο ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΟΣ

 

Το στοίχημα του ΝΑΡ και της νεολαίας Κομμουνιστι­κή Απελευθέρωση για ολο­κλήρωση της προγραμματι­κής και πολιτικής τους φυ­σιογνωμίας ενδιαφέρει ευρύτερες αντικαπιταλιστικές δυνάμεις.

Αφορά ουσιαστικά και άμεσα το στό­χο του Αντικαπιταλιστικού Εργατικού Μετώπου και τη συγκρότηση ενός τρίτου πόλου της αντικαπιταλιστικής Αριστε­ράς, αφορά την ίδια τη μαχητική και α­ποτελεσματική ανασύνταξη του εργατι­κού και νεολαιίστικου κινήματος.

Σε αυτά τα πλαίσια δεν είναι παράδο­ξη η έντονη αντιπαράθεση απ’ την πλευ­ρά των διάφορων τάσεων του παλιού προγράμματος απέναντι στην πρόταση του ΝΑΡ και του ΜΕ.Ρ.Α. για μια ανώ­τερη συνολική προγραμματική συμφωνία των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων.

Η πρόταση αυτή μπαίνει φραγμός στις τάσεις «δορυφοροποίησης» του αυ­θόρμητου αντικαπιταλιστικού κινήματος και πλατιών δυνάμεων της αριστερής α­ναζήτησης στις διαδικασίες της ρεφορ­μιστικής Αριστεράς και στην αντίληψη του κινηματικού και πολιτικού κατακερ­ματισμού. Η πρόταση αυτή ανοίγει δρό­μους στην πραγματική αυτοτέλεια και στον αποφασιστικό πολιτικό ρόλο των ί­διων των πρωτοπόρων αριστερών αγω­νιστών.

Ένας τρίτος αντικαπιταλιστικός αρι­στερός πόλος αποτελεί προϋπόθεση για τη γενικότερη ανάπτυξη του ευρύτερου μαχητικού κινήματος μέσα στην «κοινω­νία». Η συγκέντρωση των δυνάμεων για τη συγκρότηση του θα συμβάλλει στη δη­μιουργία των προϋποθέσεων για την κατάργηση της ολοκληρωτικής αστικής η­γεμονίας μέσα στο εργατικό κίνημα, πράγμα που πρέπει να αποτελεί τον άμε­σο συνολικό πολιτικό στόχο της αντικα­πιταλιστικής πάλης.

Ιδιαίτερα εχθρικές είναι όλες οι τά­σεις της «παλιάς» Αριστεράς απέναντι στην επιδίωξη του ΝΑΡ για μια συνολι­κή, προγραμματική, κομμουνιστική και αντικαπιταλιστική επαναθεμελίωση. Αυ­τή η επιδίωξη χαρακτηρίζεται μάλιστα α­πό ορισμένες δυνάμεις όχι μόνο ως ανέ­φικτη αλλά και ως επιζήμια.

Η παθολογία του εκφυλισμένου κινή­ματος που περιχαρακώνει τη στρατηγική στα κομματικά στεγανά επανέρχεται, προκειμένου να καταπολεμηθεί η επιτακτικότητα μιας ανώτερης προγραμματι­κής πολιτικής συμφωνίας της αντικαπι­ταλιστικής Αριστεράς.

ΟΙ ΕΞΙ ΕΝΟΤΗΤΕΣ

ΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ

 

Η ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ

 Οι προγραμματικές πρακτικές περιστρέφονται κατά βάση γύρω από ορισμένα θεμελιακά ζητή­ματα: πρώτο ζήτημα είναι η κριτική του σύγχρο­νου καπιταλισμού, η αποκάλυψη των νέων ποιο­τικών στοιχείων ανάπτυξης και κρίσης του, από τη σκοπιά της κοινωνικής ανατροπής. Ιδιαίτερη σημασία έχει ο εντοπισμός εκείνων των πλευ­ρών που έρχονται σε ρήξη με τις καπιταλιστικές σχέσεις και ενισχύουν τη χειραφέτηση του επα­ναστατικού, εργατικού ρεύματος. Σε αυτό το πε­δίο άμεση πολιτική αιχμή αποτελεί η συγκεκρι­μενοποίηση της σημερινής φάσης ανάπτυξης του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, των μορφών της αντιδραστικής επίθεσης και των εργατικών στόχων για την ανατροπή της.

Δεύτερο ζήτημα είναι η κριτική αποτίμηση της ιστορίας του εργατικού κινήματος και του σοσιαλιστικού εγχειρήματος, σε Ανατολή και Δύση. Το βάρος εδώ πέφτει στην αναζήτηση του κεκτημένου αλλά και των υποκειμενικών ευ­θυνών του εργατικού, αντικαπιταλιστικού ρεύ­ματος και η ένταξη των αντίστοιχων συμπερα­σμάτων στην πρακτική του νέου προγράμματος. Η άμεση πολιτική αιχμή αφορά τη συγκεκριμένη ανάλυση της κατάστασης του εργατικού επανα­στατικού ρεύματος και των οργανωμένων του τάσεων, σε εθνική και διεθνή κλίμακα.

Το τρίτο ζήτημα έχει σχέση με τη μελέτη της ιστορικής συγκρότησης της ίδιας της εργατικής τάξης. Έχει σχέση με την ανάλυση των αντικει­μενικών εσωτερικών της αντιφάσεων, με την προσέγγιση των όρων και των μορφών της συν­δικαλιστικής και της επαναστατικής της συνει­δητοποίησης, με την ανάδειξη των σύγχρονων χαρακτηριστικών και των δυνατοτήτων της. Άμεση πολιτική αιχμή αποτελεί η συγκεκριμένη κατάσταση της εργατικής τάξης, διεθνώς και στη χώρα μας, καθώς και το περιεχόμενο και οι μορφές συγκρότησης ενός νέου εργατικού κι­νήματος.

Το τέταρτο ζήτημα συνδέεται με τη θεωρία και την πρακτική του πολιτικού επαναστατικού υποκειμένου, με τη σχέση πρωτοπορίας – τά­ξης, κόμματος – μετώπου – αυθόρμητου κινήμα­τος, από τη σκοπιά της εργατικής δημοκρατίας. Σε αυτό το ζήτημα άμεση πολιτική αιχμή αποτε­λούν οι αρχές και ο πολιτισμός λειτουργίας στις σημερινές συνθήκες, για την εξασφάλιση της πολιτικής κυριαρχίας της βάσης και των συνει­δητών εργαζομένων, για την κατάκτηση της ενι­αίας προγραμματικής αντίληψης και δράσης.

Το πέμπτο ζήτημα αφορά τον πολιτισμό του εργατικού επαναστατικού αγώνα ως υλική τάση και πρακτική ενοποίησης των κατακερματισμέ­νων κοινωνικών σχέσεων. Πρόκειται για τον πο­λιτισμό της ελευθερίας και της χειραφέτησης, της «κοινωνικής προσωπικότητας» ως ουσίας των συνολικών κοινωνικών σχέσεων, που έρχε­ται σε αντίθεση με τον πολιτισμό της ατομικής ι­διοκτησίας, της ατομικοκεντρικής «ελευθερια-κότητας» και του αστικού ανθρωπισμού. Ο ερ­γατικός πολιτισμός αφορά την ιστορία, τη μέθο­δο και την πρακτική του μαχόμενου υλισμού στη σφαίρα των επαναστατικών, επιστημονικών ιδε­ών.

Το έκτο και ασφαλώς πιο σύνθετο και συνο­λικό ζήτημα αφορά τις βασικές αρχές και τις πρακτικές της σχέσης στρατηγικής και τακτι­κής. Περιγράφει τη σύνδεση του πυρήνα των κομμουνιστικών λύσεων και μορφών, της συνο­λικής χειραφέτησης που απαιτεί η εποχή μας, με τις διαδικασίες μετάβασης και το άμεσο συ­νολικό πολιτικό πρόγραμμα, σε κάθε ιστορική περίοδο και φάση. Το ζήτημα αυτό με ιδιαίτερο τρόπο συμπυκνώνει τα πραγματικά βήματα που πραγματοποιούνται σε όλα τα άλλα προγραμμα­τικά πεδία. Εκφράζει τον αποφασιστικό ρόλο της πολιτικής και της πραγματικής κίνησης που καταργεί την υπάρχουσα κατάσταση. Αποτελεί τον κρίκο για τη μετατροπή του συνολικού προ­γράμματος σε υλική δύναμη, για τη «συγχώνευ­ση» του με την πρωτοπόρο δράση των εργαζο­μένων, για τη διαρκή πρακτική δοκιμασία και α­ναβάθμιση του.

Η επαναστατική σύνδεση στρατηγικής και τακτικής μεταφέρει στο πολιτικό πρόγραμμα και στην πρακτική του σήμερα τα γενικά συμφέροντα εργασίας. Με αυτή την έννοια επεξεργάζεται ιδιαίτερα τις πιο συγκεκριμένες αιχμές της πολιτικής δράσης, τα βασικά προγράμματα πάλης , τις μορφές οργάνωσης του επαναστατικού αγώνα. Όλα αυτά τα στοιχεία του προγράμματος συνιστούν το καθοριστικό πεδίο δράσης της κομμουνιστικής οργάνωσης και του ευρύτερου επαναστατικού υποκειμένου.

Advertisements

About Η Κόκκινη Σημαία

στην υπόθεση του νέου κομμουνιστικού προγράμματος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: