RSS Feed

ΟΡΓΑΝΩΣΗ, ΜΕΤΩΠΟ, ΚΙΝΗΜΑ

του Γιώργου Γράψα

16/01/2000, εφημερίδα ΠΡΙΝ

ΔΥΣΚΟΛΟΣ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΑΣ, ΑΛΛΑ ΔΙΚΑΙΟΣ

 ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ

Γ. Γράψας

Σε συνέντευξη του στο Πριν, στις 15 Σεπτεμβρίου του 1996, λίγο πριν τις βουλευτικές εκλογές, ο Γ. Γράψας σχολιάζει: «Σε κάθε περίπτωση, στην Ελλάδα οι εργαζόμενοι δεν τρώνε ομαδικά κουτόχορτο. Δεν είμαστε όλοι σε αυτόν τον τόπο σκλάβοι της τηλεόρασης. Μπορεί να μην εκδηλώνεται τρανταχτά, αλλά υπάρχει ένα διάχυτο κλίμα δυσαρέσκειας και απόστασης του κόσμου από τα κυρίαρχα κόμματα. Και δεν είναι μόνο τα υπόγεια ρεύματα. Ας δούμε τις ψόφιες συγκεντρώσεις που κάνουν, την αγωνία των επιτελείων, το μεγάλο ποσοστό αναποφάσιστων, καθώς και ένα μικρό αλλά υπολογίσιμο ρεύμα που κινείται προς τα αριστερά και μάλιστα προς την αναζήτηση νέων ριζοσπαστικών απαντήσεων».

Σε ερώτηση εάν έχει μέλλον η προσπάθεια που ξεκίνησε το Νέο Αριστερό Ρεύμα το 1990 απαντά: «Με τη δράση μας, όλα αυτά τα χρόνια, κρατήσαμε την υπόθεση ανοιχτή, επιδράσαμε θετικά σε πολλούς αριστερούς, αλλά και νέους αγωνιστές, δεν αφήσαμε τη ήττα και τη σαπίλα να τα σκεπάσουν όλα. Ταυτόχρονα, κάναμε κάποια βήματα και σε θεωρητικές επεξεργασίες και σε κοινωνικές και πολιτικές παρεμβάσεις. Από εδώ και πέρα το στοίχημα είναι ανοιχτό. Εξάλλου, ποτέ άλλοτε η αντίθεση ανάμεσα στις απίστευτες νέες δυνατότητες αλλά και στις διευρυνόμενες νέες ανάγκες που έχει ο άνθρωπος και στη μίζερη, άχαρη, γεμάτη εκμετάλλευση και καταπίεση ζωή που τελικά έχει δεν ήταν τόσο εκρηκτική, τόσο απαιτητική σε λύση. Σε αυτό το έδαφος μπορεί να ανθίσει μια νέα επαναστατική προσπάθεια. Και σε αυτό πρέπει να συμβάλλουμε όλοι, ο καθένας στο μέτρο των δυνατοτήτων του, γιατί ο αγώνας θα είναι δύσκολος. Το σίγουρο όμως, είναι ότι είναι δίκαιος».

Για να εκτιμήσουμε νηφάλια τη μέχρι τώρα προσπάθεια μας και τον προβληματισμό για τη συγκέντρω­ση των πολιτικών επαναστατικών δυνάμεων, χρειάζεται να προσδιο­ρίσουμε ορισμένα κοινά σημεία αναφοράς. Πώς διαμορφώνεται το πολιτικό επαναστα­τικό υποκείμενο στις σημερινές συνθήκες; Ποια είναι η σχέση αυτού του υποκειμένου με την υπόλοιπη κοινωνία; Ποια η σύνδεση του με τη μαζική πολιτική δράση;

Αντιμετωπίζουμε με νέο τρόπο τη συγκρότηση του πο­λιτικού υποκειμένου: δεν προ­σπαθούμε μόνο να συγκροτή­σουμε μια μεταβατική επανα­στατική εργατική οργάνωση. Προωθούμε παράλληλα τις διαδικασίες διαμόρφωσης ενός πολιτικού μετώπου και μιας αριστερής πτέρυγας του κοινωνικού, διεκδικητικού νήματος που θα αντιμάχονται συνολικά, από επαναστατικές θέσεις, την καπιταλιστική ανασυγκρότηση.

Η μεταβατική επαναστατι­κή εργατική οργάνωση, το αριστερό ριζοσπαστικό μέτω­πο και η αριστερή πτέρυγα του μαζικού κινήματος, στη διαλε­κτική τους αλληλεπίδραση, πα­ράγουν ταξική συνείδηση, ένα νέο ταξικό «πολιτισμό» με την πλατιά έννοια. Συμβάλλουν στη μετατόπιση και ουσιαστι­κή αλλαγή των ταξικών συσχε­τισμών και δεν παράγουν απλά κάποια θεωρητικά, πολι­τικά, μαζικά ή οργανωτικά «αποκρυσταλλώματα».

Οι τρεις αυτές διαδικασίες συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους και συμβάλλουν, σε δια­φορετικά βέβαια επίπεδα, στην ανάπτυξη επαναστατικής θεωρίας, πολιτικής σκέψης και δράσης. Μπορούν να δια­μορφώσουν νέους δεσμούς με τις κοινωνικές δυνάμεις που επιδιώκουν την ανατροπή του καπιταλισμού.

Ωστόσο, η κάθε μια από αυτές τις διαδικασίες έχει την αυτοτέλεια της, την ειδική αξία της, το ειδικό βάρος της, αλλά και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της.

Στην επαναστατική οργάνωση το κυρίαρ­χο στοιχείο είναι η δημοκρατικά οργανωμέ­νη συζήτηση και πράξη για τη συλλογική διαμόρφωση ιδεολογίας και θεωρίας από τη σκοπιά του κομμουνισμού, για το στρατηγι­κό στόχο, την πολιτική τακτική και την κοι­νωνική πάλη. Είναι όμως, και η ενασχόληση για τη συγκρότηση του Αριστερού Ριζοσπα­στικού Μετώπου και της αριστερής πτέρυ­γας του κοινωνικού κινήματος. Στο Αριστε­ρό Ριζοσπαστικό μέτωπο, το βασικό στοιχείο είναι η πολιτική δράση, η πολιτική συσπεί­ρωση σε ενιαία κατεύθυνση όλων των δυνά­μεων της τάξης που αντιπαλεύουν τις βασικές κυρίαρχες επιλογές. Παράλληλα, το Αριστερό Ριζοσπαστικό Μέτωπο συμβάλλει και στην επεξεργασία όχι μόνο πολιτικής τα­κτικής αλλά και επαναστατικής θεωρίας. Προωθεί τους κοινωνικούς αγώνες και ενι­σχύει τους δεσμούς του με τις δυνάμεις της κοινωνικής ανατροπής.

Η αριστερή πτέρυγα του κοινωνικού κι­νήματος έχει σαν κυρίαρχο στοιχείο της την ιδιαίτερη δυνατότητα να αναπτύξει πολιτι­κούς δεσμούς, μέσα από τους κοινωνικούς αγώνες, με την πλειονότητα της τάξης. Είναι ο κρίκος-σύνδεσμος όλων εκείνων που πι­στεύουν στην κομμουνιστική αναζήτηση, αναγέννηση και επανίδρυση με τη συνολική κατάσταση της τάξης, με τις αντικειμενικές αφετηρίες διαμόρφωσης μιας άλλης συνεί­δησης, μέσα από τις αντιθέσεις του καπιτα­λισμού. Παράλληλα, με το δικό της τρόπο, η αριστερή πτέρυγα του μαζικού κοινωνικού κινήματος παράγει πολιτική και ιδεολογία, ενισχύει συνολικά την ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης.

Οι διαδικασίες διαμόρφωσης του πολιτι­κού υποκειμένου, όπως αναφέρθηκαν παρα­πάνω, έστω και με τον κίνδυνο υπεραπλούστευσης, δεν αναπτύσσονται ισόμετρα. Δεν εξαρτώνται μόνο από την υποκειμενική θέληση εκείνων που επιδιώκουν να συμβάλουν σε αυτό αλλά κυρίως από τη δύναμη των τα­ξικών αγώνων.

Η τάξη και η ταξική πάλη, όχι μόνο με τις σημερινές «εμπειρίες» και ανάγκες τους, αλ­λά και με τη δύναμη της «ιστορίας» τους, διαμορφώνουν σε διάφορα επίπεδα πρωτο­πόρους αγωνιστές στην κοινωνική και πολι­τική πάλη, στην ιδεολογική και θεωρητική δράση.

Έτσι, οι τρεις αυτές διαδικασίες στην ενότητα τους αποτελούν το πε­δίο μέσα από το οποίο εκφρά­ζεται η προτεραιότητα της ερ­γατικής τάξης σε σχέση με την πολιτική πρωτοπορία, αλλά και την ιδιαίτερη συμβολή της τελευταίας στην επαναστατική πράξη της τάξης. Το «πεδίο» αυτό αποτελείτο κόμμα με την πλατιά έννοια, όπως πρώ­τος διατύπωσε ο Μαρξ, και όχι αποκλειστικά και μόνο η επαναστατική οργάνωση.

Έχουμε τη γνώμη ότι για όσους πιστεύουν στην κομμου­νιστική αναζήτηση και επανί­δρυση, η μεταβατική οργάνω­ση αποτελεί τον αποφασιστι­κό κρίκο, την αφετηρία για τη διαμόρφωση του επαναστατι­κού υποκειμένου. Ωστόσο, δεν ταυτίζονται με αυτό. Χω­ρίς μια πορεία ευρύτερης πο­λιτικής κοινωνικής συσπείρω­σης που να προβάλλει τη λογι­κή του αντικαπιταλιστικού επαναστατικού δρόμου δεν υπάρχει καν διαδικασία συγ­κρότησης του πολιτικού υπο­κειμένου.

Πόσες προσπάθειες οργα­νώσεων που έχουν θεωρητικά αποδεχθεί την ανάγκη σύνδε­σης της τακτικής με τη στρατη­γική του κομμουνισμού γυρί­ζουν γύρω από το φανταστικό τους κόσμο με την αυταπάτη ότι αποτελούν την πολιτική πρωτοπορία; Αλλά και πόσες πλατιές πολιτικές και μαζικές συσπειρώσεις γύρω από μια φαινομενικά ή και κάποτε πραγματική-άμεση επαναστατική πολιτική ναυάγησαν, γιατί έλειπε η επαναστατική ορ­γάνωση, η σύνδεση με το στόχο του κομμου­νισμού;

Το ζητούμενο σήμερα για τους αγωνιστές της ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι να μην καταναλωθούν στην αναζήτηση του ανύπαρ­κτου παραδείσου, ενός κομματικού μηχανι­σμού που «λύνει» και «δένει» τα πάντα ή κά­ποιων μαγικών λύσεων στο ζήτημα της πολι­τικής, αλλά να συμβάλουν μέσα από τις διά­φορες διαδικασίες στη διαμόρφωση αυτού του επαναστατικού πολιτικού υποκείμενου με την πλατιά έννοια. Να συμβάλουν στο άνοιγμα δρόμων για τη συνολική ανάπτυξη του και όχι στον κατακερματισμό και την αφυδάτωση του.

Advertisements

About Η Κόκκινη Σημαία

στην υπόθεση του νέου κομμουνιστικού προγράμματος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: