RSS Feed

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ

 Η ΠΙΟ ΓΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ

των Α. Αναγνωστάκη – Δ. Τζουραμάνη

εφημερίδα ΠΡΙΝ, 9/01/2000

9 Οκτώβρη 1917. Πετρούπολη. Με ψήφους 10 υπέρ (Λένιν, Τρότσκυ, Στάλιν, Σβερντλώφ, Ονρίτσκι, Ντερζίνσκν. Κολλοντάι, Μπονμπνώφ,

Σοκολνίκωφ, Λομώφ) και 2 κατά (Κάμενεφ, Ζηνόβιεφ) η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος των μπολσεβίκων αποφάσισε να προετοιμαστεί το κόμμα για την ένοπλη εξέγερση και να οριστεί -για πρώτη φορά- ένα Πολιτικό Γραφείο. Στο πρώτο αυτό Πολιτικό Γραφείο μετείχαν εννέα μέλη, ανάμεσα στα οποία και οι όνο που είχαν διαφωνήσει στην κρίσιμη αυτή απόφαση (Ζηνόβιεφ και Κάμενεφ).

Δυο μέρες αργότερα, στις 11 Οκτώβρη, οι Κάμενεφ και Ζηνόβιεφ κυκλοφόρησαν σε όλες τις οργανώσεις των μπολσεβίκων ένα γράμμα με το οποίο καταδίκαζαν την απόφαση για ένοπλη εξέγερση. 18 Οκτώβρη του 1917 ο Κάμενεφ δημοσίευσε σε μια μη κομματική εφημερίδα της Αριστεράς τις απόψεις του (στη Νovaya Zhizn) και την ίδια μέρα ο Ζηνόβιεφ έγραφε με το ίδιο πνεύμα στην κομματική εφημερίδα Rabochii Put. Στις 20 Οκτώβρη συνεδριάζει η Κεντρική Επιτροπή. Απορρίπτει την πρόταση τον Λένιν για διαγραφή των όνο από το κόμμα και κάνει αποδεκτή την παραίτηση του Κάμενεφ από την Κεντρική Επιτροπή με ψήφους 5-3.

Στις 24 Οκτώβρη, παραμονή της επανάστασης, παραμονή της πράξης και της υλοποίησης της απόφασης, οι Κάμενεφ και Ζηνόβιεφ έπαιρναν ξανά τη θέση τους στην έναρξη της επανάστασης. Την ώρα της πράξης ήταν παρόντες, έχοντας αναλάβει συγκεκριμένες υποχρεώσεις. Ο Κάμενεφ μάλιστα, είχε ξαναπάρει τη θέση τον στην Κεντρική Επιτροπή.

Ανοικτός διάλογος με εσωκομματικές εκδόσεις, δημοσιεύσεις σε κομματικές και μη εφημερίδες και άλλα έντυπα, ψηφοφορίες, ανάληψη συγκεκριμένων υποχρεώσεων παράλληλα με τα δικαιώματα, δημιουργική ενιαία παρουσία και δράση στην ώρα της πράξης, συνθέτουν την εσωκομματική λειτουργία στην πιο γόνιμη και αποτελεσματική περίοδο του κομμουνιστικού κινήματος.

Σε αυτήν τη λειτουργία προτείνουν οι γράφοντες να επιστρέψουμε. Γιατί απλά δεν έχει υπάρξει άλλη ουσιαστικότερη, πιο ελεύθερη και πιο δημιουργική. Στο κάτω κάτω, ελευθερία είναι και η κατανόηση της αναγκαιότητας και επομένως η προσωρινή άρση βαθμών ελευθερίας που περικλείει η ίδια η αναγκαιότητα και η αντιμετώπιση της ώστε να αποκτήσει κάποτε η ανθρωπότητα τους όρους και τις προϋποθέσεις ουσιαστι­κής ελεύθερης ζωής. Δηλαδή, τότε που θα έχει μαραζώσει το κράτος, η πολιτική ως πράξη διαμεσολάβησης θα έχει καταργη­θεί, η κοινοκτημοσύνη θα κυριαρχεί «για να μην περιφράζει κανείς την καρδιά του όπως με συρματοπλέγματα και πανύψηλα τοιχία περιφράζει την ιδιοκτησία του», και οι ιστορικά διαμορφούμενες ανά­γκες του ανθρώπου-δημιουργού θα ικανοποιούνται χωρίς να βιάζεται το πεπερασμένο ανόργανο σώμα του ανθρώπου, η φύση…

Το κείμενο της απερχόμενης Πο­λιτικής Επιτροπής ενισχυμένο με την ανακλητότητα, τους περιοδικο­ύς ελέγχους και το αναγκαίο της ενιαίας δράσης την ώρα της πρά­ξης, επανέρχεται σε αυτήν τη λογι­κή, με την απάλειψη όμως στη σελί­δα 13 του: «Η δημοσιοποίηση δια­φορετικών απόψεων συζητιέται και δρομολογείται μέσω της οργάνω­σης».

Η επιβολή τελικά, ας πούμε μετά το 1924, ενός αυστηρά κυρίως ιε­ραρχικού και -κάτω από αυτήν την άκαμπτη αστική ιεραρχία- συγκε­ντρωτικού κομματικού μοντέλου δεν ήταν μόνο το αποτέλεσμα της αποδοχής του τεϊλορικού μοντέλου παραγωγής ως μοντέλο παραγωγής στην τότε ΕΣΣΔ. Ήταν και αποτέλεσμα της πρόωρης ήττας της Οκτω­βριανής επανάστασης και της αντίστροφης πορείας που οδηγούσε στο κλείσιμο του χά­σματος που αυτή άνοιξε ανάμεσα στις κοι­νωνίες του εμπορίου και του πρώτου πειρά­ματος δημιουργίας της νέας; σοσιαλιστικής κοινωνίας. Ήταν αίτιο και αποτέλεσμα μιας αλληλοτροφοδοτούμενης αλυσίδας ανάμεσα στο νέο διευθυντικό-εκμεταλλευτικό στρώμα που αποσπώνταν από την ερ­γατική τάξη και στη δημιουργία ιεραρχικών εξουσιαστικών μηχανισμών αυτόματης αναπαραγωγής και διατήρησης των νέων ιδιότυπων εκμεταλλευτικών σχέσεων. Ένας από αυτούς τους μηχανισμούς ήταν και η βαθμιαία μετάλλαξη με το κόμμα της Οκτωβριανής επανάστασης. Μετάλλα­ξη που έγινε με βίαιο τρόπο αφού, μετά το ’38, στις συνεδριάσεις του κόμματος των μπολσεβίκων δεν θα έλεγαν παρόν οι Κάμενεφ, Ράντεκ, Μπουχάριν, Ρυκώφ, Πακόφσκυ, Τόμσκυ… Όλα τα μέλη του Πολιτι­κού Γραφείου και η πλειοψηφία της Κε­ντρικής Επιτροπής επί Λένιν είχαν οδηγη­θεί σε αυτοκτονία ή είχαν τουφεκισθεί στις δίκες των δεκαέξι το ’36, στη δίκη των δε­καεπτά τον Ιούνη του ’37, στις δίκες των ει­κοσιένα το Μάρτη του ’38…

Δεν μπορεί επομένως, να έχει σχέση, και δεν έχει, το οργανωτικό μοντέλο που προτείνει η απερχόμενη Πολιτική Επιτροπή (με την αναγκαία κατά τη γνώμη μας απάλει­ψη) με το μεταλλαγμένο μοντέλο των κομ­μάτων της τρίτης Διεθνούς.

Ωστόσο, στην ώρα της πράξης και αφού έχουν προηγηθεί όλες σι συζητήσεις, ελεύ­θερες δημοσιεύσεις και ανταλλαγή γνωμών με τα πρωτοπόρα τμήματα της τάξης, το ενιαίο της δράσης είναι όρος ύπαρξης ενός επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματος. Πολύ περισσότερο τώρα, που ο βαθμός συ­γκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κε­φαλαίου απαιτεί και προϋποθέτει επανα­στατικά κόμματα μεγάλων ανατροπών, αποτελεσματικότητας, αντίστοιχης συγκέ­ντρωσης δυνάμεων, δηλαδή ιδεών, στόχων, μέσων και προοπτικών. Και ακόμα περισ­σότερο αφού τώρα, περισσότερο παρά ποτέ, η ίδια η εργατική τάξη μπορεί να παρά­γει τη δική της σύγχρονη εργατική θεωρία και ιδεολογία, με τους δικούς της οργανικο­ύς διανοούμενους που βρίσκονται στα σύγ­χρονα τμήματα των εργατών που απασχο­λούνται στους κλάδους αιχμής του ολοκλη­ρωτικού καπιταλισμού.

Εξάλλου το ίδιο το κίνημα, το οποίο στο όνομα της εργατικής δημοκρατίας αναγο­ρεύεται καμιά φορά ως ο τελικός κριτής της ορθότητας ή του λάθους μιας άποψης (και άρα σε αυτό να απευθύνεται τόσο η πλειο­ψηφία όσο και η μειοψηφία), δεν είναι ιδε­ατό και εξ ορισμού καθαρά επαναστατικό.

Την ώρα που αυτό εξελίσσεται, την ίδια ώρα αντιπαλεύουν η τάση χειραφέτησης από την αστική πολιτική και η τάση υπο­ταγής σε αυτήν, που συνυπάρχουν στον ίδιο ξεχωριστό αγωνιστή, στην ίδια την εργατική τάξη. Μόνο η πρωτοπορία επο­μένως της τάξης, μπορεί να κρίνει, ωσότου τελικά η ίδια η ιστορική πράξη να προσδιο­ρίσει το σφάλμα ή το ορθό για τις δυνάμεις της κοινωνικής ανατροπής και της κοινωνι­κής απελευθέρωσης.

Ενιαία δράση λοιπόν, σε ένα αντικαπιταλιστικό ενιαίο κίνημα πολλών συνιστωσών. Πολλών συνιστωσών μιας ενιαίας όμως συ­νισταμένης που θα οδηγεί σε ένα αντικαπιταλιστικό εργατικό κομμουνιστικό κίνημα. Πολύμορφο, ναι. Αλλά με προσανατολισμέ­νη στρατηγική κίνηση. Και όχι ένα άθροι­σμα πολυκινημάτων που θυμίζει την κίνηση

των μορίων ενός αερίου σε ένα κουτί, τα οποία κάνοντας άπειρες κινήσεις νομίζουν ότι κινούνται, ενώ στην ουσία παραμένουν ακίνητα στα στενά όρια ενός πακτωμένου δοχείου.

Το Νέο Αριστερό Ρεύμα κλείνει δέκα χρόνια από τη γέννηση του. Στη διαδρομή αυτή φαίνεται πως συνέβαλε όχι τόσο στη θεωρία αλλά κυρίως στην πράξη, μαζί με άλλες δυνάμεις, στη διατύπωση εργατικών αιτημάτων. Αιτημάτων όχι με βάση τη λογι­κή του τι μπορεί, με λίγη πίεση, να ικανο­ποιήσει η κυβέρνηση, αλλά με βάση τις ιστορικά διαμορφούμενες ανάγκες των ερ­γαζομένων. Στην ανάπτυξη αγώνων μέχρι τέλους και όχι αγώνων απλής διαμαρτυρί­ας. Όχι αγώνων μέχρι του ορίου εκείνου που μπορεί να μετατραπούν σε ψήφο για το κόμμα-θεό, το κόμμα υπερβατική έννοια.

Επανήλθε στο πιο ευμετάβλητο, στο παρελθόν, για να επανεκτιμήσει τη φύση των ιστορικά διαμορφούμενων κοινωνιών της Ανατολής, να σταθεί με μαρξιστικό τρόπο στην Οκτωβριανή επανάσταση και στο κομμουνιστικό κίνημα, όπως ο Μαρξ στη κομμούνα του Παρισιού που την ύμνησε και με αυστηρότη­τα την έκρινε.

Προσπάθησε να προσεγγίσει την εποχή μας με τις αναλύσεις του για τα πολυεθνικά πολυκλαδικά μονο­πώλια, το νέο στάδιο ανάπτυξης του καπιταλισμού και τι συνεπάγο­νται και προϋποθέτουν αυτά στη χά­ραξη μιας σύγχρονης εργατικής πο­λιτικής. Επανατοποθετεί τη θέση της ελληνικής αστικής τάξης στο παγκό­σμιο ιμπεριαλιστικό πλέγμα. Και θέτει το θέμα της εκ βάθους επαναδημιουργίας του συνδικαλιστικού και εργατικού κινήματος.

Επανατοποθετεί επίσης, το ζήτημα της σχέσης τακτικής-στρατηγικής και των μετα­βατικών ενδιάμεσων αιτημάτων. Στην ου­σία, επαναφέρει το θέμα μιας ανεξάρτητης από την αστική πολιτική κομμουνιστικής Αριστεράς και στην Ελλάδα.

Με τη στάση του αυτή έρχεται αντιμέ­τωπο επί της ουσίας με την αστική τάξη «που γερνά και σπέρνει την παρακμή». Έρχεται σε αντίθεση με τα κόμματα και συλλογικότητες της τρίτης Διεθνούς των οποίων ο κοινωνικά απελευθερωτικός λό­γος και ρόλος είχε κλείσει από καιρό. Στην ουσία, έρχεται σε αντίθεση με πα­γιωμένες αντιλήψεις χρόνων που έσπειρε η παλιά Αριστερά στην ελληνική κοινω­νία. Και αυτός είναι ένας από τους λό­γους αποχώρησης από το ΝΑΡ συντρό­φων που έφυγαν μαζί μας από το ΚΚΕ. Το ΝΑΡ πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα σε μια εξαιρετικά, μάλιστα, δύσκολη εποχή. Από την άποψη αυτή, αυτά που έχει κά­νει δεν είναι λίγα. Όμως, από τη σκοπιά των στόχων και του αναγκαίου της δη­μιουργίας ενός υπαρκτού αντικαπιταλιστικού πόλου στον ελλαδικό χώρο, ό,τι έγινε είναι απελπιστικά λίγο. Ωστόσο, οι όροι και οι προϋποθέσεις που υπάρχουν είναι παρό­ντες. Και το κυριότερο μπορούν να διευρυνθούν….

Advertisements

About Η Κόκκινη Σημαία

στην υπόθεση του νέου κομμουνιστικού προγράμματος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: