RSS Feed

ΝΑΡ: 10 ΧΡΟΝΙΑ-ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΚΚΙΝΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ

του Κώστα Τζιαντζή

 5/12/1999, εφημερίδα ΠΡΙΝ

ΜΕ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΤΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΠΕΙ ΕΝΑ ΤΕΡΜΑ ΣΤΗ «ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ» ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

Στη διάρκεια μιας κοσμογονικής και ταυτόχρονα αφάνταστα δύσκολης δεκαετίας, το ΝΑΡ, όπως το γνωρίσαμε, διέγραψε μια καινοτόμα πορεία με πρωτοποριακή προσφορά, αλλά και αναπαραγόμενες αντιφάσεις, και τώρα κλείνει τον κύκλο τον. Μέσα από τις συλλογικές κατακτήσεις του, αλλά και μέσα από τις χαρακτηριστικές αντινο­μίες του, μπορεί και πρέπει να γεννηθεί ένα νέο ΝΑΡ.

Με αφετηρία τη συνδιάσκεψη, μπορεί και πρέπει να οικοδομηθεί μια ευρύτερη εργατική κομμουνιστική οργάνω­ση, που θα βάλει τέρμα στην κυρίαρχη θεωρητικοπολιτική και οργανωτική ρευστότητα και στην παρατραβηγμένη «μεταβατικότητα» της πρώτης περίοδοι». Μόνο έτσι θα ανοίξει ο δρόμος στην πιο συνειδητή προσπάθεια για τη διαρκή ανάπτυξη των συλλογικών επαναστατικών ιδεών και πρακτικών και της επαναστατικής δημοκρατίας, ε­νός κόκκινου κόμματος της εποχής μας. 

Η δυνατότητα για να μπει τέρ­μα στο θεωρητικό και οργανωτι­κό φιλελευθερισμό που ακρωτη­ριάζει τις καινοτόμες κατακτή­σεις του ΝΑΡ, προκύπτει πρώτα απ’ όλα από την αντίστοιχη επιτα­κτική απαίτηση και κριτική πα­ρέμβαση της συντριπτικής πλειο­ψηφίας των μελών και φίλων του ΝΑΡ και της ν. Κ.Α.

Η δυνατότητα αυτή στηρίζεται κυρίως στα αναδυόμενα, μέσα α­πό συμπληγάδες, πρωτοποριακά χαρακτηριστικά της φυσιογνω­μίας του ΝΑΡ. Στηρίζεται στην ε­παναστατική πλευρά της δεκά­χρονης δράσης του, στην προ­γραμματική πολιτική και πρακτι­κή της δυναμική. Με αυτήν την έννοια, το ΝΑΡ έχει συμβάλει βα­θύτερα, από κάθε άλλο αντίστοι­χο εγχείρημα, στην προώθηση μιας νέας κομμουνιστικής πρότα­σης, αλλά και μιας ευρύτερης με­τωπικής πολιτικής, που μπορεί να εκφράσει τη σύγχρονη εργατική χειραφέτηση και κάθε παλιά ή νε­ότερη επαναστατική κριτική και πρακτική, από τη σκοπιά μιας ε­πιτακτικής τομής μέσα στην ανα­ντικατάστατη Επαναστατική συνέχεια του μαρξιστικού κινήματος.

Η επαγγελία και, η επίμονη υ­περάσπιση μιας τέτοιας ιστορικής στρατηγικής αποτελεί το θεμέλιο λίθο, το πολύτιμο λάβαρο και το πιο κρίσιμο μέτωπο της φυσιο­γνωμίας του ΝΑΡ. Γιατί αυτή η φυσιογνωμία αρνείται και υπερ­βαίνει με καινοτόμο τρόπο και τα τρία βασικά ρεύματα του υποταγ­μένου αριστερού κινήματος, που ανακυκλώνουν, προσωρινά σήμε­ρα, την εργατική διαμαρτυρία και αναζήτηση.

Από τη μία, υπερβαίνει όλους αυτούς που επιμένουν (όπως κυ­ρίως το ΚΚΕ) να τοποθετούν σαν θεμέλιο της «νέας» κομμουνιστι­κής πρότασης την επιστροφή «λί­γο πριν το ’56» προσθέτοντας, πού και πού, μεγαλύτερες ή μι­κρότερες δόσεις εθνικού, νεοσοβιετικού ή κινεζικού εκσυγχρονι­σμού.

Από την άλλη, αυτή η φυσιο­γνωμία υπερβαίνει το δογματικά καρφωμένο στη δεκαετία του ’60 ουράνιο τόξο της ευρωαριστεράς, ξεκινώντας από τον επίσημο ο­πορτουνισμό ως τις πολλαπλές εκδοχές του κινηματικού και πο­λιτικού αριστερού γιεγιεδισμού.

Τέλος, υπερβαίνει τις ποίκιλ­λες αναβιώσεις του πανάρχαιου αναρχισμού της ατομικής αμφι­σβήτησης και βίας, την ακάθεκτη αναρχοαυτονομία του χώρου ή του θεάματος και τους όποιους παράπλευρους συμμάχους των κάθε λογής μη (και χωρίς μη) κυ­βερνητικών οργανώσεων. Ταυτό­χρονα όμως, αυτή η φυσιογνωμία υπερβαίνει και όλους όσους δεν κατανοούν πλήρως ότι και η πιο πιστή ερμηνεία της επαναστατι­κής παράδοσης δεν είναι επαρ­κής για την αλλαγή της σημερινής πραγματικότητας. Αλλά ότι αντί­θετα, χρειάζεται κυρίως το καινο­τόμο πνεύμα της και η εκ νέου κριτική ανάγνωση της με βάση τις σύγχρονες επαναστατικές δυνα­τότητες.

Η προγραμματική και οργανω­τική ολοκλήρωση της φυσιογνω­μίας του ΝΑΡ προκύπτει επομέ­νως, μέσα από τις ίδιες τις απαι­τήσεις του κινήματος της εποχής για το ξεπέρασμα της μακρόχρο­νης ομηρίας της εργατικής χειρα­φέτησης. Αυτή η δυνατότητα προ­κύπτει σήμερα, με ιδιαίτερα έντο­νο τρόπο, και μέσα από την ωρί­μανση των ίδιων των αντιφάσεων του ΝΑΡ. Προκύπτει από τη βα­θύτερη κατανόηση αυτών των α­ντιφάσεων από όλες τις δυνάμεις του. Προκύπτει μέσα από την α­ντικειμενική όξυνση της αντίθε­σης ανάμεσα στα κομμουνιστικά χαρακτηριστικά του ΝΑΡ, που προωθούν μια συνολική προγραμ­ματική φυσιογνωμία και την ενό­τητα δράσης, και σε εκείνες τις πλευρές του που το καθηλώνουν σε μια συμβατική συμπαράταξη και λειτουργία, με βάση το άγχος της κινηματικής και πολιτικής συ­γκυρίας, το ατομικοκεντρικό καθοδηγητιλίκι και τους ποικίλους υποκειμενικούς και νυσταλέους ρυθμούς, στη θεωρητική αναζήτη­ση, στην προγραμματική και πολι­τική ομογενοποίηση και στην ενι­αία δράση.

Το αμήχανο, ομιχλώδες, όσο και έντονο κλίμα αντιπαράθεσης μετά το 1ο συνέδριο του ΝΑΡ, κυ­ρίως γύρω από το ζήτημα της ενό­τητας δράσης, αλλά και το συν­δυασμό της πολιτικής με τη στρα­τηγική, εκφράζει με ιδιόμορφο τρόπο και μια διαδικασία «ανά­πτυξης» για τη λύση αυτών των βασικών αντιφάσεων του ΝΑΡ. Εκφράζει, από τη μια πλευρά, την επιτακτικότητα του κομμουνιστι­κού μετασχηματισμού του ΝΑΡ και, από την άλλη, την αντίσταση και τον εκνευρισμό όλων των αυ­θόρμητων και ημισυνειδητών τά­σεων που προωθούν ουσιαστικά, μέσα από ποικίλους οραματι­σμούς, την παγίωση όλων των πα­λιών αντιφάσεων. Αλλά στη σημε­ρινή καμπή, η ουσιαστική διατή­ρηση της παλιάς κατάστασης του ΝΑΡ και η αντίστοιχη διεκδίκηση της διαχείρισης και της ιδιοκτη­σίας της, ισοδυναμεί με τη βαθύ­τερη εξουδετέρωση της προοπτι­κής του συνολικού μας εγχειρή­ματος. Αυτές οι παλιές αντιφά­σεις, για ένα ανεπίτρεπτα μεγάλο διάστημα, μετατρέπουν το ΝΑΡ σε ένα ιδιόμορφο αντικαπιταλιστικό μέτωπο κοινής σχετικά δρά­σης και αναζήτησης, όπου δια­σταυρώνονται και αναμετριού­νται και οι επιδράσεις από τις αυ­θόρμητες αντικαπιταλιστικές (και μη) ιάσεις των εργαζομένων και της νεολαίας, αλλά και οι επιδρά­σεις από τα κομμουνιστικά χαρα­κτηριστικά της οργάνωσης. Έτσι στριμώχνουμε και τις τρεις πλευ­ρές του επαναστατικού υποκειμέ­νου στη διαδικασία του ενός. Που να τρέχει κανείς;

Αυτή η αντιφατική πραγματι­κότητα εκφράστηκε και στο 1ο Συνέδριο του ΝΑΡ, κυρίως στο στρατηγικής σημασίας οργανωτι­κό ζήτημα. Το συνέδριο ανέδειξε μια σειρά πιο ολοκληρωμένων . προγραμματικών χαρακτηριστι­κών του ΝΑΡ, που η βαθύτερη λο­γική τους απαιτεί την κοινή του­λάχιστον επιδίωξη για τη συλλο­γική και δημοκρατική κατάκτηση μιας ενιαίας τελικά επαναστατι­κής, στρατηγικής και πολιτικής α­ντίληψης και ενότητας δράσης. Απαιτεί τον πολιτισμό της κομ­μουνιστικής οργάνωσης πάνω α­πό την κουλτούρα της «πολιτικής συλλογικότητας». Απέναντι σε αυτήν τη βαθύτερη ουσία και λο­γική του Συνεδρίου και όχι πάνω στη μία ή την άλλη πλευρά των ε­πεξεργασιών του, εκδηλώθηκε μια αντιφατική διαδικασία κατο­χύρωσης της παλιάς κατάστασης. Εκδηλώθηκε η τάση κυριαρχίας του επιλεκτικού, του επιμέρους, του συγκυριακού, πάνω στο πολι­τικά συνολικό, το ενιαίο και το στρατηγικό.

Αυτό το προπατορικό αμάρτη­μα σφραγίζει το ΝΑΡ από την ε­ποχή της αριστερής αντιπολίτευ­σης και της διάσπασης στο ΚΚΕ (Είναι χαρακτηριστικό μεταξύ άλλων, χωρίς να είναι και το βα­σικό, το γεγονός ότι δεν δώσαμε τελικά κομμουνιστικό τίτλο στην οργάνωση μας). Αυτή η κατάστα­ση ανατροφοδοτείται στη διάρ­κεια της δεκάχρονης πορείας από τους σκληρούς ταξικούς συσχετι­σμούς αλλά και τα βασικά ελλείμ­ματα που αφορούν την πολιτικοϊδεολογική και κοινωνική μας προέλευση και συγκρότηση και την ανεπάρκεια των διεθνικών δεσμών μας. Αλλά κυρίως, αυτή η βασική αδυναμία του ΝΑΡ καθο­ρίζεται από τις υποκειμενικές ε­πιλογές μας, που υποβαθμίζουν την πρωταρχικότητα της κομμου­νιστικής οργάνωσης και ιδιαίτερα της θεωρητικής και οργανωτικής πολιτικής της. Σε όλες τις φάσεις, η αντιπαράθεση γύρω από αυτές τις κρίσιμες επιλογές διαπερνά α­ντικειμενικά όλη την οργάνωση και, με ιδιαίτερο κάθε φορά τρό­πο, διασχίζει και διαχωρίζει τον καθοδηγητικό και το λεγόμενο «ι­στορικό» πυρήνα. Και από μια ά­ποψη, σε συνθήκες ακαταστάλακτης και αντιφατικής κομμουνι­στικής φυσιογνωμίας, και επόμε­να έλλειψης δημοκρατικής λει­τουργίας της οργάνωσης, ο καθο­δηγητικός αυτός πυρήνας εκφρά­ζει και συγκεκριμενοποιεί αυτήν την αντιπαράθεση με σχετικά πιο συνειδητό τρόπο. Σε αυτό το ση­μείο κυρίως, εντοπίζονται οι δι­πλά αποφασιστικές και βαθύτε­ρες ευθύνες αυτού του πυρήνα για κάθε φάση της δεκάχρονης μέχρι τώρα πορείας του ΝΑΡ και ιδιαίτερα για τη σημερινή κρίσιμη καμπή. Σε αυτά τα πλαίσια βρί­σκονται και οι πρωταρχικές ευθύ­νες του υπογράφοντος.

Η συνειδητοποίηση της κατά­στασης και των ευθυνών όλων μας και η βαθιά και ουσιαστική ε­νίσχυση της ενότητας μας είναι α­ναγκαία και επιτακτική προϋπό­θεση για να μπορέσουν τα μέλη του ΝΑΡ να ανταποκριθούν στους άμεσους σκληρούς αγώνες που έ­χουμε μπροστά μας, αλλά και στις βαθύτερες επαναστατικές δυνα­τότητες της νέας φάσης.

Μήπως αυτό δεν είναι άλλω­στε, και το κεντρικό πρόβλημα του συνδυασμού της στρατηγικής με την τακτική; Αλλά γι αυτό το ζήτημα είναι απαραίτητο να ανα­φερθούμε σε επόμενο σημείωμα.

Advertisements

About Η Κόκκινη Σημαία

στην υπόθεση του νέου κομμουνιστικού προγράμματος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: