RSS Feed

Ο ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ ΣΗΜΕΡΑ

του Κώστα Μάρκου

28/11/1999, εφημερίδα ΠΡΙΝ

 Ο ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ ΣΗΜΕΡΑ

 Η ΘΕΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΒΙΑΣ

Τα πρόσφατα γεγονότα κατά τη διάρκεια της επίσκε­ψης Κλίντον άνοιξαν ξανά τη συζήτηση για την πρακτική των αυτοαποκαλουμένων «α­ναρχικών ομάδων». Μετά την πενταετία ’78-’84, όταν το ρεύμα της αναρχοαυτονομίας μεσουρανούσε στα ελληνικά πανεπιστήμια, η αναρχία επα­νεμφανίστηκε στο προσκήνιο στις αρχές της δεκαετίας του ’90, με αποκορύφωμα την κα­τάληψη του Πολυτεχνείου το 1995. Η βαθιά και δομική κρί­ση του σύγχρονου καπιταλι­σμού οδηγεί σε μια ραγδαία καταστροφή και προλεταριο­ποίηση μικροαστικών στρω­μάτων. Από κοινωνική άπο­ψη, αυτά τα στρώματα ανή­κουν πλέον στη μισθωτή ερ­γασία, από ιδεολογική άποψη κουβαλούν όλο το μικροαστισμό της παλιάς τους κοινωνικής θέσης. Ταυτόχρονα, το σύστημα οδηγεί κομμάτια της εργατικής νεολαίας στον κοι­νωνικό αποκλεισμό, πράγμα που επιδρά αντιφατικά: μίσος κατά του συστήματος, διάθε­ση για σύγκρουση, αλλά και περιορισμένοι κοινωνικοπο­λιτικοί ορίζοντες. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και αρ­χές του ’90, ολόκληρο το ερ­γατικό κίνημα εισέρχεται σε μια βαθιά κρίση. Από την κρί­ση αυτή δεν ξέφυγε κανένα α­πό τα ιστορικά ιδεολογικοπο­λιτικά ρεύματα, ούτε και ο αναρχισμός. Η επανεμφάνιση του το ’95, συνδέεται με μια ι­διόμορφη και καταστρεπτική αποϊδεολογικοποίηση και α-ποπολιτικοποίηση. Και κυ­ριαρχείται πλήρως, από ένα ρεύμα που χαρακτηρίζεται α­πό μια απόλυτα εχθρική στά­ση σε κάθε κινηματική δράση, αποποιούμενο ακόμα και την παράδοση του αναρχοσυνδικαλισμού, δεύτερον, από μια πλήρη άρνηση πολιτικών στό­χων και τρίτον, από μια απέ­χθεια σε κάθε θεωρητική α­ναζήτηση. Φυσικά, δεν εννοούμε εκείνους τους χώρους των αναρχικών, που προσπα­θούν να αντισταθούν σε αυτά τα χαρακτηριστικά σήψης, με τους οποίους υπάρχουν του­λάχιστον περιθώρια αξιοπρε­πούς και έντιμης πολιτικής και θεωρητικής αντιπαράθε­σης. Όμως, το ηγεμονικό στίγμα του αναρχικού χώρου στην Ελλάδα σήμερα, το δί­νουν εκείνες οι ομάδες που πρωτοστατούν στην επεισοδιομανία, την ατομική τρομο­κρατία του θεάματος και την αστική βία κατά του κινήμα­τος. Στο όνομα της έκφρασης του αυθόρμητου μίσους της νεολαίας, αυτές οι ομάδες αρ­νούνται συνειδητά κάθε προ­σπάθεια συνειδητού αγώνα κατά του συστήματος, Στο ό­νομα της αντικρατικής πάλης αρνούνται πάθε πολιτική δρά­ση και από τα αιτήματα τους λείπει οποιαδήποτε αναφορά στην αντιδραστική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Στο όνομα της βίας των μαζών, αρνούνται τον πολιτικό στόχο της αντι-καπιταλιστικής επανάστασης και θεοποιούν την ατομική βία. Στην εποχή της κοινωνίας του θεάματος, μετατρέπουν την ατομική βία σε θέαμα, η οποία με τη σειρά της αξιο­ποιείται από το κράτος ενα­ντίον του κινήματος. Στο όνο­μα της πάλης κατά των συγκε­ντρωτικών κομμάτων της Αρι­στεράς δημιουργούν τις πιο «συνωμοτικές» και συγκε­ντρωτικές οργανώσεις. Αλλά, γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο γί­νονται διάτρητες από τους μη­χανισμούς του κράτους. Και στο όνομα της ιδεολογικής α­ντιπαράθεσης με το μαρξι­σμό, επιτίθενται με φασιστι­κές μεθόδους στα αριστερά κόμματα και οργανώσεις. Δεν είναι λοιπόν, καθόλου τυχαίες οι επιθέσεις με μολότωφ ενα­ντίον μελών του ΚΚΕ το ’96, εναντίον μελών του ΝΑΡ το ’97 και εναντίον της συγκέ­ντρωσης διαμαρτυρίας των φοιτητικών συλλόγων για την απόπειρα δολοφονίας κατά του Δ. Κουσουρή τον Ιούνη του ’98. Το ίδιο έγινε και κατά τη διάρκεια της επίθεσης των δυνάμεων καταστολής ενα­ντίον της συγκέντρωσης κατά του Κλίντον, όπου αυτές οι ο­μάδες επιτέθηκαν κατά αγω­νιστών του κινήματος, την ώ­ρα που τους κυνηγούσαν τα ΜΑΤ! Αναρχισμός στην ετικέτα, λοιπόν, και φασισμός στην πράξη, Πρόκειται για το ανώτατο στάδιο εκφυλισμού της αναρχικής θεωρίας και πρακτικής.

Οι ρίζες αυτής της πρακτικής βρίσκονται τελικά στην ί­δια την αναρχική θεωρία, στην αντιιστορική αντίληψη για το κράτος, στην αντιδιαλεκτική θεώρηση του κεφαλαιοκρατικού συστήματος και της ιστορίας, στη θεοποίηση του αυθόρμητου και της ατομικής τρομοκρατίας, στην άρνηση της συνειδητής, επαναστατι­κής πειθαρχίας, στην υποβάθ­μιση της πολιτικής πάλης εν γένει. Ο επαναστατικός μαρ­ξισμός πολέμησε αυτή τη θεω­ρία. Στην προηγουμένη εποχή του καπιταλισμού, ωστόσο, ο αναρχισμός είχε δυνάμει αντικαπιταλιστικά χαρακτηρι­στικά και εξέφρασε κομμάτια του εργατικού κινήματος. Στον ολοκληρωτικό καπιταλι­σμό, η «επιστροφή» του αναρχισμού συνδέεται αντικειμενι­κά και εν τη γενέσει της με στοιχεία παρακμής και κρίσης. Όσοι όμως, από τον ευ­ρύτερο αναρχικό και εξωκοι­νοβουλευτικό χώρο δεν συμ­φωνούν με αυτές τις πρακτι­κές, οφείλουν να τις καταδι­κάσουν ανοιχτά και κυρίως να μην παίζουν πάνω στις πλάτες του κινήματος. Και την επιρροή τους, ας την κατακτή­σουν με τις δικές τους πλάτες. Όσο για την αντικαπιταλιστική Αριστερά, αυτή ας μην ξε­χνά τη φράση του Λένιν: «Ο αναρχισμός ήταν συχνά ένα είδος τιμωρία για τα οπορτουνιστικά αμαρτήματα του ερ­γατικού κινήματος». Δεξιά και αριστερά «αμαρτήματα», θα προσθέταμε. Και ταυτό­χρονα, πιστεύουμε, ότι η δημι­ουργία ενός νέου απελευθε­ρωτικού και κομμουνιστικού προγράμματος, θα είναι έργο κυρίως, ενός αναγεννημένου, επαναστατικού μαρξισμού.

Advertisements

About Η Κόκκινη Σημαία

στην υπόθεση του νέου κομμουνιστικού προγράμματος

One response »

  1. Παράθεμα: για την σχέση κομμουνισμού- αναρχισμού » sufired

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: