RSS Feed

ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ

του Κώστα Τζιαντζή

 29/11/1998, εφημερίδα ΠΡΙΝ

ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ

Σ ε διεθνή κλίμακα και στη χώρα μας ξεχωρίζει ένα μικρό αλλά αι­σθητό, κρίσιμο τμήμα εργαζομέ­νων που κινείται στη συγκρότηση μιας νέας επαναστατικής Αριστε­ράς, έξω από το «περιθώριο» του συστή­ματος. Οι δυνάμεις αυτές δε βρίσκονται μόνο ή κυρίως στις όποιες πρωτοπορίες «επέζησαν» από τον κατακλυσμό που κα­ταπόντισε την Αριστερά. Δεν στηρίζονται μόνο ή κυρίως στις επαναστατικές επε­ξεργασίες και τις πρακτικές που αυτές οι πρωτοπορίες καλούνται να επαναδιαμορφώσουν. Οι δυνάμεις αυτές στηρίζονται στις νέες κοινωνικές πολιτικές τάσεις για την κατάργηση της αγοράς και της εκμε­τάλλευσης, που γεννιούνται στην καρδιά του συγχρόνου καπιταλισμού και αποτε­λούν «ισάριθμες νάρκες, ικανές να τον τινάξουν στον αέρα», όπως εί­πε ο ιδρυτής του «κόμματος» μας.

Στο προηγούμενο στάδιο του καπιταλισμού το κεφάλαιο έδινε στους εργαζόμενους «όλο και από λίγα», ώστε να παίρνει «όλο και περισσότερα» για τα δικά του κέρδη. Σήμερα, για να μπορεί να παίρνει όλο και περισσότερα, δε ζητάει πολλά αλλά «τα ζητάει όλα»·.

Αντίστοιχα, οι εργαζόμενοι για να επι­βιώνουν σύμφωνα με τις νέες στοιχειώ­δεις ανάγκες τους, δεν αρκεί μόνο να α­ντιστέκονται στο «να τα δώσουν όλα». Αλλά πρέπει να παίρνουν «έστω και λί­γα» από τα κέρδη.

Σήμερα, για να μπορεί να παίρνει όλο και περισσότερα , δε ζητάει πολλά αλλά «τα ζητάει όλα». Αντίστοιχα , οι εργαζόμενοι για να επιβιώνουν σύμφωνα με τις νέες στοιχειώδεις ανάγκες τους, δεν αρκεί μόνο να αντιστέκονται στο «να τα δώσουν όλα » . Αλλά πρέπει να παίρνουν «έστω και λίγα» από τα κέρδη. Η επιβίωση δεν είναι πλέον το αντίθετο του θανάτου, αλλά το αντίθετο της ζωής. Και η μάχη της σύγ­χρονης ζωής ολοένα θα απαιτεί είτε την πλήρη παράδοση των όπλων είτε τον επα­ναστατικό δρόμο. Αυτός ο επαναστατικός αγώνας θα ξεπηδάει κυρίως μέσα από τις σύγχρονες δυνάμεις χειραφέτησης της εργασίας και θα είναι ο μόνος ικανός να αναχαιτίσει την κυριαρχία της δεξιάς στροφής στην κοινωνία.

Η πολλαπλή διασταύρωση και ο αμοι­βαίος μετασχηματισμός αυτών των νέων δυνάμεων με όλους όσους επιμένουν στην επαναστατική «επαγγελία» θα έχει ως υ­πέρτατη αρχή τον καθοδηγητικό ρόλο των ίδιων των πρωτοπόρων εργατών και των αντικαπιταλιστικών τους συσπειρώσεων. θα συγκροτείται έτσι μια νέα ιστορική πολιτική πρωτοπορία μέσα από μια επί­μονη «εκστρατεία» οργάνωσης της κοινής αντικαπιταλιστικής κατεύθυνσης και δρά­σης τους. Ένα τέτοιο εγχείρημα έχει να αντιμετωπίσει, εκτός των άλλων, την τεράστια αναντιστοιχία ανάμεσα στις υπάρ­χουσες αντικαπιταλιστικές πρωτοπορίες και στις νέες ανάγκες της εργατικής χει­ραφέτησης. Αυτή η νέα ιστορική πολιτική πρωτοπορία δε θα διχάζεται ανάμεσα σε μια ανώτερη προγραμματική και οργανω­τική ζώνη για τους μυημένους και σε μια κατώτερη για τους νεοσύλλεκτους.

Θα προωθεί την αιρετότητα, τον άμε­σο έλεγχο, την ανακλητότητα και τον «ερ­γαζόμενο» χαρακτήρα των αντιπροσω­πευτικών της οργάνων, θα συγκροτείται έτσι ένα πανελλαδικό μαχόμενο επανα­στατικό «Κοινοβούλιο» των εργατικών α­ντιπροσώπων, όλων των τμημάτων του νέ­ου εργατικού κινήματος και της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Αυτό θα συντονί­ζει και θα αναπτύσσει τον επαναστατικό αγώνα ως άμεση «μικρογραφία» της επα­νάστασης, και θα διεκδικεί την ηγεμονία του «να τους πάρουμε από τα κέρδη» α­πέναντι στο «να μη μας τα πάρουν όλα». Έτσι θα είναι σε θέση να συνδέει την ε­παναστατική τακτική με τη στρατηγική, έ­χοντας ως κρίκος τη διαπάλη και τη σύ­γκλιση ανάμεσα στις δύο ζώνες του εργα­τικού αγώνα και όχι την «προσγείωση» και την υποταγή στην «άμεση πάλη» για τα στοιχειώδη και τα αυτονόητα. Με αυτό τον τρόπο, θα μπορεί να διαμορφώνει έ­να στρατηγικό πρόγραμμα επαναστατι­κής και κομμουνιστικής κατεύθυνσης για ολόκληρη την εποχή και την τάξη, ως βά­ση για την τακτική και τα συγκεκριμένα προγράμματα πάλης.

Θα επιβάλλει, με την αυτοτελή συγκρότηση και ανάπτυξη του, α­ντικαπιταλιστικές διαφοροποιή­σεις και δε θα περιμένει κυρίως α­πό τις όποιες διαφοροποιήσεις να προκύ­ψει η συγκρότηση και η ανάπτυξη του.

Σε αυτό το διαρκές επαναστατικό «Κοινοβούλιο» του εργατικού κινήματος, όλες οι κομμουνιστικές και πολιτικές πρωτοπορίες θα θέτουν σε δοκιμασία τη συμβολή τους για την επαναστατική ηγε­μονία και προοπτική. Κι αυτό με την προ­ϋπόθεση ότι θα υπερασπίζουν την ανε­ξαρτησία του, θα αναγνωρίζουν την καθοριστικότητα των συλλογικών αποφάσε­ων και πρακτικών, θα ενισχύουν την «πο­λιτική βαρύτητα» του μαζικού κινήματος και θα συμβάλλουν στην επαναθεμελίωοη ενός συνολικού πολιτισμού του επανα­στατικού αγώνα.

ΑΝΑΖΗΤΕΙΤΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Η «επανάκαμψη» της πολιτικής και η περιβόητη ευρωπαϊκή «αριστερή στροφή» αποτελούν χαρακτηριστικές συνέπειες της πρώτης μεγάλης κρίσης του σύγχρονου καπιταλισμού.

Έτσι ο Κέινς επιστρέφει αγνώριστος και με βαμμένο μαλλί στη Γερμανία, ενώ ο Φρίντμαν γιαουρτώνεται στην Αμερική και ο πολυεθνικός Μέρντοχ προβάλλει τις φωτογραφίες της νιότης του με φόντο τα λάβαρα του λενινισμού. Στο ίδιο ρεύμα σπεύδει και ο δικός μας ο Κύρκος, συμβουλεύοντας τους νέους από τις στήλες της Ελευθεροτυπίας να μελετούν τον Ιμπεριαλισμό, ενώ ο κος Τεγόπουλος της ίδιας εφημερίδας εισέρχεται στο χρηματιστήριο με το άκρως επίκαιρο σύνθημα «ανατρεπτικές ιδέες – μεγάλες επιτυχίες». Στο μεταξύ το ερώτημα παραμένει. Μπορεί να υπάρξει ουσιαστική εναλλακτική λύση απέναντι στο νεοφιλελευθερισμό στα πλαίσια του σημερινού καπιταλισμού ή τουλάχιστον μια ριζική στροφή στα πρότυπα του κράτους πρόνοιας της χρυσής εποχής;

Όσοι αναζητούν ένα δεύτερο ή τρίτο ή τρίτο και μισό δρόμο στα πλαίσια τον σύγχρονου σταδίου του καπιταλισμού, παραβλέπουν ότι η τάση για συνολική κοινωνική βαρβαρότητα που τον χαρακτηρίζει δεν είναι απλά μια πολιτική επιλογή των κυρίαρχων κύκλων ή κάποιο αυτόματο αποτέλεσμα των αρνητικών συσχετισμών. Η τάση για μια στροφή διαρκείας στη συνολική αντεπανάσταση σε βάρος της εργασίας αποτελεί την ουσιαστική, θεμελιώδη και αναγκαία πλευρά των κυρίαρχων χαρακτηριστικών της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας.

Αυτή η τάση φυσικά θα προωθείται μέσα από διαφορετικές πολιτικές, μέσα από διαφορετικές ιστορικές «τακτικές» ανάλογα με τις καμπές της ταξικής πάλης. Η ουσία όμως όλων αυτών, η «στρατηγική», θα παραμένει η ίδια και ασφαλώς θα «ξεγυμνώνεται» όλο και περισσότερο στη νέα εποχή.

Σήμερα οι κυρίαρχες δυνάμεις, ειδικά στην Ευρώπη, επιχειρούν να «τετραγωνίσουν τον κύκλο». Κινούνται ανάμεσα σε μια νέα ένταση της υπερεκμετάλλευσης και στην «κοινωνική αντιμετώπιση» της. Γνωρίζουν ότι η υπερεκμετάλλευση είναι παράγοντας ακόμα βαθύτερης κρίσης των κερδών αλλά και πολιτικής αφύπνισης των καταπιεζομένων. Λόγω αυτής της αντίφασης η επαναστατική διέξοδος προβάλλει ήδη στο βάθος.

Μήπως όμως μια τέτοια εκτίμηση υποτιμά αυτά τα πρώτα δραματικά συμπτώματα της αδυναμίας των «πάνω» να κυβερνάνε με τον «παλιό τρόπο»;

Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι, στο βαθμό που αυτές οι διαπιστώσεις οδηγούν το νέο εργατικό κίνημα να συγκροτείται κυρίως με βάση τις δυνάμεις των «κάτω» που τείνουν να μη θέλουν πλέον να κυβερνώνται «με τον παλιό τρόπο». Η πολύμορφη οργάνωση αυτών των δυνάμεων σε μια νέα εργατική, επαναστατική ανεξάρτητη, μετωπική και αυτοδιοικούμενη Αριστερά αποτελεί πλέον το μεγάλο ζητούμενο για το κομμουνιστικό εργατικό κίνημα και στη χώρα μας.

Advertisements

About Η Κόκκινη Σημαία

στην υπόθεση του νέου κομμουνιστικού προγράμματος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: