RSS Feed

ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΔΙΑΣΠΑΣΗ

του Κώστα Μάρκου

22/11/1998, εφημερίδα ΠΡΙΝ

Επανίδρυση: από την ενότητα στη διάσπαση

 Kαι να λοιπόν που ο αγώνας τώρα δικαιώνεται! Ο παλιός κομμουνιστής Μάσιμο  Αλέμα, πρωθυπουργός της χώρας με τις ευλογίες του Πά­πα, που του χάρισε ένα λεπτό στο Βατικανό, της Κονφιντούστρια, του Ανιέλι, όλων των σοβαρών ιτα­λικών ΜΜΕ και με την στήριξη του πιο βαθιά αντικομμουνιστή  πολιτικού όλης της Ευρώπης: του Φραντζέσκο Κοσίγκα! Ο κύριος αυτός δεν είναι άλλος από τον πληρωμένο πράκτορα της ΣΙΑ, αρ­χηγό της περίφημης παρακρατικής οργάνωσης Ξίφος, γνωστής με το ι­ταλικό όνομα Γκλάντιο, που χρη-ματοδοτούνταν κατευθείαν από τις αμερικανικές υπηρεσίες κατασκο­πείας με στόχο την αποτροπή του κομμουνιστικού κίνδυνου στην Ιταλία! Για τη δράση του τιμήθηκε για μερικά χρονάκια με το αξίωμα του προέδρου της Ιταλικής Δημο­κρατίας.

Και επειδή μερικοί καθυστερη­μένοι του ιταλικού κατεστημένου πάσης φύσεως κόντεψαν να πά­θουν έμφραγμα με την εκλογή ε­νός πρωθυπουργού, έστω και κατά φαντασία τους κομμουνιστή, έ­σπευσε ο ίδιος ο Κοσίγκα να τους καθησυχάσει: «Κανείς δεν μπορεί να πει ότι αυτή η κυβέρνηση είναι απειλή για τη δημοκρατία». Και πώς να είναι απειλή για την ιταλι­κή δημοκρατία της ΟΝΕ, όταν το μοναδικό πράγμα πάνω στο οποίο συγκροτείται αυτή η παρά φύσιν κυβέρνηση είναι το ιερό καθήκον της ψήφισης του προϋπολογισμού. Τουλάχιστον λένε τα πράγματα τώρα με το όνομα τους: καθαρός προϋπολογισμός και όχι καθαρά χέρια. Ευρώ και όχι κάθαρση. Η αποτυχία του Πρόντι να σχηματί­σει κυβέρνηση και η ανάθεση της εντολής στο Ντ’ Αλέμα, όμως, ση­μαίνει και μια μεγάλη στροφή στις επιλογές της ολιγαρχίας. Ο καθη­γητής από την Μπολόνια δίνει τη θέση του σε έναν επαγγελματία πολιτικό ή η πολιτική ξανακερδί­ζει την προτεραιότητα απέναντι στην οικονομία; Η Φράγκφουρτερ Αλγκεμάινε είναι αυτή που κάνει τον παραλληλισμό με την νίκη του Λαφοντέν επί του Σρέντερ στη σύνθεση και το πρόγραμμα της γερμανικής κυβέρνησης και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Στην Ιταλία, εκεί από όπου ξεκίνησε το πείραμα με τους τεχνοκράτες στη θέση των πολιτικών, εκεί αρχίζει να ξηλώνεται παραχωρώντας τη θέση του σε μια πιο πολιτική δια­χείριση της κρίσης αλλά και της κρίσιμης επόμενης πενταετίας.

Ουσιαστικά πρόκειται για μια νέα σχέση πολιτικής διαχείρισης και οικονομίας πάντα στη βάση της κυριαρχίας της δεύτερης. Ο προϋπολογισμός Πρόντι αποτελεί ολόκληρο το πρόγραμμα της κυ­βέρνησης, ο άνθρωπος των βιομη­χάνων και της Ευρωπαϊκής Ένω­σης Τσιάμπι αποτελεί εγγύηση ως υπουργός Οικονομικών και ο Ντ’ Αλέμα το πνεύμα της αριστερό­στροφης πολιτικής ενσωμάτωσης των μαζών. Η πολιτική ξαναγυρί­ζει, αλλά ξεδοντιασμένη και υπό ε­πιτήρηση.

Η ιταλική αστική τάξη, αυτή τη φορά, θεώρησε ότι αρκετά χρησι­μοποίησε την ενωμένη Επανίδρυ­ση για τα σχέδια της. Αφού πέρα­σε τον πιο σκληρό προϋπολογισμό του ’98 με τους ψήφους της, αφού πέτυχε τον στόχο της εισόδου στο κλαμπ των ισχυρών με τις λιγότε­ρες δυνατές αντιδράσεις, έβαλε μπροστά το σχέδιο της διάσπασης της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, χρησιμοποιώντας τον Αρμάντο Κοσοΰτα σαν πολιορκητικό κριό. Το ιταλικό κομμουνιστικό κίνημα πληρώνει τώρα με τον πιο ακριβό τρόπο όλη την ιστορία πολιτικών συμβιβασμών της τελευταίας πενταετίας.

Η πολύμορφη συμμετοχή της Επανίδρυσης πρώτα από όλα στις τοπικές κυβερνήσεις και στις περι­φερειακές διοικήσεις δημιούργησε έναν ολόκληρο στρατό υπαλλήλων του κράτους, που δεν δίστασαν ού­τε στιγμή να πάνε με τον Κοσούτα, προδίδοντας βέβαια χωρίς έλεος την υπόθεση της επανίδρυσης του κομμουνισμού. Αυτό είναι ένα τραγικό συμπέρασμα για όλους αυτούς που στην χώρα μας τα δίνουν όλα για ένα δήμο, για μια νομαρχία με την αυταπάτη της λαϊκής αυτοδιοί­κησης.

Δήμαρχοι και βουλευτές και ο­λόκληρος ο μηχανισμός τους είναι πρώτα από όλα η βάση του νέου Κόμματος του Κοσοΰτα, που πήρε τον τίτλο του παλιού ΙΚΚ με την ά­δεια του Ντ’ Αλέμα και στηρίχθη­κε από όλους τους κΰκλους του κα­τεστημένου, για να συσπειρώσει τελικά το αξιοθρήνητο νούμερο των 3.500 μελών από τα 108.000 της Επανίδρυσης. Αλλά πέρα από τους αριθμούς, το πιο σημαντικό είναι, όπως πολύ καλά γνωρίζουμε από τη δική μας πρόσφατη εμπει­ρία, το πολιτικό κόστος της διά­σπασης. Διότι δεν αφήνει φυσικά καθόλου ανέγγιχτη την Επανίδρυ­ση το γεγονός ότι μέχρι τώρα ακο­λουθούσε ουσιαστικά την πολιτική Κοσοΰτα, στηρίζοντας την κυβέρ­νηση Πρόντι εδώ και δυόμισι, χρό­νια. Αυτό σημαίνει ευνουχισμό του εργατικού κινήματος, όπου τα χι­λιάδες συνδικαλιστικά στελέχη του κόμματος υποτάσσονταν στην κυ­ρίαρχη γραμμή των ηγεσιών, οι ο­ποίες, σύσσωμες σχεδόν, τάχθη­καν υπέρ της κυβέρνησης Ντ’ Αλέ­μα και κατά του Μπερτινότι, υπέρ της ΟΝΕ και του ευρώ και κατά α­κόμη και των άμεσων συμφερό­ντων της τάξης τους.

Η Επανίδρυση αποτέλεσε ένα πείραμα πανευρωπαϊκών διαστά­σεων μετά την κατάρρευση των παλιών κομμουνιστικών κομμάτων και γέννησε ελπίδες αλλά και αυ­ταπάτες ακόμη και στην ριζοσπα­στική Αριστερά. Ήταν ουσιαστικά μια ένωση όλων των τάσεων του συγχρόνου ιταλικού εργατικού κι­νήματος, οι οποίες με διαφορετικό τρόπο εμφανίζονται σε όλες σχε­δόν τις ευρωπαϊκές χώρες. Παλιοί σταλινικοί όπως, αυτοί του Κοσοΰ­τα, αριστεροί ανανεωτές  και «κι­νηματικοί» όπως ο Μπερτινότι, τροτσκιστές όλων των τάσεων ό­πως της Προπόστα και του Μάιο-τάν, αριστεροί της παλιάς εργατι­κής γραφειοκρατίας, μαχητικοί α­γωνιστές της εργατικής βάσης ό­πως αυτοί των Κόμπας, εκπρόσω­ποι των διαφόρων οργανώσεων ακτιβισμού και κινηματισμοΰ. Όλοι μαζί με την διακηρυγμένη πρόθε­ση να δημιουργήσουν κάτι καινούριο, την επανίδρυση. Όμως ό­χι μόνο δεν ήρθε το καινούργιο, αλλά παρουσιάστηκαν αναπαλαι­ωμένες όλες οι παλιές αμαρτίες. Για να κυριαρχήσει τελικά η γραμ­μή του κυβερνητισμού, ενσαρκω­μένη στο πρόσωπο των Κοσοΰτα και Μπερτινότι. Διότι δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αυταπάτη για τον Φάουστ Μπερτινότι. Ο γραμ­ματέας της Επανίδρυσης δεν επε­δίωξε ποτέ την ρήξη με την κυβέρ­νηση Πρόντι! Υποστήριζε πάντα μια επί της ουσίας νεοκεϋνσιανή-προοδευτική πολιτική.

Η πτώση της κυβέρνησης Πρό­ντι ήταν αποτέλεσμα του συνδυα­σμού της λαϊκής πίεσης που εκ­φράστηκε πολύ καθαρά μέσα στην Επανίδρυση και της απόφασης της ιταλικής ολιγαρχίας να τελειώνει με τις ταλαντεύσεις αυτού του κόμ­ματος, που δυσκόλευαν το έργο της. Η εργατική λαϊκή βάση ήταν αυτή που ανάγκαζε τον Μπερτινό­τι να κάνει τους απίστευτους ακρο­βατισμούς του και επέβαλε την πο­λιτική ρήξη. Είναι εντυπωσιακή α­πό αυτή την άποψη, η πρωτοφανής στήριξη έστω κι αυτής της μισής ρήξης του Μπερτινότι από τα μέλη και τους οπαδούς του κόμματος αλλά και από ευρύτερα εργατικά στρώματα, όπως απέδειξαν και ό­λα τα γκάλοπ. Η Επανίδρυση όχι μόνο δεν έχασε σε μέλη από την διάσπαση, αλλά κέρδισε μέσα σε μια εβδομάδα 7.000 νέα! Η δε συ­γκέντρωση της Ρώμης το προηγού­μενο Σάββατο ήταν συγκλονιστι­κή: 200.000 άνθρωποι ταξίδεψαν με 656 πούλμαν, 5 πλοία και 2 τρέ­να και γέμισαν την Πιάτσα Ναβόνα. Απόδειξη του τι μπορεί να συ­γκινήσει και να συσπειρώσει την εργατική τάξη.

Η Επανίδρυση όμως ακόμα και σήμερα χωρίς τον Κοσούτα, δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο αίτη­μα ενός νέου, αναγεννημένου ερ­γατικού κινήματος. Όμως η πιο ρι­ζοσπαστική τάση της εργατικής τά­ξης στην Ιταλία, όπως και ‘δω μέσω των δημοτικών εκλογών, έκανε αι­σθητή την παρουσία της και έστει­λε το δικό της μήνυμα. Από τα γε­γονότα της γειτονικής χώρας απο­δείχτηκε με δραματικό τρόπο ότι η ένωση χωρίς αρχές και χωρίς επα­ναστατικό πρόγραμμα δεν είναι α­ναγκαίος όρος για την Επανίδρυ­ση. Αλλά ακριβώς το αντίθετο. Τι ακόμα θα χρειαστεί να πληρώσου­με άραγε για να μάθουμε το μάθη­μα μας;

Advertisements

About Η Κόκκινη Σημαία

στην υπόθεση του νέου κομμουνιστικού προγράμματος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: