RSS Feed

ΕΑΜ: Η ΑΓΝΟΗΜΕΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

30/10/1994, εφημερίδα ΠΡΙΝ

ΜΙΣΟΣ ΑΙΩΝΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Στο καθιερωμένο εορτολόγιο της Αριστεράς, επέτειοι σαν την 28η Οκτωβρίου και την 23η Φεβρουαρίου (ίδρυση της ΕΠΟΝ) ήταν σχεδόν πάντα συ­νώνυμα της ρουτίνας. Άνευρες, άμαζες εκδηλώσεις για να βγει η υπο­χρέωση – κι αυτό ήταν όλο. Περίερ­γο φαινόμενο, αλήθεια, αυτή η επί­μονη ψυχρότητα του κόσμου της Αρι­στεράς (και ιδίως της νεολαίας της) απέναντι στους γιορτασμούς της ΕΑΜικής εποποιίας, που ανέβασε το ΚΚΕ στο απόγειο της δόξας του, χαρίζοντας του τη μεγάλη πλειοψη­φία του ελληνικού λαού.

Έφταιγαν μήπως οι αναπότρε­πτοι συνειρμοί για την τραγική πο­ρεία από το θρίαμβο στην ήττα, από το μαζικό ηρωισμό στα εγκληματικά λάθη, από την κυβέρνηση του βου­νού στη Βάρκιζα; Αναμφίβολα ναι, αλλά όχι μόνο. Ήταν και οι ίδιες οι μετεμφυλιακές ηγεσίες της Αριστε­ράς, που συνέβαλαν, μισοσυνειδητά – μισοασυνείδητα, στην απονεύρωση της ΕΑΜικής ιστορικής μνήμης. Πιε­ζόμενες αρχικά από τις ύαινες της «εθνικοφροσύνης», που κατηγορούσαν την Αριστερά σαν ξενοκίνητη και στη συνέχεια από τις δικές τους φαντασιώσεις να γίνουν «εθνική δύ­ναμη, με ρυθμιστικό ρόλο και κυβερ­νητικές ευθύνες», πάσχιζαν να κρύ­ψουν ότι πιο επαναστατικό υπήρχε στην ΕΑΜική κληρονομιά. Οι γαλά­ζιες σημαίες εξαφάνισαν τις κόκκι­νες. Πικρή αλήθεια, αλλά αλήθεια. Μετά από 76 χρόνια αγώνων, το μό­νο πράγμα που κατάφερε να «εθνι­κοποιήσει» το ΚΚΕ ήταν η ίδια η… ι­στορία του!

Ότι δεν τολμούσε να πει η ελλη­νική Αριστερά, κυριευμένη από το σύνδρομο της «εθνικής νομιμοποίη­σης», το έλεγαν χωρίς κανένα ενδοι­ασμό φιλελεύθεροι διανοούμενοι με­γάλου διαμετρήματος, όπως ο Γιώρ­γος Θεοτοκάς στα «Τετράδια Ημε­ρολογίου 1939-1953» (εκδ. Εστία), από όπου και τα παρακάτω αποσπά­σματα:

«14 Οκτωβρίου 1944»

[…] Η κραυγή που δέσποζε σε όλη αυτή την ανθρωποθάλασσα ήτανε: «Κάπα-Κάπα-Έψιλον» […] Εδώ έ­χουμε να κάνουμε με δυνάμεις αλόγι­στες. Στον αέρα υπάρχει Ρώσικη Επανάσταση, μα και Γαλλική Επα­νάσταση και Κομμούνα του Παρισιού και απελευθερωτικός εθνικός πόλε­μος και ποιος ξέρει τι άλλα θολά στοιχεία που δεν τα ξεχωρίζουμε α­κόμα. Ο λαός βρήκε μια λέξη και την πιπιλίζει ολοένα: «Λαοκρατία».

[…] Μα συνάμα ο λαός βρίσκει και το ΚΚ που το εγκολπώνεται και το αγαπά, όχι για την κοσμοθεωρία του, που δεν την καταλαβαίνει, ούτε για το πρόγραμμα του, που είναι σή­μερα ελαστικό και αμφίβολο σαν τα προγράμματα των αστικών κομμά­των, μα γιατί το νιώθει το ΚΚ δικό τον, το βλέπει πάντα κοντά του, το α­κούει να μιλά τη γλώσσα του, αισθά­νεται μαζί τον βαθιά ψυχική συγγέ­νεια. Του παραδίδεται λοιπόν μ’ ε­μπιστοσύνη τυφλή, έτσι που μας ξε­σκεπάζεται ξαφνικά, σε τούτη την α­πότομη στροφή της ιστορίας, μια πρωτεύουσα κόκκινη».

«15 Οκτωβρίου 1944»

Σήμερα αποκρίθηκε η αστική τά­ξη […]. Πρόκειται βέβαια για το κοι­νό του κέντρου της πόλης που είναι κατά πλειοψηφία αστικό […]. Η ση­μερινή διαδήλωση είναι πολύ αισθη­τά πιο καλοντυμένη και ευπαρουσία­στη από τη χτεσινή και περιείχε αρ­κετές κομψές κυρίες. Είναι η πρώτη φορά αυτές τις μέρες που ένιωσα στην Ελλάδα τόσο έντονα, τόσο ξεκά­θαρα κι απόλυτα τον κοινωνικό διχα­σμό, την ατμόσφαιρα του ταξικού πολέμου. Αυτή είναι πια στο εξής η «ελληνική πραγματικότητα»».

Αυτό που δεν έβλεπαν (γιατί, βέ­βαια, δεν ήθελαν να δουν) οι μετεμφυλιακές ηγεσίες της Αριστεράς ή­ταν ότι η ΕΑΜική εποποιία αποτέ­λεσε μια διαδικασία κοινωνικής ε­πανάστασης, όπου ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας αποτέλεσε το ι­στορικό πλαίσιο, τη μορφή, αλλά όχι το περιεχόμενο αυτής της διαδικα­σίας.

Αποτέλεσμα αυτής της στενής ο­πτικής ήταν η μονόπλευρη υπερεκτίμηση του ρόλου και της σημασίας που είχε το αντάρτικο. Και, αντίστοι­χα, η εξόφθαλμη υποτίμηση του μα­ζικού αγώνα στα αστικά κέντρα και κυρίως στην Αττική. Δεν είναι τυ­χαίο ότι η Αριστερά, όπως και το ε­πίσημο κράτος, γιορτάζει σαν ημέρα της Εθνικής Αντίστασης την επέτειο της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοπόταμου κι όχι, για παράδειγμα, τη συγκλονιστική γενική απεργία της Αθήνας που οδήγησε στη ματαίωση της πολιτικής επιστράτευσης. Κι ό­μως, όπως τονίζει ο ΓΤ του ΕΑΜ Θαν. Χατζής στο έργο του «Η νικη­φόρα Επανάσταση που χάθηκε», α­ντίθετα με τις άλλες ευρωπαϊκές χώ­ρες, όπου η αντικατοχική αντίσταση «ταυτίζεται με το αντάρτικο, τις ένο­πλες συγκρούσεις, τα σαμποτάζ, τις ανατινάξεις, τις μυστικές οργανώ­σεις, στην Ελλάδα η αντίσταση πήρε μια πολύ πλατύτερη έκταση με δικές της ιδιομορφίες. Έγινε ένα πανεθνι­κό, παλλαϊκό κίνημα με πολύμορφες εκδηλώσεις ατομικών πρωτοβουλιών, μικρών ομάδων, μαζικών παλλαϊκών αγώνων, απεργιών και διαδηλώσεων άοπλων πολιτών, «ελεύθερων σκο­πευτών», αντάρτικων ομάδων, παρτιζάνικου και πολεμικής δράσης ενός πρωτοφανέρωτου εθελοντικού λαϊ­κού στρατού».

Εργατική σφραγίδα

Η αποφασιστικής σημασίας ιδιο­μορφία της ελληνικής αντίστασης ή­ταν η πρωταγωνιστική παρουσία της εργατικής τάξης σ’ αυτήν. Ασφαλώς δεν ήταν τυχαίο το ότι η πρώτη μαζι­κή αντιστασιακή οργάνωση που δη­μιουργήθηκε (με πρωτοβουλία, εννο­είται, του ΚΚΕ) ήταν το Εργατικό Εθνικοαπελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΕΑΜ), ήδη στις 16 Ιουλίου του 1941. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι το ιδρυτικό του ΕΕΑΜ ήταν σα­φέστερο ακόμα και από την απόφα­ση της 6ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ, που είχε συνέλθει δυο εβδο­μάδες πριν! Η τελευταία είχε αρκε­στεί σε ασάφειες περί «εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης», σχετι­κά με τον πολιτικό προσανατολισμό του αντιστασιακού κινήματος. Αντί­θετα, το ΕΕΑΜ θέτει ως σαφή στό­χο, πέρα από την οργάνωση της πά­λης για τις άμεσες οικονομικές διεκ­δικήσεις της εργατικής τάξης και την απελευθέρωση της χώρας από τον ξένο ζυγό, τα εξής:

«Να εργαστεί για τη συνένωση ό­λων των αριστερών δυνάμεων της χώ­ρας (κομμουνιστών, σοσιαλιστών, α­γροτικών, αριστερών δημοκρατικών) σ’ ένα συνασπισμό της Αριστεράς, που, ύστερα από το διώξιμο των κα­τακτητών, θα διεκδικήσει την πλειο­ψηφία του ελληνικού λαού και τη διακυβέρνηση της χώρας, με βάση έ­να κοινό πρόγραμμα». (Χατζής, τ. Α’, σελ. 128). Με άλλα λόγια, θέτει ευθύς εξαρχής το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα κάθε επανάστασης, το πρόβλημα της εξουσίας.

Δεκάδες ήταν οι κλαδικές και γε­νικές απεργίες, που πήραν πολλές φορές, μορφή ένοπλης σύγκρουσης, στη διάρκεια της κατοχής. Μόνο από την άνοιξη του 1943 μέχρι την απε­λευθέρωση υπολογίζεται ότι έγιναν πάνω από 100 κλαδικές και γενικές απεργίες, χώρια οι μικρότερες. Ορό­σημα σ’ αυτή την πορεία της εργατι­κής πάλης ήταν:

-Η γενική απεργία των δημόσιων υπαλλήλων, που ξεκίνησε στις 12 Απριλίου του 1942 στην Αθήνα, για να επεκταθεί τις επόμενες μέρες σε όλες τις πόλεις. Η απεργία, παρότι κηρύχτηκε ιδιώνυμο αδίκημα που επέσυρε τη θανατική ποινή, κράτησε δέκα ημέρες και τέλειωσε με κατά κράτος υποχώρηση των Γερμανών και των Κουΐσλινγκ.

– Το παλιρροιακό απεργιακό κύ­μα του Σεπτέμβρη του 1942 στην Αθήνα και τον Πειραιά, που οργανώ­θηκε και καθοδηγήθηκε υποδειγμα­τικά από το ΕΑΜ. Στη διάρκεια αυ­τού του απεργιακού κύματος έκαναν για πρώτη φορά την εμφάνιση τους οι Λαϊκές Επιτροπές.

– Ο τιτάνιος αγώνας του λαού της Αθήνας, το Φλεβάρη – Μάρτη τον 1943, εναντίον της πολιτικής επι­στράτευσης που είχε διατάξει ο Χίτ­λερ με ραδιοφωνικό του διάγγελμα, στις 21 Φλεβάρη. Γενική απεργία, μαζικές διαδηλώσεις, συγκρούσεις με καραμπινιέρους και αστυνομι­κούς, πυρπόληση του υπουργείου Εργασίας, όπου κάηκαν οι κατάλο­γοι της επιστράτευσης από τους δια­δηλωτές, ένοπλες συγκρούσεις με τις δυνάμεις των κατακτητών – κοντολογίς μια γενική πολυαίμακτη εξέγερση, που έληξε σας 5 Μαρτίου με τα­πεινωτική και κατά κράτος υποχώ­ρηση των Γερμανών. Μια νίκη του α­ντιστασιακού κινήματος, που δεν είχε αντίστοιχο σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη.

Πρέπει επίσης να σημειωθεί ο πο­λύ σοβαρός ρόλος που έπαιξε το φοι­τητικό κίνημα σαν πυροκροτητής, πολλές φορές, της λαϊκής πάλης και σαν βασικός κοινωνικός σύμμαχος της εργατικής τάξης. Ενδεικτικά α­ναφέρουμε την πανσπουδαστική α­περγία που κηρύχτηκε σε Αθήνα -Πειραιά στις 17 Νοεμβρίου (σημα­διακή ημερομηνία από τότε!) του 1941 και τέλειωσε με αποδοχή όλων των αιτημάτων από τις αρχές.

Αλλά και στον αντάρτικο αγώνα η εργατική τάξη είχε μεγάλο ειδικό βάρος. Βέβαια, για προφανείς λό­γους, το αγροτικό στοιχείο υπερτε­ρούσε αριθμητικά στον ΕΛΑΣ. Ωστόσο, η σπονδυλική στήλη τον ΕΛΑΣ, δηλαδή οι αξιωματικοί τον, α­ποτελούνταν κατά κύριο λόγο από εργάτες – υπάλληλους και φοιτητές. Όπως προκύπτει από ορισμένες εν­δείξεις που αναφέρονται σε βιβλία για τον ΕΛΑΣ (Μητσόπουλος, «Το 30ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ», Αρσενί­ου, «Η Θεσσαλία στην Αντίσταση» κ.λ.π.), η κοινωνική σύνθεση των σχο­λών έφεδρων αξιωματικών του ΕΛΑΣ ήταν περίπου η εξής: Εργάτες 30%, φοιτητές 20-25%, υπάλληλοι 10-12%, αγρότες 13-18% κ.ά.

Δυαδική εξουσία

Ας δώσουμε και πάλι το λόγο στον Γ. Θεοτοκά, ο οποίος, μέσω του ήρωα του Θρασύβουλου, αντάρτη του ΕΔΕΣ, ομολογεί τα εξής:

«Μου έκανε εντύπωση και το βα­θύτερο ποιόν αυτού του πρωτόγονου επαναστατικού στρατού. Είχαν κα­λύτερη οργάνωση από μας, μολονότι εμείς είχαμε πολλά μορφωμένα στε­λέχη κι αυτοί ελάχιστα [.,,]. Είχαν φτιάξει ένα πυρήνα νέου κράτους που ήταν λαϊκό, πολεμικό και επα­ναστατικό μαζί ολότελα πρωτόγο­νο, όμως λειτουργούσε κιόλας μ’ ένα τρόπο που σου έδινε -την εντύπωση ότι ο λαός ο ίδιος, χειραφετημένος για πρώτη φορά, κυβερνούσε και δί­καζε τον εαυτό του». («Ασθενείς και Οδοιπόροι»).

Και πάλι, ένας φιλελεύθερος α­στός είναι πολύ περισσότερο διο­ρατικός από τους κομμουνιστές, που θέλουν να εθελοτυφλούν. Η Λαϊκή Αυτοδιοίκηση του ΕΑΜ δεν έχει καμιά σχέση ακόμα και με την πιο εκδημοκρατισμένη Τοπική Αυ­τοδιοίκηση που θα μπορούσε να υ­πάρξει σε καπιταλιστικές συνθήκες, όπως και οι Λαϊκές Επιτροπές για το συσσίτιο, την παιδεία, τον πολιτι­σμό κ.λ.π. δεν είχαν καμιά σχέση α­κόμα και με το πιο προχωρημένο «κράτος πρόνοιας».

Δημιουργημένες από την αυθόρ­μητη, αρχικά, λαϊκή πρωτοβουλία, χωρίς να προβλέπονται από καμιά θεωρητική ανάλυση και κανένα πο­λιτικό πρόγραμμα, εξελίχθηκαν, κάτω από τη δυναμική των ίδιων των γεγονότων, σε έμβρυα λαϊκής δημοκρατίας. Ήταν, ας το πούμε έ­τσι, η πρωτότυπη ιστορική μορφή λαϊκής εξουσίας που δημιούργησε το ελληνικό επαναστατικό κίνημα, το ιστορικό αντίστοιχο της γαλλικής Κομμούνας, των ρώσικων Σοβιέτ και των ιταλικών εργατικών Συμβουλίων. Η ίδια η γέννηση τους και η δράση τους «φώναζε» ότι στην Ελλάδα της κατοχής και της απε­λευθέρωσης είχε δημιουργηθεί μια ιδιόμορφη δυαδική εξουσία, που θα έφερνε γρήγορα στην ημερήσια διάταξη το ερώτημα «ποιος – ποι­ον»;

Αυτή η λαϊκή εξουσία, που δια­μορφώνεται «από τα κάτω προς τα πάνω», συγκροτείται με το σχηματι­σμό της Προσωρινής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ), δηλαδή της κυβέρνησης του βουνού, το Μάρτη του 1944. Τον επόμενο μήνα οργανώνονται από την ΠΕΕΑ σε ολόκληρη την Ελλάδα, ελεύθερη και κατεχόμενη, γενικές εκλογές για την ανάδειξη Εθνικού Συμβουλίου.

Είναι η πρώτη φορά που ψηφί­ζουν στην Ελλάδα οι γυναίκες και οι νέοι από 18 χρονών και πάνω. Η συντριπτική κυριαρχία του ΕΑΜ στον ελληνικό λαό αποτυπώνεται στις εκλογές αυτές; Στην Αθήνα ψη­φίζουν 312.000, στον Πειραιά 75.000 και σε όλη την Ελλάδα 1.500.000 -1.800.000 (ανάλογα με την ιστορική πηγή) πολίτες. Στις γε­νικές εκλογές του 1936 είχαν ψηφί­σει αντίστοιχα 120,000, 50.000 και 1.278.000!!!

Μετά την απελευθέρωση της χώ­ρας από τους Γερμανούς, παρά τις συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας και τις ολέθριες ταλαντεύ­σεις της ηγεσίας του ΕΑΜικού μπλοκ, οι Επιτροπές Λαϊκής Αυτοδιοίκησης, που εκλέγονται σε πάν­δημες λαϊκές συνελεύσεις, αναλαμ­βάνουν πλήρως την εξουσία και θέ­τουν υπό τις διαταγές τους την Εθνι­κή Πολιτοφυλακή. Σε πολλές περι­πτώσεις, μάλιστα, δημεύουν περιου­σίες μαυραγοριτών και δοσίλογων, προχωρούν σε κατασχέσεις εργο­στασίων και αναθέτουν τη λειτουρ­γία τους σε εργατικές επιτροπές. Ο εργατικός έλεγχος στην παραγωγή και τη διανομή των προϊόντων κα­θιερώνεται παντού.

Δυο γραμμές στο ΚΚΕ

Πως ένα τέτοιο μεγαλειώδες λαϊ­κό κίνημα είχε μια τόσο άδοξη κα­τάληξη; Σ’ αυτό το βασανιστικό ε­ρώτημα που ζεματάει ακόμα, οι η­γεσίες της Αριστεράς δεν τόλμησαν ποτέ να δώσουν ουσιαστικές απα­ντήσεις. Ακόμα κι όταν το 12ο Συνέδριο του ΚΚΕ αποφάσιζε να γρα­φτεί και να συζητηθεί στις οργανώ­σεις η ιστορία του κόμματος, το «Σχέδιο Σύντομης Ιστορίας του ΚΚΕ» που δημοσίευσε, το 1988, η Κεντρική Επιτροπή ήταν μια καταγέλαστη συνοπτική εξιστόρηση γε­γονότων, που απέφευγε επιμελώς και την παραμικρή ουσιαστική εκτί­μηση.

Μεμονωμένοι αγωνιστές έδωσαν διάφορες ερμηνείες, ανάλογα με το ιδεολογικοπολιτικό τους στίγμα. Ορισμένοι έριξαν το ανάθεμα στη Σοβιετική Ένωση και στη συμφω­νία της Γιάλτας. Αλλά όσο κι αν η πολιτική της σταλινικής ηγεσίας και ιδίως η διάλυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς δυσκόλεψαν το ελληνικό επαναστατικό κίνημα, το να αποδί­δει κανείς σε εξωτερικούς παράγο­ντες την ήττα είναι εκτός από αντι-μαρξιστικό και επιζήμιο, αφού καλ­λιεργεί τη μοιρολατρία στους αρι­στερούς. Άλλοι, πάλι, υπερέβαλαν τον αρνητικό ρόλο κάποιων ηγετι­κών προσωπικοτήτων του ΚΚΕ, εν­δίδοντας στη μεταφυσική ή την πρακτορολογία. Κατά τη γνώμη μας, πιο κοντά στην αλήθεια είναι εκείνοι που θεωρούν την τραγική κατάληξη της ΕΑΜικής επανάστασης αποτέ­λεσμα της συνολικής ιδεολογικής και πολιτικής ανωριμότητας του έλληνα του εργατικού κινήματος, συμπερι­λαμβανομένης και της κομμουνιστι­κής εμπροσθοφυλακής του.

Σημειώσαμε παραπάνω ότι η ερ­γατική τάξη αναδείχθηκε σε σπον­δυλική στήλη του αντιστασιακού κι­νήματος – με τον όγκο της, με τις θυ­σίες της, με το κόμμα της. Όμως, άλ­λο πράγμα είναι η οργανωτική υπε­ροχή μιας τάξης μέσα σ’ ένα κίνημα κι άλλο πράγμα είναι η ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία. Η τελευταία προϋποθέτει πολιτικές οργανώσεις της τάξης με σαφή πολιτικό πρό­γραμμα και θέληση να το υλοποιή­σουν. Κι αυτό δεν υπάρχει.

Ο Λίβανος, η Καζέρτα, η Βάρκι­ζα δεν ήταν κάποια αναπάντεχα, μεμονωμένα λάθη. Ήταν καρποί μιας ολόκληρης ιδεολογικοπολιτι­κής συγκρότησης, που αποτυπώνε­ται στο πρόγραμμα της «Λαϊκής Δη­μοκρατίας». Ένα πρόγραμμα που διατυπώνεται σε χοντρές γραμμές τον Ιούνιο του 1943 από το ΚΚΕ και πιο αναλυτικά στο 7ο Συνέδριο του, το 1945. Όπως αναφέρουν οι Γ. Μακρης   και,   Χ.   Βερναρδάκης

(«Κόμματα και κοινωνικές συμμα­χίες στην προδικτατορική Ελλάδα»), το πρόγραμμα αυτό αποτελεί μια α­ντιφατική συμπύκνωση:

«Και οι δύο αυτές τάσεις, τόσο αυτή της κοινωνικοποίησης των μέ­σων παραγωγής, όσο και ο οικονομι­σμός – σταλινισμός ενυπάρχουν στο πρόγραμμα ως αντιφατικές εκφρά­σεις του». Και ο Θ. Χατζής τονίζει: «Είναι μια μορφή εξουσίας που δεν είναι αστική δημοκρατία, ούτε όμως και εξουσία της ερ­γατικής τάξης και του εργαζόμενου λα­ού. Υποσχόταν, βέ­βαια, να προχωρήσει και σε εθνικοποιή­σεις αργότερα, αλλά τόνιζε ότι θα ενίσχυε κάθε ιδιωτική πρω­τοβουλία, για να δη­μιουργηθεί εθνική βιομηχανία και να γίνει η εκμετάλλευση των πλουτοπαραγω­γικών πηγών της χώ­ρας». Κατά τη γνώμη μας. πίσω από την πολιτική ατολμία βρίσκεται και η στρατηγική πλάνη των «δύο ξεχωρι­στών επαναστάσεων, μιας αστικοδημοκρατικής πρώτα και μιας σοσιαλιστικής στη συνέχεια», μια βαριά κληρονομιά του ΚΚΕ και της Κομιντέρν από τη δε­καετία του’30.

Και το πιο μεγα­λειώδες κίνημα οδη­γείται σε ήττα, χωρίς όχι απλά εργατικό κόμμα, αλλά χωρίς εργατικό κόμμα με εργατική πολιτική. Αρνητική αλλά κα­ταλυτική απόδειξη αυτής της αλήθειας ήταν και η τύχη της εκστρατείας «εργατικής καθαρότητας» που κή­ρυξε ο Ζαχαριάδης στο 7ο Συνέδριο του 1945: Για να αποκατασταθεί η αλλοιωμένη ταξική σύνθεση του κόμματος οι αγρότες – μέλη που περνάνε δια της βίας στο Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας (έτσι βρέθηκε και μαζικός σύμμαχος!).

Αυτή η γραφειοκρατική «ταξική οργανωτική πολιτική», μαζί με τις α­ντίστοιχες εργατίστικες εκφράσεις της στο πολιτικό πεδίο δεν εμπόδισε την τελική ήττα.

Φυσικά, όλα αυτά είναι ζητήμα­τα ανοιχτά για τους μαρξιστές ιστο­ρικούς του μέλλοντος. Το σίγουρο είναι ότι η Αριστερά και έχει ανά­γκη και δικαιούται να κατακτήσει την ιστορία της μεγαλύτερης και τραγικότερης εποποιίας της. Όχι μόνο γιατί το παρελθόν ζει πάντα μέσα στο παρόν. Αλλά και γιατί, ε­πιτέλους, αν η Εθνική Αντίσταση α­ναγνωρίστηκε από το επίσημο κρά­τος, η ΕΑΜική επανάσταση δεν α­ναγνωρίστηκε ποτέ ούτε από τους ί­διους τους πρωτεργάτες της!

Advertisements

About Η Κόκκινη Σημαία

στην υπόθεση του νέου κομμουνιστικού προγράμματος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: