RSS Feed

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

του Κώστα Τζιαντζή

1-08-1993, εφημερίδα ΠΡΙΝ

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Τώρα τελευταία σ’ αυτό τον τόπο «όσοι αγαπούνε» τρώνε βρόμικο ‘89, αναμασάνε συνεχώς τις ευθύνες της Αριστεράς, αφού προφανώς τους κάθισε στο στομάχι το ψωμί της κάθαρσης και της οικουμενικής που οι ίδιοι τόσο επίμονα διαλαλούσαν.

Δεν μπορεί παρά να αγανακτεί και να θλίβεται ο κάθε κομμουνιστής βλέποντας τις κυρίαρχες δυνάμεις της οικονομίας, της πολιτικής και του Τύπου να αντιμετωπίζουν συλλήβδην την Αριστερά όλων των αποχρώσεων μ’ έναν εντελώς χαιρέκακο και συχνά χοντροκομμένο πολιτικό ρατσισμό. Πότε απροκάλυπτα και πότε με δήθεν διακριτική ειρωνεία, η εγχώρια ελίτ μιμείται και σ’ αυτό τον τομέα, μ’ ένα ιδιαίτερο βέβαια βαλκανικό στιλ, τη στάση των μεγάλων νικητών απέναντι στο παγκόσμιο αριστερό κίνημα. Ο Ανδρουλάκης ως Αλβανός που κοιμάται στον προθάλαμο του Αντρέα και ο Λεντάκης ως κόρη με τις παπαρούνες ποζάρουν σε δύο γνωστές γελοιογραφίες, ταιριάζοντας γάντι στα ακραία όρια της παραπάνω πολιτικής οπτικής. Τα «Αρμάνι» της Μαρίας, η δίαιτα της Αλέκας, ο Φαράκος ροκ και σπορ, είναι τα λιγότερο σοβαρά επεισόδια μιας πολιτικής σειράς γύρω απ’ την Αριστερά που κρατάει δύο χρόνια τώρα και προβάλλεται σε όλο και πιο υποβαθμισμένες ζώνες και μ’ όλο και περισσότερες δόσεις από γέλιο – κονσέρβα.

Απ’ την άλλη οι διαρκείς διαμαρτυρίες, οι γκρίνιες και οι καταγγελίες από μέρους της επίσημης Αριστεράς γι’ αυτή την απαράδεκτη κατάσταση δεν πτοούν τους υπεύθυνους παραγωγούς της πολιτικής και των μέσων ενημέρωσης που απαντούν στο στιλ «σας θέλουμε, θα σας ειδοποιήσουμε, αλλά δεν πουλάτε». Τι συμβαίνει λοιπόν, ποια σχέδια προωθεί αυτός ο ιδιότυπος πολιτικός ρατσισμός απέναντι σε μια κάθε άλλο παρά επικίνδυνη όπως αποδείχτηκε Αριστερά; Όλοι ξέρουμε ότι ο ρατσισμός σαν ρεύμα της κυρίαρχης ιδεολογίας και πρακτικής δεν αποσκοπεί στην πλήρη εξαφάνιση και εξόντωση των μεταναστών, των ανέργων, των μειονοτήτων κ.λ.π., αλλά επιδιώκει την ακόμα πιο χαμηλή διατίμηση της ύπαρξης τους και την πλήρη εξασφάλιση της υποταγής τους, που είναι στοιχεία εντελώς απαραίτητα για το σύστημα.

Αλλά βέβαια το σπουδαιότερο ζήτημα για το σύστημα είναι ότι με το ρατσισμό μπορεί κυρίως να υποβαθμίζει τη γενικότερη αξία και να εξουδετερώνει το ρόλο της σημερινής και της μελλοντικής ενεργητικής και εφεδρικής βάρδιας του εργαζόμενου δυναμικού. Έτσι και ο σημερινός ιδιόρρυθμος πολιτικός ρατσισμός απέναντι στην επίσημη Αριστερά αλλά και απέναντι σε κάθε αριστερό που αδυνατεί να αλλάξει τα πράγματα, αποσκοπεί στην παραπέρα διατίμηση της ύπαρξης τους, που είναι για το σύστημα εξίσου αναγκαία όσο και η διασφάλιση της υπακοής τους. Αλλά κι εδώ βέβαια το σπουδαιότερο είναι ότι με αυτό τον τρόπο οι κυρίαρχες δυνάμεις υποβαθμίζουν κυρίως τη γενικότερη πολιτική σημασία, το ρόλο και την πολιτική προοπτική της ίδιας της πάλης της εργατικής τάξης για τον εαυτό της. Υποβαθμίζουν και απειλούν με εξόντωση τη σημερινή, την εν δυνάμει και τη μελλοντική Αριστερά της ανεξαρτησίας, της εργατικής χειραφέτησης και της επαναστατικής ανατροπής, που αποτελεί και τη μεγάλη αναγκαιότητα της εποχής μας. Θα θέλαμε να προλάβουμε τον καλοπροαίρετο αναγνώστη από το να σχηματίσει την εντύπωση ότι θεωρούμε πως η σημερινή κατάσταση της επίσημης Αριστεράς και όχι μόνο οφείλεται σε κάποια μαγικά κουμπιά και σενάρια των κυρίαρχων κύκλων.

Ωστόσο, για μας γίνεται όλο και πιο φανερό ότι όπως στα τέλη της δεκαετίας του ’60 το πολιτικό ένστικτο των εργαζομένων και της νεολαίας προέβλεψε τα συμπτώματα της επερχόμενης οικονομικής κρίσης, έτσι αντίθετα σήμερα το οικονομικό και πολιτικό ένστικτο της αστικής τάξης διακρίνει πιο έγκαιρα τις επερχόμενες μεγάλες και βαθιές πολιτικές αναστατώσεις. Έτσι οι αλλαγές στο εθνικό και διεθνικό πολιτικό σύστημα του ιμπεριαλισμού και της αστικής τάξης γίνονται αναγκαίες περισσότερο από κάθε άλλη φορά για την αντιμετώπιση των κινδύνων ενός ριζικού κλονισμού μιας πανίσχυρης και φαινομενικά αδιαμφισβήτητης ταξικής εξουσίας. Σ’ αυτά τα πλαίσια οι κυρίαρχοι κύκλοι θα είναι αναγκασμένοι όχι μόνο να ανέχονται αλλά και να χρειάζονται όλο και περισσότερο μια διατιμημένη επίσημη Αριστερά, που να μπορεί ωστόσο να παίζει τον ανασχετικό ρόλο της. Μια Αριστερά, που να διατηρεί σχέσεις πιο αυθεντικής ριζοσπαστικής επικοινωνίας με τις «επικίνδυνες» κοινωνικοπολιτικές περιοχές, με την προϋπόθεση της «νομιμοφροσύνης» της όσον αφορά τον κυρίαρχο χαρακτήρα και προσανατολισμό της. Εντούτοις, όπως είπαμε, τα πράγματα δεν γίνονται με κουμπιά. Οι αστικές δυνάμεις της χώρας μας και ιδιαίτερα οι δυνάμεις της επίσημης Αριστεράς μοιάζουν όπως πάντα σαν αργοκίνητο καράβι. Ώσπου να καταλάβει ο Αλαβάνος ότι πρέπει να κάνει μια κάποια έστω κριτική στο Μάαστριχ, αυτό λίγο έλειψε να καταρρεύσει από τους οξύτατους ενδοαστικούς ανταγωνισμούς και την κρίση. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Φλωράκης, Φαράκος, Κύρκος, παρ’ όλο τον κανιβαλικό αλληλοσπαραγμό τους, είναι οι τελευταίοι που ομονοούν με θαυμαστό τρόπο στην υπεράσπιση των «ιστορικών» επιλογών των κυβερνήσεων Τζαννετάκη, Ζολώτα.

Μ’ αυτή την αξιοθρήνητη τόλμη θέλουν να πάρουν μέρος στις νέες πολιτικές και εκλογικές αναμετρήσεις ευνοώντας αντικειμενικά την εκλογική και πολιτική προέλαση του ΠΑΣΟΚ και τους νέους πιο συντηρητικούς εκσυγχρονισμούς του αστικού πολιτικού συστήματος. Ήδη η αστική τάξη με τον Σαμαρά επιχειρεί την περιβόητη ανανέωση μ’ ένα σαφή βηματισμό προς τα δεξιά σ’ όλη την κλίμακα της στρατηγικής της και στη συνολική διάταξη των πολιτικών δυνάμεων. Η επερχόμενη μεταβατική περίοδος του ’93-‘97 θα αποτελέσει την αφετηρία ακόμα μεγαλύτερων κοινωνικών και ιδιαίτερα πολιτικών και ιδεολογικών αναπροσαρμογών, ποιοτικά βαθύτερων από τη δίνη του ‘88-‘89.

Η δοκιμασία για την Αριστερά στις διάφορες εκδοχές της δεν θα είναι καθόλου απλή. Κάτω από τα συνεχή πυρά ενός αδιάπτωτου πολιτικού ρατσισμού, σε συνδυασμό με μια πλατιά γκάμα από νουθεσίες, εκβιασμούς, έκτακτες προσφορές, και πολιτική τρομοκρατία, η Αριστερά θα πάρει μέρος στις αναμετρήσεις που έρχονται «διασπασμένη» στα τρία βασικά ιστορικά της ρεύματα. Πρόκειται από τη μια για τον ιδιότυπο νεομπρεζνιεφισμό του ΚΚΕ, με την επαναφορά απονεκρω-μένων στην ουσία ιδεολογικών διακηρύξεων και με την παράλληλη αναβίωση ακρωτηριασμένων στοιχείων μαχητικού ρεφορμισμού. Απ’ την άλλη, επανεμφανίζεται αυτοτελώς, προσαρμοσμένη στις νέες συνθήκες μετά την κατάρρευση και σχετικά ενισχυμένη, η πιο ακραία φιλοαστική και σήμερα βλακωδώς αυτοκαταστροφική νεοσυντηρητική, δήθεν ανανεωτική παραλλαγή του ΚΚΕ, που το συνόδευε και το συμπλήρωνε διαλεκτικά ή και το ηγεμόνευε στις πιο κρίσιμες στιγμές σ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολεμικής ιστορίας του. Όσον αφορά το τρίτο ρεύμα της επαναστατικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς, που επιχειρεί να σηκώσει κεφάλι μέσα από την καινούρια δίνη των πολιτικών αναμετρήσεων, τα πράγματα είναι λιγότερο γνωστά και λιγότερο σίγουρα. Πρόκειται για ένα ρεύμα που αναμφισβήτητα μέχρι τώρα είτε ενταγμένο οργανωτικά στο ΚΚΕ είτε διαχωρισμένο και διαφοροποιημένο αισθητά απ’ αυτό, ωστόσο περιστρεφόταν τελικά στις παρυφές του με διάφορες παραλλαγές. Εξέφραζε με λειψό τρόπο τις επιβιώσεις των ταξικών του παραδόσεων ή την αναπαραγωγή των δευτερότερων όσο και απαραίτητων για τη διαφοροποίηση του απ’ τα άλλα κόμματα επαναστατικών και εργατικών χαρακτηριστικών. Σήμερα η τελική ιστορική χρεοκοπία και των δύο επίσημων ρευμάτων του κομμουνιστικού κινήματος, και ιδιαίτερα οι σύγχρονες ανάγκες και οι πολιτικές απαιτήσεις των εργαζομένων αναδεικνύουν το ζήτημα της αυτοτέλειας, της ποιοτικής και ενωτικής ανάπτυξης της ριζοσπαστικής Αριστεράς σε όρο επιβίωσης και αναγέννησης του συνολικού αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος.

Το μέτωπο της ανεξάρτητης Αριστεράς, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα επιδιώξει να κάνει στοιχειωδώς αισθητή την παρουσία του σε όλες τις πολιτικές και εκλογικές αναμετρήσεις στη νέα κρίσιμη πολιτική μεταβατική περίοδο. Είναι εκείνο το ρεύμα που εκφράζει πάνω απ’ όλα την πολύ αδύναμη βέβαια σήμερα τάση του κινήματος να προβάλει το στόχο της επαναστατικής κατάργησης του υπάρχοντος συστήματος σαν τη μοναδική συνολική ρεαλιστική διέξοδο από τη σκοπιά των εργαζομένων. Και γι’ αυτό είναι εκείνο το ρεύμα που μπορεί να συμβάλει πιο αποτελεσματικά απ’ όλες μαζί τις δυνάμεις της καθεστωτικής Αριστεράς στη διεκδίκηση και την επιβολή άμεσων μέτρων – ρηγμάτων ουσιαστικής βελτίωσης της κοινωνικής τους θέσης. Είναι το ρεύμα που στη μέχρι τώρα κυρίαρχη αντίληψη του παραδοσιακού κινήματος ότι «ο ουρανός, αρχίζει από το ψωμί», απαντά ότι και η γη αρχίζει από τον ουρανό. Είναι το ρεύμα που δέχεται τις πιο ισχυρές πιέσεις από την επίδραση των αντεπαναστατικών συσχετισμών, την πιο καταιγιστική επίθεση πολιτικού ρατσισμού από μέρους των κυρίαρχων κύκλων και ταυτόχρονα δυστυχώς, σε διάφορες παραλλαγές, και από μέρους των ηγεσιών της επίσημης Αριστεράς. Είναι όμως τελικά το μόνο ρεύμα της Αριστεράς που πιστεύει βαθιά πως η τελική αναμέτρηση για τη συντριβή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας δεν θα διεξαχθεί όπως έλεγε ο Σιλόνε ανάμεσα στους αριστερούς και τους πρώην αριστερούς. Αλλά θα διεξαχθεί ανάμεσα στους δεξιούς κάθε απόχρωσης και προέλευσης και στους πρώην δεξιούς εργαζόμενους και νεολαίους που θα δημιουργήσουν τη νέα επαναστατική εποποιία της εποχής μας.

Advertisements

About Η Κόκκινη Σημαία

στην υπόθεση του νέου κομμουνιστικού προγράμματος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: